[Ματιές] Σαν σήμερα

Ηταν 17 Σεπτεμβρίου. Σαν σήμερα. Μπήκα στο γραφείο των «ΝΕΩΝ», στη Θεσσαλονίκη – είχα ραντεβού με τον Δημήτρη Γουσίδη για κάποιο ρεπορτάζ. Επιασα μια καρέκλα μπρος απ’ το τραπέζι του και τράβηξα ένα κομμάτι χαρτί για σημειώσεις. Ο Γουσίδης άναψε αμείλικτος την πίπα του. Υστερα, με τσακισμένη φωνή, μου είπε, κοιτάζοντάς με στα μάτια: «Ο Λοΐζος συγχωρέθηκε»…

Ενιωσα να πνίγομαι. Με πήραν τα κλάματα, σαν να ήμουν μικρό παιδί. Γύρω και πίσω, η Κάτια Πετροπούλου και η Βίκυ Χαρισοπούλου παρακολουθούσαν βουβές. «Πού το ξέρεις; Πότε έγινε;» ρώτησα τον Γουσίδη, τρέμοντας. «Πριν από λίγο. Το είπε η τηλεόραση…». Ηταν, λοιπόν, αλήθεια! Ο Μάνος Λοΐζος, ο πιο στενός μου φίλος, ο πιο στενός μου συνεργάτης, είχε φύγει από τη ζωή.

Δεν έπεφτα από τα σύννεφα. Ηξερα ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Με είχε προϊδεάσει η Χαρούλα Αλεξίου. Βρισκόταν στα Μυστεγνά της Λέσβου, με την οικογένειά της. Εγώ, καμιά δεκαριά χιλιόμετρα πιο πέρα – στον Μόλυβο. Ενα τηλεφώνημα αγχώδες, λαχανιασμένο: «Λευτέρη, ο Μάνος είναι χάλια». «Δηλαδή;». «Ο Φώντας Λάδης, που είναι μαζί του στη Μόσχα, με πήρε από κει και μου ανέφερε και λεπτομέρειες. Ο Μάνος πεθαίνει!..».

Εχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε. Και πάντα, στις 17 Σεπτεμβρίου, «αρρωσταίνω.» Οπως θα «αρρωσταίνουν», φαντάζομαι, όσοι γνώρισαν τον Λοΐζο και τον αγάπησαν. Οχι μόνο για τα τραγούδια του. Μα και για τον ίδιον. Για το ήθος του. Για την καλοσύνη του. Για την ανεμελιά του. Αλλά, προπάντων, για τη γλυκύτητά του. Αυτή η γλυκύτητα τον χαρακτήριζε και τον έκανε ξεχωριστό. Το βλέμμα του ήταν γλυκό. Γλυκά έπαιζε την κιθάρα του και τραγουδούσε. Γλυκά μιλούσε. Ακόμα κι όταν θύμωνε. Και βέβαια, όταν γελούσε, γέμιζε ο κόσμος λουλούδια.

Από το ’82 ίσαμε τώρα, έχουν πεθάνει πολλοί άνθρωποι του τραγουδιού. Πρόσφατα, ο Δημήτρης Μητροπάνος, που, πραγματικά, ήταν και εξαίρετος άντρας. Πέθανε κι ο Χατζιδάκις – ο μάγος! Και ο Διονυσίου και ο Μπιθικώτσης και ο Στέλιος Καζαντζίδης – ο ασυναγώνιστος. Και η Βίκυ Μοσχολιού. Και νέοι, όπως ο Λάγιος, όπως ο Τόκας. Και λίγο πιο μεγάλοι, όπως ο Ηλίας Κατσούλης και ο Μανώλης Ρασούλης. Ολοι, όμως, παλιοί και νέοι και νεότεροι, είχαν να λένε τα καλύτερα για τον Λοΐζο. Για το ταλέντο του, την ευαισθησία του, τη σεμνότητά του. Και όλοι, πάλι, σε στιγμές που καιγόταν η καρδιά τους, χόρεψαν ή θα ήθελαν να χορέψουν το «Ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας».

Ο Λοΐζος έφυγε με ένα παράπονο: δεν είχε ερμηνεύσει τραγούδια του, λόγω συμβολαίων κ.λπ., ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Για τον ίδιο λόγο έχει ένα παράπονο και ο Μανώλης Μητσιάς: δεν γύρισε έναν δίσκο που είχε στα σκαριά με τον Μάνο. Σταμάτησε την ηχογράφηση, λίγο πριν από τις μέρες του στούντιο, ο θάνατος.