Εγκλημα δίχως τιμωρία

Το βιβλίο αξιοποιεί υλικό που βρίσκεται σκόρπιο ή είχε περάσει απαρατήρητο και είναι μοναδικό στο είδος του. Διότι, εκτός από την εγκυρότητα και την τεκμηρίωση, βλέπει τα πράγματα από μια σκοπιά που έως τώρα η κοινωνία, το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ απέφευγαν να δουν. Ετσι, δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτε για αυτή την ακροδεξιά οργάνωση, παρότι δεν είναι καθόλου καινούργια υπόθεση και αυτό αποκαλύπτεται εδώ και δεκαετίες.

Εντυπωσιακά νέα στοιχεία δεν θα βρει ο αναγνώστης. Αλλά η μεγάλη επιτυχία του συγγραφέα είναι ότι κατάφερε να βάλει σε δύο άξονες το υλικό που έχει στη διάθεσή του. Ο ένας είναι η παρουσίασή της μέσα από τα κείμενά της, τους λόγους των ανθρώπων της και τις εξομολογήσεις των οπαδών της. Ο άλλος είναι η έγκυρη καταγραφή των – αιματηρών ενίοτε – γεγονότων στα οποία μετείχε ή προκάλεσε. Ετσι, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, εκτός από την «ιδεολογία» της, στη ναζιστική πρακτική εντάσσονται και τα έργα της.

Μια παράγραφος του βιβλίου συνοψίζει με πληρότητα τη συνύπαρξη αυτών των δύο αξόνων σε μια τριακονταετή διαδρομή στην οποία καταγράφονται, εκτός από τις «πολιτικές» δραστηριότητες και τον ακραίο ιδεολογικό φανατισμό, και σωρεία εγκληματικών πράξεων. Γράφει ο Ψαρράς: «Η Χρυσή Αυγή ξεκίνησε ως κλειστή λέσχη νεοναζιστικών στοιχείων και συγκροτήθηκε γύρω από το ομώνυμο περιοδικό. Από την πρώτη στιγμή ο Μιχαλολιάκος και οι στενοί του συνεργάτες διαφοροποιήθηκαν από τους ποικίλους ακροδεξιούς ηγετίσκους που επιχείρησαν να αναδειχθούν με πολυάριθμα οργανωτικά σχήματα τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Η βασική διαφορά της Χρυσής Αυγής από όλες αυτές τις ομάδες ήταν ότι εξαρχής δήλωσε πίστη στον εθνικοσοσιαλισμό. Αρχικές πηγές έμπνευσης της οργάνωσης είναι τα ίδια τα στελέχη του χιτλερικού καθεστώτος και διάφορες ομοειδείς οργανώσεις σε όλο τον κόσμο».

Ως γενάρχης αυτών των σχημάτων και των «ιδεών» τους, αλλά και ειδικότερα της Χρυσής Αυγής αναδεικνύεται ο Κώστας Πλεύρης, ο οποίος μύησε τον Μιχαλολιάκο και συνδέονται κατά καιρούς με σχέσεις φιλίας και αντιπαλότητας. Από την αποτυχημένη εκλογική συνεργασία που επιχείρησαν το 1999 έως τις δικαστικές διαμάχες του θεωρητικού της 4ης Αυγούστου με τα πρωτοπαλίκαρα του Μιχαλολιάκου, οι οποίες ενίοτε έφτασαν και δημόσιους, γραφικούς, καβγάδες.

Ενα κομμάτι του βιβλίου, το οποίο θα ήταν σπαρταριστό αν δεν ήταν ταυτόχρονα και ανατριχιαστικό, αποτελούν οι αναφορές στις λογοτεχνικές και μουσικές ή στιχουργικές επιδόσεις των ανθρώπων της Χρυσής Αυγής. Ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος πρωτοεμφανίστηκε ως… ποιητής με μια συλλογή υπό τον τίτλο «Ο Μέγας Παν». Με αφορμή αυτό το πόνημα και άλλα παρόμοια – με γλώσσα καταγωγίων, αλλά και με στοιχεία από την εγχώρια και διεθνή δράση ναζιστικών ομάδων, ο Ψαρράς διερευνά εξαντλητικά και τη σχέση της οργάνωσης με παγανιστικές ή αποκρυφιστικές δραστηριότητες – στενά συνδεδεμένες με το χιτλερικό φαινόμενο άλλωστε.

Το βιβλίο εστιάζει και στο υλικό που τεκμηριώνει τις σχέσεις της Χρυσής Αυγής με δύο πυλώνες της σύγχρονης κρατικής και κοινωνικής οργάνωσης: την Αστυνομία και την Εκκλησία. Ακόμη και μητροπολίτες δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με την οργάνωση του Μιχαλολιάκου, από τα κηρύγματα της οποίας δεν λείπουν οι θεοκρατικές κορόνες. Δίπλα στις αναφορές στη φυλή, στο γένος, στο – αμιγώς ελληνικό – αίμα, στην τιμή, στους όρκους υπέρ της εξόντωσης των Εβραίων, των εθνοπροδοτών κ.λπ.

Στην ΕΛ.ΑΣ. έχουν εντοπιστεί ακόμη και προπλάσματα πυρήνων της Χρυσής Αυγής, προτού προκύψει η ευρεία εκλογική πελατεία της στα Σώματα Ασφαλείας, το περασμένο θέρος. Αλλά τιμωρίες δεν υπήρξαν, αν και μόνο από τα στοιχεία του βιβλίου μπορούν να τεκμηριωθούν κατηγορίες. Γράφει ο δημοσιογράφος: «Η δίκη του Μιχαλολιάκου με την κατηγορία της συμμετοχής στα αιματηρά επεισόδια στην κηδεία του Μάλλιου δεν θα γίνει ποτέ. Τα αδικήματα που τον βάρυναν θα παραγράφουν τον Δεκέμβριο του 1981». Ωστόσο το 1979 θα περάσει τις πύλες του Κορυδαλλού για την υπόθεση του βομβιστή Καλέντζη. Εκεί θα γνωρίσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, που θα τον ορίσει αργότερα επικεφαλής της Νεολαίας του, θέση που θα παραδώσει εν συνεχεία στον Βορίδη. Εκτός από τον Καλέντζη και τον «Περίανδρο» Ανδρουτσόπουλο, στο βιβλίο αναφέρονται όλα τα πρόσωπα που κάθησαν στο εδώλιο για δολοφονικές επιθέσεις στο πλαίσιο της δράσης τους στη Χρυσή Αυγή.

Εκτός από τον ρατσισμό, τον αντισημιτισμό, την εθνοκαπηλεία, τα πογκρόμ, τη λατρεία του εθνικοσοσιαλισμού και της ωμής βίας και άλλες δυσώδεις δοξασίες, στον συγκεκριμένο χώρο, όπως διαπιστώνει ο Ψαρράς, ευδοκιμεί και η εντός των τειχών της χαφιεδολογία.