«Ενας στρατός φαντασμάτων ξεχύθηκε για να εκδικηθεί…

Για την Ελλάδα:

«Η Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι ίσως η μοναδική ευρωπαϊκή δημοκρατία που πορεύεται σήμερα τον δρόμο της περιστοιχισμένη από φαντάσματα. Νεοναζί και παλαιοκομμουνιστές, ακροδεξιοί και ακροαριστεροί έχουν στήσει έναν ξέφρενο χορό φιλαρέσκειας πάνω στο ταλαιπωρημένο σώμα της κοινωνίας της. Και γι’ αυτό η Ελλάδα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή δημοκρατία που ζει σήμερα τη ζωή της σαν ένα ριμέικ του χειρότερου παρελθόντος της». (σελ. 15)

Για το μίσος:

«Ζήσαμε, λοιπόν, και ίσως ζούμε ακόμη, έναν ιδιότυπο εμφύλιο κυμαινόμενης έντασης, όπου οι μεν προσπαθούν να στερήσουν από τους δε το δικαίωμα της πρόσβασης στον δημόσιο χώρο και στον δημόσιο λόγο. Οπου ο καθένας προσπαθεί να επιβάλει επιθετικά και βίαια τη δική του ανάγνωση των πραγμάτων, να απονομιμοποιήσει τον συνομιλητή του. Οπου ένας στρατός φαντασμάτων ξεχύθηκε από τις πύλες της Κολάσεως για να εκδικηθεί την κοινωνία που τον είχε καταδικάσει ή απλώς αγνοήσει. Εναν Ψυχρό Εμφύλιο. Χωρίς ανοικτές και ένοπλες εχθροπραξίες. Ηταν η ώρα της εκδίκησης όσων αναζητούσαν νόημα στην ύπαρξή τους ή όσων νόμιζαν ότι διεκδικούσαν μια ύπαρξη. Ενα υβρίδιο, θα λέγαμε, Τσίπρα και Καμμένου». (σελ. 101)

Για τον ΣΥΡΙΖΑ:

«…ένα γραφικό άθροισμα συμπαθητικών κι αντιπαθητικών ακτιβιστών, στο οποίο ουδέποτε η ελληνική κοινωνία είχε δείξει την παραμικρή προσοχή. Μετά την αποχώρηση του Φώτη Κουβέλη και των στελεχών της ΔΗΜΑΡ είχε εξελιχθεί ουσιαστικά σε έναν ακραίο και ετερόκλητο πολιτικό σχηματισμό, που ανακύκλωνε μια υστερική και καφενόβια αγωνιστική ρητορική, χωρίς μάλιστα να την υποστηρίζει με τη συντεταγμένη αγωνιστική γυμναστική του ΚΚΕ». (σελ. 210)