[Στην ανάπαυλα] Πλατεία Λιστών

Δεν με νοιάζει τόσο πολύ αυτό που περνάμε, όσο με νοιάζει που δεν έχω το κουράγιο να γελάσω με όλο αυτό το τσίρκο που συνεχίζει τις παραστάσεις του με γερασμένα άλογα της πολιτικής να τα σέρνει από τη μύτη μια τρόικα βορειο-αναθρεμμένη, ξεψυχισμένους κλόουν που καταθέτουν τον θρήνο τους για ελβετικές καταθέσεις, θηριοδαμάστριες – ανακρίτριες βουλευτικών εδράνων (εγώ Κωσταντοπούλου μια Νάντια ήξερα που τραγούδαγε με τις μπούκλες της το «Ηταν κάποιο λούνα παρκ») και το παιδί-θαύμα ο Τσιπρελίτο να κάνει σάλτο μορτάλε αγκαλιά με ξανθομαλλούσα χαμηλόμισθη δικαστικό, κι από κάτω αντί για δίχτυ ασφαλείας ένα χαλί – υπόκρουση της τρίτης διεθνούς αμνησίας.

Τα γράφω, τα περιγράφω και δεν ξέρω αν θέλω να γελάσω. Να κλάψω; Να βγω απ’ τα ρούχα μου;

Ή καλύτερα να μπω στις ζεστές μου ηλεκτρικές κουβέρτες της πλήρους αδιαφορίας, κουβέρτες και ζεστά χουχουλιάρικα παπλώματα του «χέστηκα και δεν μ’ ενδιαφέρει»;

Δεν ξέρω. Στέκομαι εδώ στο προάστιο της ζωής αμήχανος περί του πρακτέου. Τα χείλη δεν ξέρουν προς τα πού να κάνουν. Εκεί που πάει να σκάσει ένα χαμόγελο, παγώνουν και το γυρνάνε σε γκριμάτσα τρόμου.

Οχι. Είναι σίγουρο. Αγνοώ παντελώς τα αισθήματά μου. Οπως αγνοώ και τη θέση μου. Το μέλλον μου. Το πού ανήκω. Επίσης και το παρελθόν μου. Αλλα μου ‘λεγε το σπίτι, άλλα το σχολείο, άλλα η ζωή, άλλα η Ιστορία, άλλα το ΚΚΕ, άλλα η Δεξιά, τώρα το πήρε και η Χρυσή Αυγή στα χέρια της και του αλλάζει τη μάνα και τον πατέρα.

Κάτι πρέπει να γίνει. Κάτι να κάνω. Ποιος είμαι; Τι είμαι; Από πού είμαι;

Λοιπόν. Θα με γκουγκλάρω.

Νομίζω ναι. Αυτό πρέπει να γίνει.

Ολοι γρήγορα ένα στεγνό γκουγκλάρισμα.

Μόνο εκεί θα δείξει.

Εκτός αν περιμένουμε τη νεκροψία.

Πιο έγκυρη διάγνωση από την του Διαδικτύου.

Εκεί θα μιλήσει η επιστήμη. Κρίμα που δεν θα είμαστε να δούμε τα χάλια μας.

Αλλά καλύτερα. Ποιος ξέρει τι καινούργια πράγματα θα βγουν στη φόρα. Τι είδους λίστα κρύβει ο καθένας μας στα βάθη της έρημης ψυχής του.