Οταν ο Νταλί συνάντησε τον Αλις Κούπερ

Βρισκόμαστε στο μακρινό 1973. Ο διάσημος ισπανός καλλιτέχνης ήταν τότε 69 χρονών και ο θρύλος του σοκαριστικού ροκ μόνο 25. Λίγες ημέρες μετά το σόου, ο Νταλί τον κάλεσε σε μια σουίτα στη Νέα Υόρκη. Ο Κούπερ ανησύχησε. Εκείνη την εποχή οι συναντήσεις μεταξύ καλλιτεχνών «με όραμα» είχαν απρόσμενες εξελίξεις. Είχαν, άλλωστε, περάσει δύο μόνο χρόνια από τότε που τον είχε καλέσει ο Ελβις Πρίσλεϊ σε μια σουίτα ξενοδοχείου στο Λας Βέγκας και του είχε ζητήσει να τον πυροβολήσει στον κρόταφο με ένα γεμάτο όπλο. «Είχα πάει παρέα με τη Λάιζα Μινέλι και την πορνοστάρ Λίντα Λάβλεϊς, την πρωταγωνίστρια της διάσημης ταινίας “Το βαθύ λαρύγγι”. Ο Ελβις, ντυμένος με στολή καρατέκα, μου ζήτησε να τον πυροβολήσω. Δεν ήξερα τι να κάνω. Ημουν σχεδόν βέβαιος ότι από στιγμή σε στιγμή θα έμπαινε μέσα η ασφάλεια και θα με σκότωνε. Μια φωνή μέσα μου έλεγε: “Προχώρα. Θα μείνεις στην ιστορία ως ο άνθρωπος που σκότωσε τον Πρίσλεϊ”. Η αντίδραση του βασιλιά της ροκ ήταν αστραπιαία. Με μια κλωτσιά σε στυλ καράτε πέταξε το πιστόλι από το χέρι μου και με έπιασε από τον λαιμό. “Ετσι σταματάς κάποιον που κρατάει όπλο”, μου είπε».

Η συνάντηση με τον Νταλί ήταν λιγότερο εφιαλτική αλλά εξίσου παράξενη. Ο Βίνσεντ Ντέιμον Φουρνιέ (αυτό ήταν το πραγματικό όνομα του Αλις Κούπερ) ήταν ενθουσιασμένος με το έργο «Η εμμονή της μνήμης (1931), το ονειρικό τοπίο με τα λειωμένα ρολόγια, σύμβολο της απόρριψης των αμετάβλητων κανόνων κατά το πέρασμα του χρόνου. Ο Νταλί είχε συγκλονιστεί από το πόσο ο κόσμος που παρακολουθούσε τα σόου του Αλις Κούπερ έχανε τον έλεγχο, από το δάσος των χεριών που σηκώνονταν για να αγγίξουν το φίδι που ο ροκ σταρ έβαζε γύρω από τους ώμους του σαν σάλι.

Αποφάσισαν να περάσουν δύο εβδομάδες μαζί στο ίδιο ξενοδοχείο για να δημιουργήσουν. Χωρίς συγκεκριμένο κόνσεπτ. Τον καλωσόρισε η ρωσίδα σύζυγός του Γκαλά μεταμφιεσμένη σε μπαλαρίνα της δεκαετίας του ’30. Πίσω της έξι υπέροχα κορίτσια τυλιγμένα με μεταξωτούς χιτώνες ανακοίνωναν εν χορώ: «Η άφιξη του μεγαλειώδους Σαλβαδόρ Νταλί». «Ηταν απίστευτο», περιγράφει ο Κούπερ. «Εγώ έπινα τόνους μπίρας, εκείνος ζεστό νερό ανακατεμένο με ένα πολύ πηχτό σιρόπι, επικαλούμενος την άφιξη του δημιουργικού χάους. Μιλάγαμε με τις ώρες για τέχνη χωρίς να καταλαβαίνει ο ένας τον άλλο. Εγώ μιλούσα στη διάλεκτο του Μίσιγκαν, ο Νταλί σε κάτι ακατάληπτο ανάμεσα σε γαλλικά και ισπανικά. Δεν ξέραμε αν ήταν ημέρα ή νύχτα. Κι ύστερα σιωπή. Για άπειρες ώρες. Ή ημέρες».

Μέχρι που κάποια στιγμή ο «κλόουν-ιδιοφυΐα» – όπως τον έχει αποκαλέσει η εφημερίδα «Λε Μοντ» – τον πήγε σε ένα φωτογραφικό στούντιο στο Μανχάταν. «Βρέθηκα γυμνός από τη μέση και πάνω σε μια κυκλική πλατφόρμα με ένα ομοίωμα της Αφροδίτης της Μήλου στα χέρια μου, το οποίο κρατούσα σαν μικρόφωνο». Ο Νταλί τον στόλισε με μια τιάρα με διαμάντια στο κεφάλι και ένα μαργαριταρένιο κολιέ. Τα κοσμήματα στοίχιζαν πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια, γι’ αυτό και τον φρουρούσαν δύο οπλισμένοι σωματοφύλακες. Πίσω του στο κενό κρεμόταν το… μυαλό του από πλαστικό, με πάνω του μια λεπτή λωρίδα υγρής σοκολάτας στην οποία έπλεαν καμιά δεκαριά μυρμήγκια. «Η μαγεία ή η τρέλα του δημιουργικού χάους είχε βρει τον στόχο της», εξηγεί ο καλλιτέχνης που συνέβαλε στη διαμόρφωση της αισθητικής του πανκ. Ολο αυτό μεταφέρθηκε στη συνέχεια σε ένα κυλινδρικό ολόγραμμα, το οποίο ονομάστηκε «Πρώτο κυλινδρικό χρωμο-ολόγραμμα πορτρέτο του μυαλού του Αλις Κούπερ» («First cylindric chromo-hologram portrait of Alice Cooper’s brain»). Εκτίθεται στην Ισπανία, στο Μουσείο Νταλί της πόλης Φιγκουέρα, της γενέτειρας του σουρεαλιστή ζωγράφου, χαράκτη, γλύπτη, σκηνογράφου και συγγραφέα. Για να γιορταστεί η ολοκλήρωση του έργου καταναλώθηκαν δεκάδες κοκτέιλ σκόρπιον, ένα μείγμα από λευκό ρούμι, μαύρο ρούμι και μπράντι, ενώ πίσω τους δύο υπηρέτες έριχναν από ψηλά μέσα στα ποτήρια λεπτεπίλεπτα πέταλα από άνθη πασχαλιάς.