[Ιστορίες συνωμοσίας] Νομπέλ με γλυκόξινη σάλτσα

Περισσότερο κι από τα Χριστούγεννα και από τις εκλογές, μου αρέσει η ζουρ φιξ που δίνεται το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Είναι η ημέρα κατά την οποία κολλάω από νωρίς τη μούρη μου στο live streaming της Σουηδικής Ακαδημίας ευελπιστώντας ότι ανάμεσα στα χειροκροτήματα, την οχλοβοή και τα φλας θα είμαι η πρώτη που θα διαβάσει τα χείλη του προέδρου. Μο Γιαν λοιπόν, κι ας έσπευσε ο τυφλοσούρτης των άσχετων και των πιτσιρικάδων, η επονομαζόμενη και Wikipedia, να προεξοφλήσει ότι δεν του άξιζε. Το όνομα του φετινού κινέζου νομπελίστα μου θυμίζει αναγραμματισμένο ράπερ, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που τα κάνω μαντάρα με το κινέζικο spelling. Μα πότε πέρασαν κιόλας δώδεκα χρόνια από τότε που είχα πέσει στον τηλεφωνικό κατάλογο και παρενοχλούσα μεσημεριάτικα όλους ανεξαιρέτως τους Γκάο που ζούσαν στο Παρίσι, μέσα και τα προάστια; Στα τρεις χιλιάδες ντριν που διέκοψαν το τσιγάρισμα ψιλοκομμένων λαχανικών στο γουόκ, ούτε ένα δεν ήταν ο αντικαθεστωτικός νομπελίστας μου. Για μία φορά θα μπορούσαν, νομίζω, να μας διευκολύνουν αυτοί οι σαδιστές οι Σουηδοί και να δώσουν επιτέλους το βραβείο στον Φίλιπ Ροθ που ξέρουμε τι έχει σκοπό να γράψει πριν καλά-καλά καθήσει στο γραφείο του.

Προς το παρόν και μέχρι να βρεθούν ανάμεσα στο στοκ του Καστανιώτη τα αντίτυπα από τις «Μπαλάντες του σκόρδου», φυλλομετράω έναν άλλο γλωσσοδέτη, τον περσινό νομπελίστα σουηδό ποιητή Τούμας Τρανστρέμερ και θαυμάζω την επίδραση των διαλυτικών που κάνουν ένα όμικρον να συμπεριφέρεται σαν έψιλον.

Αν ήμουν κανονικός άνθρωπος, αν είχα τα μυαλά στο κεφάλι μου, θα είχα επωφεληθεί από μια άλλη – ανώτερη κατά τη γνώμη μου – ποίηση την οποία έχασα διά παντός. Φέτος το Νομπέλ Φυσικής δόθηκε στις «παγίδες ιόντων»,  στη «σύλληψη των φωτονίων» και στον χειρισμό των «απομονωμένων κβαντικών συστημάτων». Κι ας μην ξέρω τι μου γίνεται, θα πάω να δω.