Από τον πόλεμο στις πουέντ

Θα μπορούσε να είναι χορογραφία για μπαλέτο, με κεντρική ηρωίδα ένα κορίτσι που μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο της Σιέρα Λεόνε, εκτεθειμένο στις φρικαλεότητες του εμφυλίου πολέμου. Είναι όμως η αληθινή ιστορία της χορεύτριας που ανήκει στην ομάδα Χορού του Θεάτρου Χάρλεμ της Νέας Υόρκης και η οποία κατόρθωσε να βρει την έξοδο από τη φρίκη με όνειρό της να μάθει να χορεύει.

Γεννήθηκε το 1995 στη Σιέρα Λεόνε και την ονόμασαν Μαμπίντι. Οι γονείς της σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου και εκείνη βρέθηκε σε ένα ορφανοτροφείο όπου, αντί για όνομα, απέκτησε ένα νούμερο. Ανάμεσα στα είκοσι επτά παιδιά – με άριστα το ένα – εκείνη ήταν το 27. Η Ντε Πρενς έπασχε από λεύκη και οι «Θείες» που διηύθυναν το ορφανοτροφείο θεωρούσαν τη δερματική νόσο ένδειξη της παρουσίας κακού πνεύματος μέσα στο τρίχρονο παιδί. «Δεν περνούσε μέρα που να μη μου έλεγαν ότι κανένας δεν θα με υιοθετούσε. Επειδή ήμουν το παιδί του διαβόλου» λέει η Μικαέλα ντε Πρενς στο BBC, μετά την περιοδεία της ομάδας της στη Νότια Αφρική.

ανταρτεσ. Τα παιδιά του ορφανοτροφείου είχαν λάβει οδηγίες να μην παίζουν μαζί της. Ομως το παιδί Νο 26 – ήταν αριστερόχειρας, γι’ αυτό και ανεπιθύμητη από τις «Θείες» – έγινε η καλύτερή της φίλη κι εκείνη που τις νύχτες την παρηγορούσε με τρυφερές κουβέντες όταν πεταγόταν από τους εφιάλτες της.

Υπήρχε επίσης και μια δασκάλα που ενδιαφέρθηκε για την Ντε Πρενς και καθόταν μετά τα μαθήματα της τάξης για να τη βοηθήσει στο διάβασμα. Μια νύχτα έμαθε τι συμβαίνει στον Εμφύλιο Πόλεμο στη Σιέρα Λεόνε:  οι γυναίκες ήταν θύματα φρικαλεοτήτων. Οι έγκυοι εξάλλου ακρωτηριάζονταν με ιδιαίτερη αγριότητα, αφού πρώτα οι αντάρτες άνοιγαν τις κοιλιές τους για να μάθουν το φύλο του εμβρύου. Η Ντε Πρενς υποστηρίζει ότι στην κοιλιά της δασκάλας της το έμβρυο ήταν γένους θηλυκού και πως οι αντάρτες της έκοψαν τα πόδια και τα χέρια. Εκείνη λιποθύμησε αλλά σώθηκε επειδή η στενή της φίλη σήμανε συναγερμό.

δασκαλα. Οι αναμνήσεις της από την παιδική της ηλικία είναι αποσπασματικές και το αποδίδει σε αυτό το βίωμα του θανάτου της δασκάλας της. Λίγο μετά βρέθηκε με ένα παλιό περιοδικό στα χέρια της. Σε κάποια σελίδα απεικονιζόταν μια κυρία «που στεκόταν στις μύτες των ποδιών της φορώντας μια ροζ υπέροχη τουτού. Δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο, ένα κοστούμι τόσο αστραφτερό. Εβλεπα σε αυτό την ομορφιά, την ελπίδα και την αγάπη που δεν είχα νιώσει. Και έτσι είπα μέσα μου ότι αυτό θέλω να γίνω».

Στη διάρκεια του Εμφυλίου βρέθηκε σε έναν καταυλισμό προσφύγων, όπου είχε φθάσει η Αμερικανίδα Ελέιν ντε Πρενς για να υιοθετήσει το παιδί Νο 26, τη στενή της φίλη. Η Αμερικανίδα  αποφάσισε να υιοθετήσει και τις δύο. «Κοίταζα τα πόδια των ανθρώπων και σκεφτόμουν ότι όποιος ερχόταν από τις ΗΠΑ πρέπει να φορούσε πουέντ». Η Ελέιν ντε Πρενς αν και δεν φορούσε παπούτσια του χορού γρήγορα κατάλαβε την εμμονή του κοριτσιού για το μπαλέτο. Την έγραψε λοιπόν στη σχολή χορού της Φιλαδέλφειας και καθημερινά διήνυαν απόσταση 45 λεπτών για να την πηγαίνει στο μάθημα μπαλέτου».

Η Μικαέλα όμως απέφευγε να φορά ροζ τουτού και αστραφτερά κορμάκια χορού, κρύβοντας μέσα σε ψηλά ζιβάγκο τις κηλίδες της λεύκης που αποχρωμάτιζε το δέρμα της. Μια ημέρα η Ντε Πρενς ρώτησε τη δασκάλα του χορού αν το δέρμα της θα είχε συνέπεια στην καριέρα της. Η δασκάλα την κοίταξε με απορία και τότε η Ντε Πρενς κατάλαβε ότι κανένας στην αίθουσα χορού δεν πρόσεχε το δέρμα της, παρά μόνο τα βήματά της. Οταν απελευθερώθηκε από αυτή την ανησυχία αφέθηκε στην απόλαυση του ονείρου της. Στα 17 της χρόνια σήμερα η μπαλαρίνα του Χάρλεμ δηλώνει απλώς «ευτυχισμένη».