Επτά χρόνια «Πρωταγωνιστές»

Λίγο πριν από το ξεκίνημα των νέων εκπομπών ο Σταύρος Θεοδωράκης μίλησε στα «ΝΕΑ» για την προετοιμασία, αλλά και για τους «Πρωταγωνιστές» με τους οποίους έχει συνδεθεί περισσότερο. Οπως λέει, και φέτος οι «Πρωταγωνιστές» είναι αποφασισμένοι να κάνουν το δικό τους πρόγραμμα. Στη διαδρομή των 7 ετών, που η εκπομπή είναι στο πρόγραμμα του Mega, ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει συναντήσει δεκάδες «Πρωταγωνιστές». Αισθάνεται τυχερός που έγινε φίλος με την Κωνσταντίνα Κούνεβα. «Από την πρώτη στιγμή μου μιλούσε γι’ αυτόν που της έκαψε το πρόσωπο με βιτριόλι  χωρίς καν θυμό. Μια σπουδαία, σοφή γυναίκα. Αλλά από όλους κάτι παίρνεις. Αυτή είναι και η αξία της δημοσιογραφίας. Να είσαι ανοιχτός, να μαθαίνεις και να μεταβάλλεσαι. Μπορεί να μη συμφωνείς με τις απόψεις όλων αλλά κάτι έχουν να σου πουν». Στις εκπομπές του θα δει κανείς συχνά να πρωταγωνιστούν οι παρίες της κοινωνίας. Μετανάστες και  άνθρωποι εκτός των τειχών. Οι Ελληνες, όπως αναφέρει, «δεν ήμασταν ρατσιστές διότι δεν είχαμε πολλούς φτωχούς ξένους». Φοβάται όμως ότι τώρα «που έχουμε, θα γίνουμε. Ηδη έχουμε κάνει το πρώτο μεγάλο βήμα. Εχουμε πάψει να είμαστε ανεκτικοί. Δεν γουστάρουμε την άλλη άποψη, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι σφάλλουμε. Οι δημοσιογράφοι έχουμε μεγάλη ευθύνη σε αυτό. Αντί να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους να ακούν,  προπαγανδίζουμε το αλάθητο – χθες των πολιτικών, σήμερα του λαού».

Ο Σταύρος Θεοδωράκης θυμάται κάποιες από τις αγαπημένες του εκπομπές

«Νιγηριανές πόρνες»  Σεπτέμβριος 2008

«Δυσκολευτήκαμε πολύ. Οι περισσότερες είναι θύματα βουντού, δεμένες με όρκους σιωπής. Τελικά έπειτα από μια εβδομάδα πείσαμε μία. Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Α, ο Φάνης ήταν για δύο βράδια κρυμμένος μαζί με την κάμερά του σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι στην Πλατεία Θεάτρου. Κινηματογραφούσε μέσα από τα σπασμένα παντζούρια».

«Τα εγκαταλελειμμένα
μωρά του Αλεξάνδρα» Μάρτιος 2009

«Ισως η πιο πολύ συζητημένη εκπομπή ανάμεσα τουλάχιστον στις γυναίκες. Το Mega την παίζει κάθε χρόνο και πρέπει να την έχουν δει πάνω από 3 εκατομμύρια τηλεθεατές. Εντεκα ιστορίες βρεφών που μεγαλώνουν στο μεγαλύτερο δημόσιο μαιευτήριο της χώρας, εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους. Επειτα από λίγους μήνες πήγαμε στην Ολλανδία και γυρίσαμε τους “Ελληνες” που δόθηκαν εκεί για υιοθεσίες τις δεκαετίες του ’60 και του ’70».

«Δρομοκαΐτειο» Μάρτιος 2008

«Ακόμα μου τηλεφωνεί ο Μάκης για να μου πει τα νέα των παιδιών. Ηταν η πρώτη φορά που κάμερα τηλεόρασης, έπειτα από ειδική άδεια από το υπουργείο Υγείας και τους γιατρούς των ασθενών, κινήθηκε ελεύθερα στους χώρους του Δρομοκαΐτειου. Από εκεί που κάποτε πέρασε ο Γεώργιος Βιζυηνός. “Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου”. Ηθελα πολύ να κάνω αυτή την εκπομπή. Εκεί δίπλα μεγάλωσα. Και συνέχεια μας φώναζαν “μην πλησιάζεις τους τρελούς”».

