Τα αποκαλυπτήρια της Σάρον Στόουν

Πολλά τα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν το 1992: η λαίδη Νταϊάνα χωρίζει με τον πρίγκιπα Κάρολο, η Μαρίνα Τσιντικίδου στέφεται Μις Ευρώπη και η Δανία πρωταθλήτρια ποδοσφαίρου στην Ευρώπη. Επίσης, σκάει στις αίθουσες το «Βασικό ένστικτο», η ταινία που, αν είσαι έφηβος, ΠΡΕΠΕΙ να δεις.

Ετσι, μια παρέα από το σχολείο μαζευόμαστε στον Πειραιά και ετοιμαζόμαστε για τσάρκα στην Αθήνα, με μοναδικό σκοπό να ανακαλύψουμε κι εμείς γιατί όλοι μιλούν γι’ αυτή την «προκλητική», «τολμηρή» και «χυδαία» ταινία. Μόνο οι πιο ψαγμένοι ήξεραν τον Πολ Φερχόφεν, τον σκηνοθέτη που, άλλωστε, λίγα χρόνια πριν είχε γυρίσει το υπερπετυχημένο «Robocop» που όλοι είχαμε δει, κι ας μη θυμόμασταν το όνομα του σκηνοθέτη.

«Ε, και τι είδατε τελικά;», μπορεί να ρωτήσει κάποιος εξυπνάκιας κυνικός. Κι όμως, είδαμε… Σκεφτείτε πως το 1992 το σεξ σπανίως έκανε την εμφάνισή του στις οθόνες, όπου το αποστειρωμένο αμερικάνικο σινεμά είχε κυριαρχήσει ολοκληρωτικά (με τις ελάχιστες πιπεράτες εξαιρέσεις μιας Μπέτι Μπλου εδώ κι εκεί, για παράδειγμα). Επίσης, όταν το σεξ έκανε την εμφάνισή του, την έκανε σε ταινίες ερωτικού περιεχομένου. Εδώ όμως είχαμε να κάνουμε με ένα αστυνομικό θρίλερ, στο οποίο οι ήρωες τύχαινε να βγάζουν τα μάτια τους. Για έναν έφηβο, μια τέτοια ταινία είναι εξαίσιο δωράκι!

Τι συμβαίνει όμως εδώ; Ενας πρώην ροκ σταρ βρίσκεται άγρια δολοφονημένος στο σπίτι του, κατά τη διάρκεια μιας ερωτικής σκηνής που ανοίγει θεαματικά το φιλμ – το φονικό όπλο είναι ένας παγοκόφτης. Ενας ντετέκτιβ, ο Νικ (τον ενσαρκώνει ο Μάικλ Ντάγκλας) με σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς (παρελθόν με ναρκωτικά, στημένες υποθέσεις κ.λπ.) αναλαμβάνει την υπόθεση και καταλήγει στο εξής πόρισμα: δολοφόνος είναι η Καθρίν Τραμέλ, συγγραφέας, μπαϊσέξουαλ και σεξομανής – που, στο τελευταίο της βιβλίο είχε περιγράψει τον φόνο με κάθε λεπτομέρεια. Αυτό, θα μου πείτε, είναι προφανές. Θα μπορούσε να το είχε γράψει, όμως, ακριβώς για να δώσει στον εαυτό της ένα άλλοθι. Κι έτσι, ένα περίεργο ερωτικό παιχνίδι αρχίζει ανάμεσα στον ντετέκτιβ και στη συγγραφέα. Ολη η ταινία είναι ένα παιχνίδισμα, ένας ερεθισμός, ένα κρυφτούλι ανάμεσα στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι και τον θεατή. Φυσικά και κάνουν έρωτα. Σε εντυπωσιακές στάσεις, εντυπωσιακά σκηνοθετημένες. Ο Μάικλ Ντάγκλας μάλιστα εκστομίζει την άψογη ατάκα «She’s the fuck of the century» (σ.σ.: «Είναι το πήδημα του αιώνα»)! Η πιο ερωτική στιγμή της ταινίας όμως δεν είναι μια σεξουαλική συνεύρεση, ίσως επειδή είναι γεμάτη από δαύτες, αλλά μια σκηνή ανάκρισης.

Ανατομία μιας σκηνής

Είναι και η πρώτη ουσιαστική αναμέτρηση των δύο ηρώων και κάθε ατάκα μοιάζει με σεξουαλικό υπονοούμενο. Εκείνη δείχνει να έχει απόλυτο αυτοέλεγχο – η αυτάρεσκη πόζα της μέσα στο δωμάτιο δεν σπάει σχεδόν ποτέ. Ανάβει τσιγάρο.

– Κυρία Τραμέλ, το κάπνισμα απαγορεύεται στην ανακριτική αίθουσα.

– Και τι θα κάνετε, θα με κατηγορήσετε για κάπνισμα;

– Ποια ήταν η σχέση μας με το θύμα;

– Εκανα σεξ μαζί του για ενάμιση χρόνο. Μου άρεσε το σεξ μαζί του. Δεν φοβόταν να πειραματιστεί. Μου αρέσουν οι άνδρες που με ικανοποιούν.

– Τον δέσατε ποτέ;

– Οχι. Του άρεσε να χρησιμοποιεί τα χέρια του. Και τα δάχτυλά του.

Εννοείται πως οι ανακριτές, μηδενός εξαιρουμένου, ξεροκαταπίνουν σε κάθε της απάντηση. Ο Μάικλ Ντάγκλας δείχνει πιο ψύχραιμος από όλους.

– Με ναρκωτικά πειραματίζεσαι;

– Ναι.

– Τι είδους ναρκωτικά.

