Ιαν Φλέμινγκ: Κατάσκοπος στην πρώτη σελίδα

Αντίθετα από την κοινή πεποίθηση, ο Ιαν Φλέμινγκ δεν συνέλαβε την ιδέα για τον διάσημο πράκτορα 007 σε κάποιο κοσμοπολίτικο καζίνο παίζοντας μπακαρά ή στην παραλία κάτω από την εξοχική κατοικία του στην Τζαμάικα αλλά σε ένα από τα γκρίζα και πολύβουα γραφεία της εφημερίδας «Τάιμς» στο Λονδίνο του Ψυχρού Πολέμου.

Στα αρχεία της εφημερίδας υπάρχει ακόμα η καρτέλα εργασίας που δείχνει ότι είχε προσληφθεί τον Νοέμβριο του 1945 με την ιδιότητα του αρχισυντάκτη εξωτερικών υποθέσεων και με μισθό που με τα σημερινά δεδομένα υπερβαίνει το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 200.000 λιρών ετησίως.

Οι συγγραφείς τείνουν να γράφουν για αυτά που γνωρίζουν και ο Φλέμινγκ «έχτισε» την προσωπικότητα του διάσημου κατασκόπου που δημιούργησε το 1952, βασισμένος στους μεγαλοαστικούς κύκλους όπου σύχναζε. Τα περισσότερα άλλωστε από τα ενδιαφέροντα και (ακριβά) γούστα του Μποντ – αυτοκίνητα, όπλα, φαγητά, ποτά, καθώς και μια ροπή στον ερωτικό σαδισμό – αποτελούσαν προσωπικά του πάθη.

Η δουλειά του όμως στους «Κυριακάτικους Τάιμς» ενδεχομένως είχε πολύ μεγαλύτερη σχέση με το «κύκλωμα διεθνούς κατασκοπείας» του Τζέιμς Μποντ απ’ ό,τι ίσως θα περίμενε κανείς – οπωσδήποτε δεν ήταν εντελώς άσχετη από τον κόσμο των υπηρεσιών πληροφοριών. Στο γραφείο του στην εφημερίδα ο Φλέμινγκ δεν φανταζόταν τον εαυτό του ως Μποντ – όπως όταν έγραφε τα βιβλία του – αλλά περισσότερο ως Μ, ως επικεφαλής δηλαδή της υπηρεσίας Μ16.

Ειδικά τα πρώτα χρόνια που εργάστηκε στους «Τάιμς», ο Φλέμινγκ είχε στη διάθεσή του πάνω από 80 συνεργάτες, επιλεγμένους από τον ίδιο, σε στρατηγικά πόστα ανά τον κόσμο με την ιδιότητα του «ξένου ανταποκριτή». Σύμφωνα με τον ειδικό στην ιστορία της Secret Intelligent Service μετά τον πόλεμο, τον Μπεν Μακιντάιρ, «δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάποιοι από τους ανταποκριτές του Φλέμινγκ βρίσκονταν στο μισθολόγιο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών».

Πριν από την άφιξή του στους «Τάιμς», ο Φλέμινγκ είχε υπάρξει, μεταξύ των άλλων «μυστικών» δραστηριοτήτων, ο ιθύνων νους της Επιχείρησης Χρυσό Μάτι (η οποία προφανώς αποτέλεσε την έμπνευση για τον τίτλο του βιβλίου και της ταινίας «Επιχείρηση Χρυσοδάκτυλος» αλλά και για το σπίτι στην Τζαμάικα που έφερε το όνομα «Goldeneye»), με αντικειμενικό στόχο την ασφάλεια του δικτύου βρετανών κατασκόπων στο Γιβραλτάρ μετά τη λήξη του Ισπανικού Εμφυλίου.

Η επιτυχημένη θητεία του στις μυστικές υπηρεσίες τού χάρισε την εύνοια του αφεντικού του, του ναυάρχου Τζον Γκόντφρεϊ, στον οποίο θα βάσιζε αργότερα τον χαρακτήρα του Μ, διοικητή του Μποντ στη σειρά των βιβλίων με ήρωα τον 007.

Πάντως δεν ήταν φανερό αν η δουλειά του στην εφημερίδα ήταν προκάλυμμα άλλων σκιωδών επιχειρήσεων, αφού φρόντιζε όχι μόνο να συντονίζει μια σειρά από διεθνή ρεπορτάζ (πολλά από τα οποία σήμερα θα αποκαλούσαμε «lifestyle θεματικής») αλλά να γράφει και ο ίδιος μια σειρά από θέματα ευρείας γκάμας, πάντα όμως με άξονα τα προσωπικά του γούστα: το προφίλ του αρχηγού του FBI Τζέι Εντγκαρ Χούβερ, άρθρα για τη Μαφία, την πάλη γυμνόστηθων γυναικών στη λάσπη, το ταξίδι του το 1953 στη Μασσαλία για να δει από κοντά τις καταδυτικές αποστολές του Κουστό.

Συγχρόνως ζούσε με πάθος τη «μεγάλη ζωή» με όλες τις υπερβολές και τις καταχρήσεις της, ως κοσμοπολίτης τζέντλεμαν της εποχής που το τζετ σετ αφορούσε πραγματικά πολύ λίγους.

Ο Ιαν Φλέμινγκ αποχώρησε σταδιακά από την εφημερίδα στα τέλη της δεκαετίας, έχοντας βαρεθεί τη ζωή του γραφείου (έστω και με εξαιρετικά χαλαρό ωράριο) ενώ σύμφωνα με κάθε πηγή και το «δίκτυο» ανταποκριτών του είχε ήδη εξανεμιστεί.

Συγχρόνως, η έντονη ζωή είχε επιβαρύνει ιδιαιτέρως την υγεία του και το 1961 υπέστη το πρώτο σοβαρό καρδιακό επεισόδιο. Τρία χρόνια αργότερα – και ενώ είχε ήδη γράψει 12 νουβέλες με ήρωα τον 007, δύο από τις οποίες είχαν μεταφερθεί με πρωτοφανή επιτυχία στο σινεμά – ύστερα από οξεία πλευρίτιδα, συνέβη η δεύτερη και μοιραία καρδιακή προσβολή στις 12 Αυγούστου του 1964. Ο Ιαν Φλέμινγκ ήταν μόνο 56 ετών αλλά είχε ζήσει όσες ζωές σχεδόν και ο Τζέιμς Μποντ.