Η ελευθερία του λόγου θριαμβεύει με θυσίες

Τζότζεφ όπως ο Κόνραντ και Αντόν όπως ο Τσέχοφ. Είναι το ψευδώνυμο που κατασκεύασε ο διάσημος ινδοβρετανός συγγραφέας από τα ονόματα των αγαπημένων του δασκάλων. Με αυτό κρυβόταν την δεκαετία 1989-1999 αναγκασμένος να συμβιώνει με τους σωματοφύλακές του από τη στιγμή που ο Αγιατολάχ Χομεϊνί εξαπέλυσε εναντίον του τους φανατικούς ισλαμιστές με την διαταγή να τον σκοτώσουν επειδή με το μυθιστόρημά του «Οι σατανικοί στίχοι» (Ψυχογιός), προσέβαλε τον Προφήτη Μωάμεθ. Ο Ρούσντι το χρησιμοποιεί στην αφήγησή του προκειμένου να μιλήσει σε τρίτο πρόσωπο – αποστασιοποιημένα – για τον εαυτό του, για τους πολιτικούς που έπαιξαν με το πρόβλημά του στην διεθνή σκακιέρα, για την αμφιθυμία του εκδοτικού κόσμού και τις μεταπτώσεις της αγοράς, για τους έρωτές του που επηρεάστηκαν από το ασφυκτικό κλίμα στο οποίο ζούσε, για τους διανοούμενους που τον στήριξαν, για την προσπάθειά του να νικήσει τον φόβο του θανάτου με την λογοτεχνική δημιουργία, για τις βαθύτερες αιτίες που τον έφεραν στη θέση ενός αποδιοπομπαίου τράγου, για τον ρόλο εντέλει του συγγραφέα στην κοινωνία, και πάνω απ’ όλα για την ελευθερία του λόγου που προδίδεται, υπονομεύεται, και κάποτε θριαμβεύει με ρίσκα και θυσίες. Το βιβλίο του είναι εντέλει το εξαιρετικό πορτρέτο ενός αδίστακτου και συναρπαστικού κόσμου που όριζε μέχρι πρόσφατα τις σχέσεις του πνεύματος με την πολιτική.

Σάλμαν Ρούσντι
Τζότζεφ Αντον – Η βιογραφία ενός ψευδώνυμου
Μτφ Χρήστος Καψάλης, Ελλη Συλλογίδου
Ψυχογιός