«Φυλακές Ανηλίκων»  Μάιος 2011

«Δεν μπαίναμε για πρώτη φορά σε φυλακές. Είχαν προηγηθεί οι Αγροτικές Φυλακές Αγιάς και οι γυναικείες του Ελαιώνα Θηβών. Στην αρχή όλοι ήταν τσαμπουκαλεμένοι. Θυμάμαι τις αλβανικές σημαίες στα κελιά. Bob Marley και αφίσες με γυμνές γυναίκες. Βασανιστήριο η σεξουαλική στέρηση σε αυτές τις ηλικίες. Το βράδυ οι φύλακες μοίραζαν με τις χούφτες τους “ύπνους”‘. Και τι άλλο να κάνουν δηλαδή».

«Σπιναλόγκα» Μάιος 2010

«Ηξερα για τη λέπρα γιατί στο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα όπου μεγάλωσα ζούσαν οι τελευταίοι λεπροί. Μεταφέρθηκαν εκεί το 1957, όταν έκλεισε η Σπιναλόγκα.

“Θα το πολεμώ το στίγμα, όσο ζω θα το πολεμώ”, μου είπε ο Μανώλης Φουντουλάκης. Τη γυναίκα του τη Λενιώ την παντρεύτηκε κρυφά γιατί οι δικοί της “δεν ήθελαν έναν σημαδεμένο”. Πλησίαζε τότε τα 90, έφυγε λίγες μέρες μετά την προβολή της εκπομπής».

«Μαρφίν» Μάιος 2011

«Μια εκπομπή για τους νεκρούς που κανείς δεν θέλει να θυμάται. Την Παρασκευή Ζούλια, τον Επαμεινώνδα Τσακάλη και την έγκυο Αγγελική Παπαθανασοπούλου. Στη αρχή δεν ήθελε να μιλήσει κανείς. Τελικά, μας μίλησαν όλοι. Από τους συγγενείς της Αγγελικής μέχρι τους διαδηλωτές. Μια ντροπή για όλους μας ήταν αυτή η φωτιά».

«Εβρος» Νοέμβριος 2010

«Αυτοψία στο ποτάμι. Ψαράδες, ερωδιοί αλλά και η σκληρότητα της παράνομης μετανάστευσης. 35.000 μετανάστες (μια πόλη μεγαλύτερη κι από το Ρέθυμνο δηλαδή) είχαν περάσει μέσα σε 10 μήνες μόνο από την περιοχή της Νέας Βύσσας. Θυμάμαι ακόμη το ψυχρό βλέμμα του τούρκου διακινητή αλλά και την αθωότητα ενός παιδιού που με ρωτούσε σε πόση ώρα περπατώντας θα φτάσει στην Αθήνα. “Και μετά πώς θα πάω στη Ρώμη;”».

«Αγιοι των Εξαρχείων» Νοέμβριος 2008

«Ενα αφιέρωμα στον Ασιμο, τη Γώγου και τον Σιδηρόπουλο. Στην εκπομπή μίλησαν ο αναρχικός εκδότης Μιχάλης Πρωτοψάλτης, ο Αντώνης Καφετζόπουλος, ο Δημήτρης Πουλικάκος, η τραβεστί Πάολα και άλλοι δέκα ακόμη. Τη γυρίσαμε στην ταράτσα του αντιεξουσιαστικού Nosotros στη Θεμιστοκλέους. Στις πολυκατοικίες των Εξαρχείων προβάλαμε εικόνες από τη ζωή των “τριών Αγίων”. Κάποια στιγμή ο Χρονάς μού είπε: “Ενώ είχαν τα φόντα να θριαμβεύσουν, αυτοί οδηγήθηκαν στον θάνατο. Γιατί διάλεξαν λοιπόν το σκοτάδι απ’ το φως;”».  Κ.Δ.