e-mail

Ιδού τι εστί βερίκοκο (Μπεμπέκου)

Αγαπητή Φοίβη, καλησπέρα.

Είμαι φανατική αναγνώστριά σου και αποφάσισα, ύστερα από αρκετούς δισταγμούς, να σου στείλω επιστολή. Αυτό γιατί σε διαβάζω και έχω δει πως δεν δέχεσαι άκριτα τις ιαχές ενθουσιασμού που κάποιοι βιάζονται να βγάλουν για εθνοσωτήρες, όπως σωστά τους αποκαλείς, του Πολιτισμού μας.

Ο λόγος, λοιπόν, που σου γράφω είναι γιατί στην ανοιχτή επιστολή καλλιτεχνών (μάλλον θα έχουν γίνει περισσότεροι από ογδόντα) για την παραμονή του άξιου πρώην χορευτή κ. Λούκου στη θέση του διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών παρατήρησα δύο πράγματα.

Το πρώτο έχει να κάνει με τους ίδιους τους καλλιτέχνες που υπογράφουν και οι οποίοι, εκτός ορισμένων εξαιρέσεων όπως ο κ. Λευτέρης Βογιατζής που θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να είναι σε κάθε πολιτιστικό πρόγραμμα, οι οποίοι λοιπόν συμμετείχαν κατά καιρούς και μία και δύο φορές, κάποιοι περισσότερες, στα προγράμματα του Φεστιβάλ στα εφτά χρόνια που διευθύνονται. Φαντάζομαι πως η συμμετοχή τους δεν θα ήταν αφιλοκερδής, αλλά πληρωμένη από τα εκατομμύρια του Φεστιβάλ, τα οποία πολύ σωστά δαπανούμε εμείς, οι πολίτες, για το πολιτιστικό πρόγραμμα.

Το δεύτερο είναι αυτό το σημείο που αναφέρεται για τις γνωριμίες του κ. Λούκου στα μεγάλα φεστιβάλ και οργανισμούς του Φεστιβάλ, που φαίνεται να υπονοεί ότι χάρη σε αυτές καταρτίζεται το πρόγραμμα. Αναρωτιέμαι, αν κάποιος άλλος ερχόταν σε επαφή με τους ίδιους ανθρώπους στα διεθνή φεστιβάλ και οργανισμούς για να ζητήσει και να πληρώσει πολύ καλά τις ίδιες παραστάσεις, δεν θα του τις έδιναν; Εχουν δηλαδή προτιμήσεις σε ποιον δίνουν και έτσι η εμπειρία του σημερινού διευθυντή, που αγωνίζονται να τον κρατήσουν όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί του και φυσικά μπορούν και να συνεργαστούν ξανά, είναι πολύτιμη; Τις παίρνει φτηνότερα τις παραστάσεις αυτές;

Με αυτά τα ερωτήματα, αγαπητή μου Φοίβη, σε αφήνω, ελπίζοντας σε κάποιο διαφωτιστικό σου σχόλιο που κάποτε κάνει και τα χείλη μας να χαμογελούν.

Με ευχαριστίες και εκτίμηση,

Ελένη Κανελλοπούλου, Ζωγράφου

Θα έχετε προσέξει προφανώς, αγαπητή Ελένη, πως η στήλη δεν δέχεται άκριτα και τις ιαχές κατά του μόνου πράγματος – όπως θεωρούν πολλοί – που γίνεται στον Πολιτισμό στα μέρη μας. Ποιοι είμαστε άλλωστε για να κρίνουμε τέτοιο πολιτιστικό έργο; Εκείνοι που σκέφτονται να το περάσουν σε άλλα χέρια, ας κάνουν επιτέλους έναν διαχειριστικό έλεγχο για τα εφτά χρόνια να δουν τι εστί βερίκοκο!

Ανήκομεν εις τον… λύκον

Αγαπητή Φοίβη,

Στις 3/8 η μητέρα μου παρέλαβε από τη Διεύθυνση Ταμειακής Υπηρεσίας (Τμήμα Εσόδων) του Δήμου Αθηναίων μία ταμειακή πρόσκληση 43,91 ευρώ για την πληρωμή «σύνδεσης, κατασκευής/επέκτασης αποχέτευσης».

Πέρα από τις διάφορες λεπτομέρειες και επεξηγήσεις, η επιστολή τελειώνει με την επισήμανση πως για κάθε μήνα καθυστέρησης η προσαύξηση ορίζεται σε 1%.

Απευθύνθηκα για πληροφορίες στον διαχειριστή της πολυκατοικίας ο οποίος με ενημέρωσε ότι από υπαλλήλους του δήμου έλαβε την απάντηση πως η κατασκευή των αποχετευτικών αγωγών χρεώνεται υποχρεωτικά από τους δήμους (Ν. 1068/80, άρθρο 13) αλλά και την πληροφορία πως το έργο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαïκή Ενωση.

Στην εύλογη απορία γιατί τότε χρεωνόμαστε, η απάντηση ήταν ότι χρηματοδοτούνται μόνο τα υλικά κατασκευής αλλά όχι το εργατικό κόστος.

Οι δικές μου απορίες είναι οι παρακάτω:

1. Επειδή, θέλω να πιστεύω, υπήρχε από παλιά αποχετευτικός αγωγός, έχουμε να κάνουμε με επισκευή και όχι κατασκευή. Αρα, λοιπόν, χρεώνεται και η επισκευή;

2. Εάν όντως τα υλικά καλύπτονται από την ΕΕ, γιατί η εργασία χρεώνεται; Δεν υπάγεται στις υποχρεώσεις των υπαλλήλων της αντίστοιχης υπηρεσίας η επισκευή και συντήρηση των αγωγών; Δεν πληρώνονται με μισθό οι υπάλληλοι αυτοί;

3. Τι ακριβώς εκπροσωπούν οι αναφερόμενες ως «προσαυξήσεις 20% υπέρ δήμου για έξοδα διοικήσεως (!) και 22% υπέρ ΕΥΔΑΠ για την αντιμετώπιση των δαπανών λειτουργίας και συντηρήσεων του δικτύου»;

Κάθε απάντηση είναι ευπρόσδεκτη!

Με εκτίμηση, Γιάννης Αυγερινός,

Λεωφ. Ιωνίας

Ενα ακόμη από τα παράδοξα και παράλογα – εισπρακτικά πάντα! – του Ελλαδιστάν, αγαπητέ Γιάννη. Τι να πει κανείς; Εμείς φταίμε που δεν έχουμε μάθει να διαχωρίζουμε τη θέση μας από τον συρφετό παραλογισμού και λαμογιάς που συνθέτουν την ελληνική «κοινωνική» λειτουργία. Ισως επειδή, όπως τραγουδά και η Νατάσσα Μποφίλιου, «Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω / μια στον βοσκό / μια στο μαντρί / και μια στον λύκο» (των Γεράσιμου Ευαγγελάτου – Θέμη Καραμουρατίδη)…