… και οι κίνδυνοι από τη μέθη της εξουσίας

Το έγκλημα του Ιμπραήμ πασά ήταν το μεγαλείο του, σημειώνει η Τζένκινς καταλήγοντας σε αυτό το συμπέρασμα έπειτα από σύγκριση πλήθους ιστορικών πηγών τις οποίες παρουσιάζει αναλυτικά. Το αν ήταν ή όχι προδότης είναι ένα μυστικό που το πήρε στον τάφο του, λέει, διότι δεν υπάρχει καμία απόδειξη εξαγοράς του από ξένες δυνάμεις, ούτε συνωμοσίας εναντίον του Σουλεϊμάν. Υπάρχει μονάχα το γεγονός ότι ο Ιμπραήμ είχε γίνει προκλητικός με την έπαρσή του. Αγαπούσε τα ακριβά δώρα και τη χλιδή, αλλά δεν χρηματιζόταν. Επίσης ήταν αγενής απέναντι στους ξένους αξιωματούχους, εκδικητικός απέναντι στους ανταγωνιστές του (μάλιστα δρομολόγησε την ατίμωση και εκτέλεση του δεφτερδιάρη – υπουργού Οικονομικών Ισκεντέρ Τσελεμπί), ανεχόταν το πλιάτσικο στις εκστρατείες. Αλλά ήταν λιγότερο απάνθρωπος από άλλους στρατηλάτες και ιδιαίτερα αποτελεσματικός στη δημόσια διοίκηση όπως φάνηκε μόλις ανέλαβε την αναδιοργάνωση της Αιγύπτου των Μαμελούκων όπου φρόντισε να αποκατασταθούν οι κοινωνικές αδικίες αποφυλακίζοντας 300 οφειλέτες και ικανοποιώντας παράλληλα τους δανειστές τους (!). Στις μάχες ήταν ατρόμητος και στη διπλωματία πονηρός, αλλά είχε φτάσει να κομπάζει: «Τα πάντα βρίσκονται στα χέρια μου: η ειρήνη, ο πόλεμος, τα πλούτη».

Το πιο προβληματικό όμως ήταν το αίσθημα της ανωτερότητας που τον διακατείχε απέναντι στους Οθωμανούς. Ενώ συμπεριφερόταν σαν Τούρκος και πιστός μουσουλμάνος, μιλούσε στους χριστιανούς πρεσβευτές για την υπερηφάνεια και τη γενναιοδωρία που χαρακτήριζαν τους Ελληνες. Αλλωστε δεν είχε ξεχάσει την οικογένειά του, προσκάλεσε τη μητέρα και τα αδέλφια του στο σεράι και διόρισε τον πατέρα του ως σαντζάκ μπέη (χαμηλόβαθμο στρατιωτικό). Η πολλαπλή ύβρις του έπρεπε να τιμωρηθεί. Ετσι ο Σουλεϊμάν παρέκαμψε τον νεανικό όρκο του να τον προστατεύει «ενόσω ζούσε», και διέταξε τον στραγγαλισμό του «ενόσω κοιμόταν».