[Ματιές] Μια ανάσα…

Μας έχουν ξεκάνει! Πρωί, μεσημέρι, απομεσήμερο, βράδυ, νύχτα, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις, εφημερίδες και μπλογκ μάς καταδιώκουν με κατάμαυρες ειδήσεις, σκοτεινές πληροφορίες, γκρίζους υπαινιγμούς για την Ελλάδα που «πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο», «σε λίγο δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις», «βρίσκεται με το ένα πόδι έξω από το ευρώ και την ΕΕ» και, άρα, «όλοι εμείς, οι Ελληνες, θα γονατίσουμε τελείως, θα ξαναζήσουμε μέρες γερμανικής κατοχής, επαιτείας και λαϊκών συσσιτίων»…

Δεν φταίνε τα Μέσα, βεβαίως, γι’ αυτήν την εικόνα. Τα Μέσα τη μεταφέρουν απλώς. Συχνά με μια γενναία δόση ανυπόφορης υπερβολής. Αλλά η εικόνα είναι εικόνα. Και δεν αλλάζει, όπως κι αν την φωτίσουν, όπως κι αν την περιγράψουν δημοσιογράφοι και σχολιαστές. Και ύστερα, υπάρχουν και οι ευρωπαίοι πολιτικοί που κάνουν κουμάντο στα οικονομικά. Αγέλαστοι άνθρωποι, ψυχροί, που άλλοτε μας απειλούν, άλλοτε μας κουνάνε το δάχτυλο, άλλοτε μας βρίζουν και πάντοτε μας χαρακτηρίζουν κακομαθημένους τεμπέληδες που τρώμε τα δανεικά από τους Γερμανούς, τους Ολλανδούς και τους υπόλοιπους εύπορους εταίρους μας, χωρίς ντροπή, χωρίς φιλότιμο.

Υπάρχει μπόλικη αλήθεια σε όλα αυτά. Είμαστε, σχεδόν, για πέταμα! Και εξακολουθούμε να κλέβουμε την Εφορία, να στήνουμε απάτες, να μην τηρούμε τις υποσχέσεις μας, να μην επιστρέφουμε ούτε ένα γρόσι από τα δισεκατομμύρια ευρώ που χρωστάμε. Κι έχουμε φτάσει ήδη στα μέσα του Σεπτέμβρη, όπου παίζονται πολλά και διακυβεύονται περισσότερα. Τι να πω λοιπόν και τι να «μολογήσω», που έλεγε κι η μάνα μου;…

Μέσα σε αυτό το τοπίο, με τις αναθυμιάσεις από την αποσύνθεση να μας πνίγουν και να μην αφήνουν περιθώριο για μια φευγαλέα, έστω, ανάσα αισιοδοξίας, πήρα την απόφαση να φέρνω στις «Ματιές» ό,τι βρω μπροστά μου που να μαλακώνει κάπως την ψυχή, να τη δροσίζει, να της προσφέρει ένα τριαντάφυλλο. Και αρχίζω από σήμερα. Από ένα κείμενο που έγραψε εδώ, στα «ΝΕΑ», ο Μιχάλης Μητσός πριν από μία εβδομάδα:

«… Μία από τις ωραιότερες σκηνές που έχω δει εκτυλίχθηκε το βράδυ του περασμένου Σαββάτου στη Νέα Σμύρνη. Ενας νεαρός πατέρας είχε βγάλει βόλτα τα διδυμάκια του με το διπλό τους καρότσι, όταν ξαφνικά σταμάτησε: τα μωρά είχαν σηκώσει το κεφάλι ψηλά και κοίταζαν κατάπληκτα το φεγγάρι. Η σιωπή ήταν απόλυτη, ο χρόνος λες και είχε σταματήσει, ο πατέρας ήταν γοητευμένος, τα μωρά δεν άφηναν το φεγγάρι από τα μάτια τους κι εγώ ένιωσα ξαφνικά μια ανεξήγητη αισιοδοξία. Ισως επειδή ο συνδυασμός ενός κατάπληκτου μωρού – πόσω μάλλον δύο – με ένα φεγγάρι είναι μαγικό τοπίο…».