[Ματιές] Το δάχτυλο

Εχουμε ή δεν έχουμε λεφτά να τη βγάλουμε για κάνα δυο μήνες ακόμη, να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις; Εχουμε, λέει ο Σαμαράς, που, λογικά, ξέρει ακριβώς πώς έχουν τα πράγματα. Την ίδια στιγμή, όμως, βγαίνουν στις τηλεοράσεις, υπουργοί, οικονομολόγοι και παρατρεχάμενοι και υποστηρίζουν ότι τα λεφτά που υπάρχουν είναι πολύ λίγα – τον Νοέμβριο θα είμαστε απένταροι. Και, ταυτόχρονα, στη ζούλα, σαν κράτος, μαζεύουμε χρήματα από ομόλογα του Δημοσίου. Κάτι ψιλολόγια για τις άμεσες ανάγκες.

Στην Ελλάδα, κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει. Τι γίνεται με τις τράπεζες; Πόσα λεφτά πρέπει να εισπράξουνε από τα δανεικά και αγύριστα; Και πώς αυτοί οι μάγκες, οι τραπεζίτες, που κάποτε παρακαλούσαν τον κόσμο για διακοποδάνεια, στεγαστικά κ.λπ., ζητάνε τώρα δισεκατομμύρια, για να ‘ρθουν μία ή άλλη; Τι τα ‘καναν τα δισεκατομμύρια που μάζεψαν; Τα μοίρασαν στα γκόλντεν μπόις; Και τώρα γυρεύουνε και ρέστα;

Αλλά δεν είναι μόνο οι τράπεζες. Εδώ χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Οι πάντες χρωστάνε! Το ίδιο το κράτος χρωστάει δισεκατομμύρια σε προμηθευτές, εργολάβους κ.λπ. και τους έχει όλους «στο περίμενε». Και, φυσικά, η αγορά στενάζει, τα μαγαζιά κλείνουν, χιλιάδες εργαζόμενοι, κάθε μέρα, μένουν χωρίς δουλειά και, ευλόγως, η εγκληματικότητα παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ωραία με τη Μέρκελ. Ηρθε, έκανε μια φιλική βόλτα με τον Σαμαρά, δήλωσε ότι εύχεται και ελπίζει να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ και γύρισε στην πατρίδα της, όπου ο συμπατριώτης της και δεξί της χέρι, ο Σόιμπλε, μάς κουνάει το δάχτυλο και μας φωνάζει ότι «αν δεν λύσετε τα 89 προβλήματα που έχετε, και μάλιστα σε ελάχιστες μέρες, δεν πρόκειται να πάρετε φράγκο!». Και μείνανε, δυστυχώς, μερικά εικοσιτετράωρα μόνο, για να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας και να συμμορφωθούμε με τις απαιτήσεις τους («Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις» μου θυμίζει ο Μίκης, γυρίζοντάς με σε άλλες, μαύρες επίσης, εποχές…).

Εντάξει. Ο ερχομός της Μέρκελ στην Αθήνα άλλαξε το κλίμα, έβαλε ξανά στο παιχνίδι την απομονωμένη Ελλάδα. Αλλά, πρακτικά, δεν έγινε τίποτα. Και, σίγουρα, θα γίνονταν πολλά αν η Καγκελάριος χτύπαγε το χέρι της στο τραπέζι, ως κυρίαρχος που είναι στην Ευρώπη. Στο κάτω κάτω, τι ζητάμε οι άμοιροι; Μια διευκόλυνση, μια επιμήκυνση, για να μπορέσουμε να πληρώσουμε τα χρέη μας λίγο αργότερα και όχι με τον σουγιά στον λαιμό. Και στο κάτω κάτω, για το σημερινό μας χάλι, μεγάλη ευθύνη έχουν και οι δανειστές μας, με τα ηλίθια και αδιέξοδα μέτρα που μας υποχρέωσαν να εφαρμόσουμε.