[Ματιές] Με τι ψυχή…

Να ‘μαστε πάλι εδώ, Χρήστο. Αλλος ένας Σεπτέμβρης, στο ίδιο «χαράκωμα». Γιατί και η εφημερίδα μια μάχη είναι. Καθημερινή. Το πρωί, κάθε πρωί, δεν ξέρεις τι θα βάλεις στο φύλλο. Αγραφα, λευκά χαρτιά έχεις μπροστά σου. Κι αυτά τα χαρτιά πρέπει να γεμίσουν. Με ειδήσεις, σχόλια, φωτογραφίες, άρθρα, σκίτσα, διαφημίσεις, επιστολές. Για να χορτάσει ο αναγνώστης. Που απαιτεί να μάθει τα πάντα. Και από όλες τις πάντες.

Να ‘μαστε πάλι εδώ, λοιπόν, Χρήστο. Κουράστηκα να μετράω τις φορές που έγραψα αυτό το «να ‘μαστε πάλι εδώ». Παλιά, πολύ παλιά, απευθυνόμουνα στον Κώστα Νίτσο. Αργότερα, για λίγο καιρό, στον Λαμπράκη. Μετά, στον Μανιατάκο. Κατόπιν, στον Γιάννη Καψή. Υστερα, στον Καραπαναγιώτη. Και από τον Λέοντα, στον Παντελή Καψή. Και τώρα, σε σένα. Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια. Κρατάει χρόνια αυτή η αλυσίδα. Η μάχη, που έλεγα πιο πάνω. Ο πόλεμος. Συσκέψεις, εντολές, ρεπόρτερ, υπουργεία, τηλέτυπα, τηλέφωνα, κομπιούτερ να λαχανιάζουν. Οπως λαχανιασμένη τρέχει η ζωή.

Η αρχή, πάντοτε, Σεπτέμβρη μήνα. «Τον Σεπτέμβριο, που θ’ άνοιγαν τα σχολεία, ο Λευτέρης, 10 ετών, θα πήγαινε στην Τετάρτη τάξη», έλεγε μια παράγραφος ενός κειμένου από το Αναγνωστικό του Δημοτικού. Την είχα αποστηθίσει και τη θυμάμαι ίσαμε σήμερα. Τον Σεπτέμβριο. Που αρχίζουν και τα ματς του πρωταθλήματος. Και η «χειμερινή σεζόν» για τους κινηματογράφους. «Ραντεβού τον Σεπτέμβρη», μας ενημέρωναν οι πελώριες χάρτινες αφίσες του Βακιρτζή στο Πάνθεον, στο Αττικόν, στο Αστυ. Κι από κοντά ο Λαπαθιώτης: «Βαθύ χινόπωρο γοερό / πόσον καιρό σε καρτερώ / με τις πλατιές, βαριές σου στάλες…».

Εχουν φύγει, όμως, εκείνοι οι καιροί. Ο Σεπτέμβρης είναι ακόμα καλοκαίρι. Και σπάνια να πέσουν από τον ουρανό μερικές ψιχάλες. Στα ραδιόφωνα μοναχά ακούγονται, μέρες σαν τη σημερινή, οι στίχοι και η μουσική από το τραγούδι του Ελευθερίου και του Ανδριόπουλου «Θα σε ξανάβρω στους μπαχτσέδες / τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς / και τσικουδιά στους καφενέδες / τα παλικάρια να κερνάς». Πόσος κόσμος παραληρούσε κάποτε μ’ αυτό το τραγούδι για τον Μακρυγιάννη, την εποχή του ’80, που ο Ανδρέας Παπανδρέου αγκάλιαζε την εξουσία…

Δύσκολοι καιροί. Πολύ δύσκολοι. Και ανεξιχνίαστοι! Ολοι μας, με το αυτί κολλημένο στο έδαφος, αγωνιούμε προσπαθώντας να ακούσουμε κάτι. Εναν καλπασμό ενθαρρυντικό, ελπιδοφόρο. Πώς καταντήσανε την Ελλάδα, άθλιοι, άφρονες, σπιθαμιαίοι, κυνικοί πολιτικοί, που εμείς, με την ψήφο μας, οδηγήσαμε στην εξουσία; Τραβάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας από την απελπισία για το χάλι μας. Μετανιώνουμε και ξαναμετανιώνουμε. Αλλά δεν αλλάζουμε. Από λάθος σε λάθος πορευόμαστε. Τη μια μουντζώνουμε, την άλλη χειροκροτούμε. Τα πρόσωπα που μας έσπρωξαν στον κατήφορο! Αδιόρθωτοι!

Πολύ… ευχάριστα άρχισα τα χρονογραφήματα της νέας δημοσιογραφικής χρονιάς! Με τι ψυχή, όμως, σε ποιο περιβάλλον ν’ αρχίσω διαφορετικά;