[Ματιές] Παλιά γενιά…

Ο Δημήτρης Γουσίδης, που πέθανε την περασμένη Πέμπτη, ήταν ένα από τα πιο παλιά και αφοσιωμένα στελέχη του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη. Είχε τον λεγόμενο «πατριωτισμό της εφημερίδας». Και αυτό του το αναγνώριζαν οι πάντες. Οχι μόνον οι φίλοι. Αλλά και εκείνοι που δεν τα είχαν καλά μαζί του.

Εγώ τον αγαπούσα πολύ. Γιατί είχε μπέσα και φιλότιμο. Και βρισκόταν συνεχώς στις επάλξεις. Τον θυμάμαι να μου τηλεφωνεί για να βγάλω «παράρτημα» από το τηλέφωνο κάποιου περιπτέρου, καλοκαίρι του 1965, χωρίς να φοβάται μη τυχόν τραυματισθεί ή σκοτωθεί, ότι «βομβαρδίζεται το Αριστοτέλειο»! Επικεφαλής των δημοσιογράφων της Θεσσαλονίκης για «ΤΑ ΝΕΑ» και «Το Βήμα», πήγαινε πρώτος στο γραφείο και έφευγε τελευταίος. Και ήταν ο πρώτος και στα ρεπορτάζ.

Για μας όλους, της παλιάς γενιάς των δημοσιογράφων, το όνομα «Γουσίδης» σήμαινε Θεσσαλονίκη. Ηταν τόσο δεμένος με αυτή την πόλη, όπως άλλωστε ο μέγας φωτορεπόρτερ Γιάννης Κυριακίδης, ο Σπύρος Σακέτας, η Κατερίνα Καμάρα, η Μάγδα Κοτζιά, ο Θέμης Μπανούσης και τόσοι άλλοι.

Ανθρωπος της πλάκας, της ταβέρνας και του χαβαλέ, σύχναζε σε περίεργα κουτούκια, «τα ‘πινε», οργάνωνε φάρσες εις βάρος του «Αρκούδα», που, φαντάζομαι, θα είναι τώρα απαρηγόρητος χωρίς τον «Ντούτσε», έπαιζε μονά-ζυγά στην Τσιμισκή με έναν πρωταθλητή πυγμαχίας και έτρεχε, όποτε έβρισκε καιρό, για να «ουζάρει» στο καπηλειό του «Καπετάνιου», πίσω από την τότε «Ολυμπιακή», μαζί με τον Γιώργο Σαββίδη.

Παντρεύτηκε νωρίς, χώρισε νωρίς και καμάρωνε για τον γιο του, τον Κωστή, που σπούδασε στη Γερμανία και έγινε κι αυτός δημοσιογράφος. Και ενθουσιάστηκε και συγκινήθηκε όταν και ο δικός μου γιος, ο Νότης, μερικά χρόνια πιο πριν, είχε ακολουθήσει το επάγγελμά μας. Για κάμποσο καιρό διετέλεσε πρόεδρος της Ενωσης Συντακτών Μακεδονίας – Θράκης και αγωνίστηκε σκληρά για τα προβλήματα του κλάδου. Το κυριότερο: έβγαλε στη δουλειά πολλούς νέους δημοσιογράφους – ανάμεσά τους η Κάτια Πετροπούλου, ο Σταύρος Τζήμας, η Μαρία Χούκλη, η Βίκυ Χαρισοπούλου – και δίδαξε, πιστεύω, πειθαρχία, εμμονή στη διασταύρωση της είδησης, σχολαστική τήρηση της δεοντολογίας.

Στο γραφείο του, στα χρόνια της χούντας, μαζεύονταν, σε δόσεις, όλοι οι δημοκράτες για πληροφορίες και «ζύμωση». Σ’ αυτό το γραφείο γνώρισα τον Μανώλη Αναγνωστάκη. Πήγαινε κάθε βράδυ για να μάθει από τον Γουσίδη τα «νέα της ημέρας». Μια Τετάρτη ήταν εκεί και ο Μανόλης Ανδρόνικος. Στο γήπεδο Χαριλάου έπαιζε ο Αρης με τον ΠΑΟΚ ποδόσφαιρο. Ο Γουσίδης ήταν Αρειανός. Εγώ ΑΕΚτζής. «Σε ποια εξέδρα θα κάτσουμε;» ρώτησα. Και ο Ανδρόνικος «έριξε τον κύβο»: «Οι Αρειανοί με τους Αρειανούς και οι πρόσφυγες με τους πρόσφυγες. Εγώ είμαι από την Προύσα. Μοιραία, θα κάτσω με τον Λευτέρη, μαζί με τους ΠΑΟΚτζήδες…».

Θα σε θυμόμαστε, Δημήτρη…