«Εφτά τραγούδια θα σου πω, μα θα δηλώσω μόνον δυο»
Προλαβαίνοντας το επερχόμενο «Τέταρτο κουδούνι», η στήλη – υπό το φως των προβολέων της δημοσιότητας στα οικονομικά δεδομένα των καλλιτεχνών του πενταγράμμου – ανακοινώνει το επόμενο εγχείρημα - έκπληξη (μετά τον τσεχοφικό «Βυσσινόκηπο» που θα επιχειρήσει, σε μονόλογο, η μεγάλη μας μονωδός Ζωή Λάσκαρη): ο Αντώνης Ρέμος αποφάσισε να ενδυθεί, επί πίστας, ρόλο Γουίνι στις «Ευτυχισμένες ημέρες» του Μπέκετ, τον οποίο θα ερμηνεύει μέσα σε σωρό από φορολογικά (και αφορολόγητα) σκουπίδια!
Δεν αντέχει το ελληνικό δαιμόνιο. Ακόμη και σε ημέρες μαύρες γεννάει ανέκδοτα για να διακωμωδήσει εκείνα που τον ενοχλούν ή τον πονούν.
Εν προκειμένω τα φορολογικά των τραγουδιστών, που για μια κοινωνία η οποία βλέπει την ανεργία να αυξάνεται και μισθούς, εργατικά κεκτημένα και συντάξεις να περικόπτονται δραματικά, γίνονται κόκκινο πανί όταν θεωρεί ότι κάτι κρύβεται ή είναι πιο δυσθεώρητο.
Και όταν κάποιες τραγουδίστριες και κάποιοι τραγουδιστές με τα μεγάλα εισοδήματα δεν περιορίζονται σε σταράτες κουβέντες, αλλά παίρνουν τ’ άρματα και κάνουν τους διωκόμενους πολιτικά, φαίνεται πως ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά της σάτιρας και των σχολίων στις σελίδες κοινωνικής δικτύωσης.
Ετσι γεννιούνται ανέκδοτα όπως: «Σήμερα πήγα στον ΟΑΕΔ και πέτυχα τη Βίσση. Ο Ρουβάς είχε πάει άλλη μέρα», «Είπα στη γιαγιά μου ότι θέλω να γίνω τραγουδιστής και είπε: Δάσκαλος να γίνεις! Πιο πολλά βγάζουν αυτοί», «Οποιος γνωρίζει ας βοηθήσει, παρακαλώ: Σε ποιο σουπερμάρκετ μαζεύουν τρόφιμα για Βανδή;»
Σε μια χώρα που η Τζούλια Αλεξανδράτου ζητά, φωτογενώς, άρση ασυλίας βουλευτή το – μαύρο – χιούμορ δεν έχει απολεσθεί…