[Εναλλακτικά] Με το χέρι στην τσέπη

ΤΙ ΘΑ ΠΡΟΤΙΜΟΥΣΕ να έχει στην τσέπη του ένας δικαστικός ή ένας δάσκαλος ή ένας αστυνομικός ή ακόμη κι ένας συνταξιούχος; Τετρακόσια πενήντα ευρώ; Ή ενάμισι εκατομμύριο δραχμές;

Αυτό είναι το δίλημμα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή όχι η χώρα. Αλλά οι διάφορες επαγγελματικές και κοινωνικές τάξεις. Καθεμιά ξεχωριστά και όλες μαζί. Καθώς όμως ακούγονται ήδη τα τύμπανα των διαδηλώσεων και ζεσταίνονται οι ντουντούκες, κανείς δεν φαίνεται να βάζει το χέρι στην τσέπη και να σταματάει για μια στιγμή να προβληματισθεί. Ισως και γιατί η τσέπη είναι άδεια.

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ είναι περίοδος κινητοποιήσεων. Τις προκαλεί η αποσαφήνιση της εισοδηματικής πολιτικής που γίνεται στον προϋπολογισμό. Φέτος θα γίνουν όλα πιο γρήγορα. Δεν θα περιμένουμε δηλαδή ώς τον Δεκέμβριο. Και ο προϋπολογισμός του ’12 θα πάει πακέτο με τα μέτρα των 11,88 δισ. ώστε μια – πολιτική – ψυχή που είναι να βγει, να βγει. Η τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά επιχειρεί να επιταχύνει τον πολιτικό χρόνο και να προεξοφλήσει την κίνηση αυτή στη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους. Ωστόσο, οι πρώτες έξοδοι Σαμαρά και Στουρνάρα στην Ευρώπη δεν έχουν εξασφαλίσει κάτι απτό. Ακόμη και στο εσωτερικό, η συζήτηση για την επιμήκυνση πάει να ατονήσει. Το μόνο που έχει προς το παρόν να επιδείξει η νέα κυβέρνηση των Αθηνών είναι καλό κλίμα. Αντε και την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για απεριόριστες αγορές ομολόγων στη δευτερογενή – κάτι που μπορεί μελλοντικά να μας βοηθήσει.

Ολα αυτά όμως είναι πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το πεζοδρόμιο των κινητοποιήσεων. Ακόμη χειρότερα: η κυβέρνηση βρίσκεται στο ίδιο σημείο με τις προηγούμενες. Πακέτα μέτρων πέρασαν – μέσα σε συνθήκες κοινωνικής αναταραχής – τόσο η κυβέρνηση Παπανδρέου τον Οκτώβριο του 2011 όσο και η κυβέρνηση Παπαδήμου τον Φεβρουάριο του 2012. Κάθε φορά υποτίθεται ότι ήταν η τελευταία φορά. Οπως υποτίθεται ότι είναι η τελευταία φορά και τώρα. Κανείς όμως δεν το πιστεύει. Η τριετής μάχη κατά του ελλείμματος έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας των κυβερνώντων.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ κίνδυνος δεν είναι ένα νέο χάος στους δρόμους και στις πλατείες. Είναι η αδυναμία να εγκαθιδρυθεί ένα πειστικό – ή έστω συνεκτικό – πολιτικό αφήγημα. Παρά τις καθυστερήσεις και τις διαβουλεύσεις μεταξύ των τριών εταίρων, το πακέτο των 11,88 δισ. είναι φτωχό σε ισοδύναμα μέτρα και στυγνό σε εισοδηματικές περικοπές. Η ψήφισή του – με ή χωρίς απώλειες – δεν αρκεί. Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή που έπαιξε στις εκλογές του Ιουνίου θα πρέπει να επικαιροποιηθεί πειστικά για να μπορέσει η τρικομματική κυβέρνηση να σταθεί και να μακρο-ημερεύσει.