Αγάπη

«Αν είναι να μιλήσει κάποιος/ ας πει για την αγάπη». Το έγραφε ο Γκανάς στην «Παραλογή» του 1993 και το ξαναγράφει σήμερα, είκοσι χρόνια αργότερα, στο δεύτερο μέρος της «Αψίνθου». «Στην ολισθηρότητα που μας τριγυρίζει, είναι το μόνο στέρεο έδαφος στο οποίο μπορούμε να πατήσουμε» μου εξηγούσε ενώ παρατηρούσαμε την «επιστροφή» της αγάπης (και του κοινωνικού προβληματισμού που χρησιμοποιεί αυτήν ως έναυσμα) στην παγκόσμια λογοτεχνία: από τα μαζικά εμπορικά αναγνώσματα τύπου «50 αποχρώσεις του γκρι» μέχρι τον στοχασμό του φιλόσοφου Μπαντιού ή τα καινούργια μυθιστορήματα του Τζούλιαν Μπαρνς, του Τζέφρι Ευγενίδη κ.ά. «Η αγάπη βάλλεται στον σύγχρονο κόσμο, όμως στην Ελλάδα λειτουργεί ακόμη ως στήριγμα» μου έλεγε «και πάντως εγώ δεν ξέρω κάτι καλύτερο που να μπορεί να παρηγορήσει τον άνθρωπο». Ετσι τώρα ο Γκανάς ενσωματώνει στη συλλογή του ένα σχετικό ποίημα του Μάθιου Αρνολντ και επικαλείται τη γυναίκα του Πόπη, την πεθαμένη μητέρα του και τον πεθαμένο φίλο του Νάσο Θεοφίλου με μιαν αγάπη που συνδυάζεται με το μαράζι. Είναι μια αφορμή για να επανατοποθετηθεί ο ποιητής σε τούτο τον κόσμο όπου δεν καταλαβαίνει αν όλα γύρω του «φεύγουν ή έρχονται καταπάνω μου;» ταυτόχρονα φωτίζει και «τα μικρά οικόσιτα σκοτάδια/ και τα ανήμερα μεγάλα σκότη» που «βυζαίνουνε» τον δημιουργό, κλείνοντας το μάτι  στο
σινάφι του.