– Κοκαΐνη. Εχεις πηδηχτεί ποτέ φτιαγμένος με κοκαΐνη, Νικ; Θα σου αρέσει…

Η ψυχραιμία του πάει περίπατο. Κι εκεί, έχουμε το momentum του φιλμ. Η Τραμέλ, που μέχρι εκείνη τη στιγμή κάθεται σταυροπόδι, αποφασίζει να αλλάξει στάση. Κι εμείς βλέπουμε έκπληκτοι – μαζί με τους ανακριτές της – πως… δεν φοράει κιλότα! Αποκάλυψη! Ποιος θα το φανταζόταν. Φυσικά, η εφηβική παρέα που έχει τραβηχτεί στο σινεμά για να δει τη νέα ταινία-γεγονός τρίβει τα μάτια της – και όλοι σκεφτόμαστε το ίδιο πράγμα: «Τώρα στ’ αλήθεια είδα αυτό που είδα, ή κάνουν πουλάκια τα μάτια μου;». Είναι τόσο έντονος ο ερωτισμός της συγκεκριμένης σεκάνς, που το αιδοίο της πρωταγωνίστριας φαντάζει ως το ιδανικό κρεσέντο. Ποια είναι αυτή, όμως, και πώς την είπαμε;

Σάρον Στόουν! Ποιος την ήξερε πριν; Κανείς ούτε καν οι «καμένοι» με το σινεμά. Γιατί ποιος να θυμάται πως ήταν η συμπρωταγωνίστρια του Στιβ Γκούτενμπεργκ στο τέταρτο φιλμ της σειράς «Η μεγάλη των μπάτσων σχολή»; (Ηταν επίσης η σύζυγος του Σβαρτσενέγκερ στο «Ολική επαναφορά,- αλλά ξεπαστρεύεται στο πρώτο ημίωρο). Θέλει αρετή και τόλμη η δόξα, και η Στόουν σίγουρα επέδειξε τόλμη επιλέγοντας έναν ρόλο που πριν από αυτήν είχαν απορρίψει οι Γκλεν Γκλόουζ, Μέριλ Στριπ, Κιμ Μπάσιντζερ, Τζούντι Φόστερ, Αντζέλικα Χιούστον, Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, Μεγκ Ράιαν, Ιζαμπέλα Ροσελίνι, Ούμα Θέρμαν, Νικόλ Κίντμαν, Τζέσικα Λανγκ, Μαντόνα (!), Μισέλ Φάιφερ, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Κάθλιν Τέρνερ, Ντέμι Μουρ, Εμα Τόμσον, Μέλανι Γκρίφιθ, Ντάριλ Χάνα, Τζέιμι Λι Κέρτις και, στ’ αλήθεια, άπειρες άλλες, λιγότερο γνωστές. Πολλές από αυτές έχουν εξαφανιστεί σήμερα. Η Στόουν όμως έγινε σουπερστάρ σε μια βραδιά.

Πληροφοριακά, τον ρόλο του Μάικλ Ντάγκλας είχαν επίσης απορρίψει οι Τομ Κρουζ, Τζον Τραβόλτα, Τζεφ Μπρίτζες, Νίκολας Κέιτζ, Αλ Πατσίνο, Μάρτιν Σιν, Μπρους Γουίλις, Τζακ Νίκολσον, Σιλβέστερ Σταλόνε, Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, Μελ Γκίμπσον, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τομ Χανκς, Σον Πεν, Λίαμ Νίσον, Γουίλ Σμιθ, Χάρισον Φορντ, Κέβιν Κόστνερ, Ντον Τζόνσον και ο… «Μαγκάιβερ», Ρίτσαρντ Ντιν Αντερσον.

Η Στόουν πάντως ισχυρίζεται πως το γυμνό της αιδοίο αποτέλεσε σοκ και για την ίδια. Μάλιστα είπε πολλές φορές στο Τύπο πως χαστούκισε τον σκηνοθέτη της, Πολ Φερχόφεν, όταν είδε ολοκληρωμένη τη σκηνή. Παράξενο. Πρώτον, επειδή η ίδια έχει φροντίσει να μη φοράει εσώρουχο, αλλά και, δεύτερον, επειδή το επίμαχο σημείο δείχνει… εξαιρετικά περιποιημένο. Ετοιμο δηλαδή να φωτογραφηθεί. Ο σκηνοθέτης δήλωσε πως όλα αυτά αποτελούν «φρικτά ψέματα της Στόουν που με κάνουν να τη μισώ και να την αγαπώ ταυτόχρονα».

Ολα αυτά μου θυμίζουν τις μηνύσεις μιας ελληνίδας ηθοποιού που τα έβαλε με τον σκηνοθέτη Νίκο Παναγιωτόπουλο και τον έτρεξε δικαστικά επειδή, ο εγκληματίας, τόλμησε να την κινηματογραφήσει… γυμνή σε ερωτικές σκηνές του «Εργένη» το 1996, λες κι εκείνη δεν το γνώριζε, όντας τσίτσιδη σε ένα δωμάτιο παρέα με ένα κινηματογραφικό συνεργείο! Αλλα τα μεγέθη σαφώς, και η Στόουν θα πλησίαζε την κορυφή της αναγνώρισης με μια υποψηφιότητα για Οσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου για την ερμηνεία της στο «Καζίνο» του Μάρτιν Σκορσέζε λίγα χρόνια αργότερα (το 1995).

Θα περνούσαν πολλά χρόνια μέχρι να επαναλάβει τον ρόλο της σε ένα σίκουελ που έφτασε μάλλον αργά (το 2006!) και το οποίο και πήγε άπατο στα ταμεία – ίσως δικαίως. Πρόκειται για αβυσσαλέα κακό φιλμ. Ο θρύλος όμως του αυθεντικού δύσκολα θα ξεφτίσει.