[Προβολείς] Νικολοβάρβαρα

Κάποτε η επίσημη ημερομηνία έναρξης του ψοφόκρυου έκρυβε στο όνομά της μια υπόκωφη βαρβαρότητα και άφηνε μια νοσταλγική εσάνς από ναφθαλίνη στους κλειστούς χώρους. Αν και δεν είμαι ούτε ναυτόπαις ούτε του Πυροβολικού, επετειακά πάντως το περίμενα με χαρά αυτό το πρώτο δάχτυλο του κρύου στον σβέρκο μου.

Ορίστε. Του Αγίου Νικολάου αύριο κι ακόμα να συμφιλιωθώ με τη σιωπή του καυστήρα, με την απροθυμία του ηλιακού θερμοσίφωνα να ανεβάσει στροφές και να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τη μεγαλύτερη καζούρα μού την κάνουν τα πολυφορεμένα πανωφόρια της ντουλάπας μου. Κάτι δεν μ’ αρέσει στο ύφος τους, στον τρόπο που έχουν για να πιέζουν τις καταστάσεις. Τόσα κοστούμια χάρισα, μα τώρα που ρεστάρισα είμαι υποχρεωμένη να ξεχειμωνιάσω εκ των ενόντων. Προβάρω τον παλιό ξινό μου Βενιζέλο, τον κοντομάνικο Λοβέρδο μου, τον ντεμί σεζόν Τσακαλώτο μου και τον προσφάτως ανακαινισμένο Λαφαζάνη μου. Ντύνομαι σαν κρεμμύδι, αλλά και πάλι δεν βγαίνει τίποτα. Από τις ραφές του ανοιχτού δέκτη μπαίνει ένας δαιμονισμένος αέρας κι ένα παράξενο τούρτουρο παγώνει το καθιστικό μου. Ψάχνω να βρω από πού μπάζει και καταλήγω να τρώγομαι πάλι με τα ρούχα μου. Αν συνεχίσω να μπερδεύω την τηλεόραση με το καλοριφέρ, είναι ζήτημα χρόνου να με βρουν σαν το κοριτσάκι με τα σπίρτα. Κομμένη. Θα λιαστώ κάτω από τα φοινικόδεντρα, θα μαυρίσω κάτω από τους προβολείς των περιπολικών, θα πιω και κοκτέιλ μέσα σε εξωτικά ασθενοφόρα. Απόψε θα δω CSI Μαϊάμι.