[Προβολείς] Το όνειρο του αρουραίου

Σαν την κακιά μάγισσα που δεν την κάλεσαν σε κανένα από τα δυο πάρτι γενεθλίων του ΠΑΣΟΚ. Χολώθηκα και καταράστηκα την πριγκιποπούλα να την τρυπήσει ένα αδράχτι. Η διαφορά με τον μύθο του Σαρλ Περό είναι ότι στο δικό μας παραμύθι ο βασιλιάς δεν έχει καμία δυνατότητα να εξαφανίσει τα αδράχτια και να προλάβει το κακό. Ενστολοι, ξωτικά και χνουδωτά ζωάκια του δάσους βγήκαν στα κάγκελα για τα ειδικά τους μισθολόγια κι ένας λαγός υψηλής ευκρίνειας που παλιά βόλευε το λιοντάρι σε θέματα προσωπικής υγιεινής, ακόμη κι αυτός πήρε απόσπαση για το WC της πρυτανείας. Τι να κάνω κι εγώ; Βρήκα ένα αδράχτι και την τρύπησα.

Προσοχή: το έγκλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά πρόκειται σαφώς για ξεκαθάρισμα προσωπικών λογαριασμών. Τι θέλαμε από το ΠΑΣΟΚ και πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε; Για να μην τα πολυλογούμε, θεωρώ τη σμίκρυνσή του ευθέως ανάλογη με την άνοδο των ακροδεξιών και ακροαριστερών μορφωμάτων. Μικροαστικά και άλλα πριμιτίφ κομμάτια της κοινωνίας που θέλουν ένα τσακ, ένα τίποτα, για να μην αποκοπούν από τα κεντρικά πολιτικά οράματα της χώρας, αφέθηκαν στην τύφλα τους κι όταν έπεσε το οικονομικό σκοτάδι ήταν θέμα (ελάχιστου) χρόνου να συμμαχήσουν με τους αρουραίους.

Εξίσου απλουστευτική με τα παραπάνω βρίσκω την άποψη ότι αυτό που ζούμε είναι ημέρες Βαϊμάρης. Πώς κι έτσι; Τον καιρό εκείνο τα αστικά και τα αριστερά κόμματα της Γερμανίας ήταν απορροφημένα από το μεταξύ τους χαφιεδιλίκι και τον φραξιονισμό, ενώ σε μας εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Αν δεν ήταν κι αυτή γαϊδουροφωνάρα που σπικάρει από το Μέγκα τις ανακοινώσεις της Χρυσής Αυγής θα έλεγα ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση μοιράζεται το ίδιο πολιτικό όνειρο. Το όνειρο του αρουραίου.