Το πανκ γεννήθηκε στο Περού!

Πότε και από πού ξεκίνησε το ρεύμα της πανκ – το πιο ανατρεπτικό κομμάτι της ροκ μουσικής που αφορά τα χρόνια του ’70; Από τα ανήλιαγα μπαράκια της Νέας Υόρκης ή από τα κλειστοφοβικά πίσω δωμάτια των παμπ του Λονδίνου; Τι θα λέγατε για τις κινηματογραφικές αίθουσες της περουβιανής πρωτεύουσας; Στα μέσα του ’60, καμιά δεκαριά χρόνια πριν τους Sex Pistols όταν τα νιάτα της Λίμα τραγουδούσαν τις ανησυχίες τους με Χάρι Μπελαφόντε και Ελβις σε συνδυασμό με μπόλικο σιροπιαστό ρομαντισμό (έτσι όπως τον ζούσε η συντηρητική κοινωνία της Λίμα), οι Los Saicos (ελληνιστί «Οι Ψυχοπαθείς») έστελναν τα φρενήρη τους σόλο στην πλατεία ενώ ούρλιαζαν από σκηνής «Γκρεμίστε τον σταθμό του τρένου».

Το 2010, χάριν ενός όψιμου ενδιαφέροντος και ενός ντοκιμαντέρ που παρακολούθησε τα έργα και τις ημέρες τους, οι Los Saicos, στα 60 τους όλοι, έπαιξαν ξανά μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό 45 χρόνια μετά. Σήμερα η νέα «καριέρα» τους καλά κρατεί, με επανακυκλοφορία του δίσκου τους στην Ισπανία και συναυλίες που έδωσαν πρώτη φορά εκτός Περού (Μεξικό, Ισπανία και Αργεντινή).

Δημοσίευμα της αγγλικής «Γκάρντιαν» λέει ότι το πιο χαρακτηριστικό τους κομμάτι, το «Demolition», έκανε έναν νέο κύκλο ζωής σαν σήμα κατατεθέν αντιφρονούντων διαδηλωτών αλλά και βαρόνων των ναρκωτικών. Σε μια μαρμάρινη πλάκα στην περιοχή Λίνσε της Λίμα αναγράφεται «το παγκόσμιο κίνημα του πανκ γεννήθηκε εδώ. Demolish (γκρεμίστε)».

Εζησαν τη σύντομη δόξα τους στα μέσα του ’60, αλλά δεν πρόλαβαν να ηχογραφήσουν παρά καμιά δωδεκαριά κομμάτια. Οι πρώτες τους συναυλίες έγιναν στα «μουσικά πρωινά» που οργάνωναν οι κινηματογραφικές αίθουσες της Λίμα  – «μπόνους συναυλίες» για όσους έρχονταν να δουν την ταινία.

Ηταν επηρεασμένοι από τους Beatles και τον Ελβις, αλλά λόγω ελλιπούς μουσικής παιδείας και σφιχτών οικονομικών (τουλάχιστον μια από τις κιθάρες ήταν φτιαγμένη ιδιοχείρως) προσπαθούσαν να αναπληρώσουν με υπέρμετρη… ψυχή, ενέργεια και έμπνευση, συνδυασμός που κατέληξε να τους βγάλει έναν ήχο ίδιο μ’ αυτόν που θα ακούγαμε από τα γκρουπ της πανκ 10 χρόνια αργότερα.

Το «Demolition» έχει μια τυπική – για τα 60s – εισαγωγή με κιθάρα και ντραμς, αλλά μετά κάνει ένα χρονικό πήδημα στο μέλλον καθώς ο τραγουδιστής Ερβιν Φλόρες φωνάζει «ταταταταγιαγιαγιά» ακολουθούμενος από το αναρχικό… σύνθημα «Γκρεμίστε τον σταθμό».

«Δεν υπήρχε όνομα πανκ τότε», λέει ο Χοσέ Μπεραμέντι που έκανε το ντοκιμαντέρ για την μπάντα. «Νομίζεις ότι ο ήχος είναι από τη Βόρεια Αμερική ή την Ευρώπη – σίγουρα δεν είναι κάτι που περιμένεις από τα μέσα του ’60 και από τη Λατινική Αμερική».

«Είχαμε τη φήμη των κακών παιδιών», θυμάται ο ντράμερ Πάντσο Γκεβάρα. Πολλές φορές κατέληξαν στα κρατητήρια, κυρίως για υπέρβαση ορίου ταχύτητας αλλά και γιατί μια φορά τους έπιασαν στον σταθμό του τρένου με έναν μπαλτά, ένα ψεύτικο TNT και μια βαριοπούλα – τα είχαν φέρει για τη φωτογράφιση του εξωφύλλου του δίσκου τους.

Επειτα από κάμποσα φρενήρη χρόνια δόξας τα μέλη της μπάντας – εκτός από έναν που έχει πεθάνει – προχώρησαν σε μια νέα ζωή, διαλέγοντας να γίνουν ερευνητής στη NASA ο ένας, πωλητής ο άλλος, ενώ ο Γκεβάρα έφτιαξε κατασκευαστική εταιρεία. «Το ξέρω ότι το “Demolition” χρησιμοποιείται κατά καιρούς απο αριστερές οργανώσεις ή κόμματα, αλλά εμάς δεν μας ενδιέφερε τότε η πολιτική. Ηταν μια πλάκα που κάναμε μεταξύ μας. Εγώ πήγαινα τακτικά στον σταθμό των τρένων γιατί μου άρεσε και τους το έλεγα διαρκώς. Ο Ερβιν με βαριότανε και το “Smash down the train station” ήταν ο τρόπος του να μου πει να σκάσω».