Αδεια να σκοτώνει και να αποπλανεί

Ηταν το 1952 όταν ο Τζέιμς Μποντ έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο κοινό, όχι βεβαίως ως πρωταγωνιστής κάποιας κινηματογραφικής υπερπαραγωγής αλλά υπό μορφήν μυθιστορήματος με τίτλο «Casino Royale» – με την υπογραφή, φυσικά, του Ιαν Φλέμινγκ. Ενός ανθρώπου που πριν μεταπηδήσει στη δημοσιογραφία είχε περάσει από τη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία του Σάντχερστ, ενώ – δώστε βάση – είχε εργαστεί και για τη ναυτική αντικατασκοπία, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Τι ήταν όμως εκείνο που έκανε τόσο ξεχωριστό αυτό τον καλοντυμένο bon-viveur με τον ευκολομνημόνευτο κωδικό; Μα, τυχαίο είναι που ο νέος αυτός ήρωας «έσκασε μύτη» στα μέσα της δεκαετίας του ’50, περίοδο που ο λεγόμενος Ψυχρός Πόλεμος βρισκόταν στο αποκορύφωμά του; Στο κάτω κάτω ο κ. Μποντ ήταν και είναι στο πλευρό μας, και μάλιστα (όπως υποδηλώνουν τα δύο πρώτα μηδενικά του κωδικού του), με άδεια να σκοτώνει! Προσπαθήστε να μετρήσετε τους σοβιετικούς, τους κινέζους και τους άλλους κομμουνιστές, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που «καθάρισε» κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου και θα χάσετε τον λογαριασμό!

Και, βεβαίως, ο Μποντ ήταν έτοιμος να επανεξετάσει τις πολιτικές του θέσεις όταν η κυρίαρχη άποψη άλλαζε ρότα – αλλιώς θα καταντούσε απολίθωμα! Η ουσία άλλωστε είναι πως «στην υπηρεσία της Αυτής Μεγαλειότητας» ο Τζέιμς Μποντ σκότωσε γύρω στα 200 άτομα και… έκανε έρωτα με γύρω στις 60 γυναίκες. Μοντέλο σούπερ αρσενικού που, μάλιστα, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό στο να σκοτώσει μια ωραία ύπαρξη, αφού είχε κάνει έρωτα μαζί της. Οταν η Γκλόρια Χέντρι, στο «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν», τον ρωτά φοβισμένη «Τζέιμς, μπορείς να μου κάνεις κάτι τέτοιο μετά από αυτό που κάναμε;», εκείνος απαντά: «Τι ήθελες, να σε σκοτώσω πριν;». Καταπληκτική ατάκα, δεν βρίσκετε;

Οι γυναίκες. Στη δεκαετία του ’60 η νεολαία – αλλά και οι κάπως μεγαλύτεροι – δεν είχαν τις σημερινές ευκαιρίες στην απόλαυση. Ολα ήταν λιγότερα από σήμερα. Περισσότερα ήταν μόνο τα «μη» και τα «δεν πρέπει», το «απαγορεύεται» και το «ακατάλληλον». Στέρηση, πάρτι μέχρι τις 10 το βράδυ και μάλιστα παρουσία των γονέων, γλέντι με πορτοκαλάδες. Οι «προχωρημένοι» έπιναν και κάποιο βερμούτ.

Περισσότερο όμως ήταν και το σινεμά: ατέλειωτες ώρες στις αίθουσες – στις πολλές αίθουσες -, στο Κέντρο και στις συνοικίες. Ατέλειωτες ώρες, που έδιναν αφορμή για φόρτιση, φαντασίωση και ονειρώξεις. Ολα είχαν «μέτρο», όλα ήταν σχεδόν «καλουπωμένα». Μέχρι που το 1962 ήρθε στις αίθουσες, με το «Δρ Νο», ο Τζέιμς Μποντ και τα κορίτσια του!

Ο Σον Κόνερι δεν ήταν ποτέ μόνος. Οι γυναίκες ήταν το «αλατοπίπερο» στις ταινίες του και προσείλκυαν στις αίθουσες, εκτός από τους φανατικούς της περιπέτειας, και «ματάκηδες» ή «μπανιστηρτζήδες»! Γιατί τα κορίτσια του Τζέιμς Μποντ δεν ήταν ποτέ «δεύτερα». Ηταν πάντα «πρώτα», πάντα «θεές», αλλά και έξυπνα και επικίνδυνα και γυμνασμένα και ερωτιάρικα και μπασμένα στις μηχανορραφίες και ήξεραν να παίζουν στο καζίνο και… και… και… Ολόκληρος στρατός. Δύο και τρία και πολλές φορές περισσότερα σε κάθε ταινία. Κορίτσια που πλαισίωναν τον πρωταγωνιστή και έδιναν άλλο χρώμα στη δυναμική του.