[Ανορθόδοξα] Και η τιμή τιμή δεν έχει

Η ψυχική αναταραχή που προκαλείται κάθε χρόνο μετά τη δημοσίευση του «πόθεν έσχες» των πατέρων του Εθνους θυμίζει παιχνίδι κοινωνικής συναναστροφής. Μπόλικη υποκρισία και δόσεις έκπληκτης αφέλειας…

Ελάτε τώρα, για κοιτάξτε το τοπίο της Ελλάδας έτσι όπως διαμορφώθηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια, και πείτε μου ειλικρινά, ποια θα ήταν η τύχη ενός πολιτικού ο οποίος εργάστηκε μια ζωή για το καλό του τόπου με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να βάλει στην πάντα ούτε ένα ευρώ, να μην αποκτήσει μερικές εκατοντάδες τετραγωνικά και κάτι ακόμη σε παραθαλάσσια στρέμματα; Τι εμπιστοσύνη θα σας ενέπνεε ένας άνθρωπος ο οποίος πάλευε, λέει, μια ζωή για την υστεροφημία του, αλλά δεν φρόντισε να μην πεθάνει ο ίδιος στην ψάθα και άφησε τα παιδιά του άκληρα;  Ή μήπως οι ηθοποιοί, οι τηλεπαρουσιαστές και οι λοιποί αστέρες χορταίνουν από σταυρουδάκια επειδή ο κυρίαρχος λαός πιστεύει πως αυτοί είναι οι καταλληλότεροι για να φροντίσουν για το μέλλον του τόπου; Γιατί οι πολιτικοί να εξαιρούνται από τα πρότυπα της κοινωνικής επιτυχίας που όλοι μαζί προσκυνήσαμε; Οταν όλοι επιθυμούν να κυκλοφορούν ντυμένοι με ρούχα αξίας 3.000 ευρώ τι μοίρα θα είχε ένας ηγέτης ο οποίος, σαν τον Ουίλσον των Εργατικών, εμφανιζόταν πάντα ντυμένος με ένα άθλιο τριμμένο πρασινωπό κοστούμι; Για φαντασθείτε έναν πολιτικό να κυκλοφορεί με τη συγκοινωνία, όχι επειδή θέλει να εντυπωσιάσει, και όλοι τον θαυμάζουν που ξέρει να εντυπωσιάζει, αλλά γιατί δεν έχει άλλο μέσο, που λένε. Θα ήταν ένας αποτυχημένος πολιτικός, κάποιος που δεν ξέρει να φροντίζει τα συμφέροντα του κυρίαρχου λαού, της πελατείας του, που άφησε την περιφέρειά του χωρίς αυτοκινητόδρομο και δεν σκέφτηκε, ο άφρων, πως όλα στη ζωή αυτή έχουν μια τιμή.

Θα μου πείτε, η τιμή του πολιτικού ανδρός είναι η υστεροφημία του – πάλι ηθικολογώ, ο γκρινιάρης. Και πώς να οργανώσεις την υστεροφημία σου όταν ο κυρίαρχος λαός θέλει να τα εξαργυρώνει όλα εδώ και τώρα; Εξάλλου τον δίκαιο Αριστείδη τον οστράκισαν και την κόρη του την προίκισε ο δήμος, γιατί ο ταλαίπωρος δεν της άφησε ούτε ένα αυθαίρετο δωματιάκι για προίκα. Διδασκόμεθα από την Ιστορία. Οχι πως έχω καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια στον μακαρίτη Φρανσουά Μιτεράν, τον Βουρβώνο του γαλλικού σοσιαλισμού, αλλά για σκεφθείτε κάποιον δικό μας, τον κ. Αβραμόπουλο για παράδειγμα ή τον κ. Βενιζέλο ή τον κ. Λαφαζάνη, να έχει ως στόχο της πολιτικής του ζωής την οικοδόμηση μιας Εθνικής Βιβλιοθήκης, σαν αυτή που έφτιαξε ο μακαρίτης; Θα τον αντιμετώπιζαν, πρώτοι από όλους οι δικοί του, σαν τον σαλό του χωριού.

Κάθε χρόνο, βέβαια, μπορούμε να κάνουμε τους κατάπληκτους από τα περιουσιακά στοιχεία τους και να αναρωτιόμαστε πώς τα κατάφεραν. Παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι όταν αποφασίσεις να δώσεις τον αγώνα τον καλό έχεις δύο δρόμους: ή θα φροντίσεις την υστεροφημία σου ή θα φροντίσεις τα παιδιά σου. Είναι κι αυτά κομμάτι της υστεροφημίας σου, θα πείτε.