[Τρίτη άποψη] Εφαρμογή του ανεφάρμοστου

Γράφω θυμωμένος. Η αλήθεια με θυμώνει, με εξοργίζει. Η υποκρισία από συστατικό έγινε στόχος, σκοπός, ιδανικό. Χρηματική αλητεία, λοιπόν. Η παιδεία αξιολογείται σε χρήμα, ανατίθεται σε εκμαυλισμένες συνειδήσεις, λοιδορείται από ανεγκέφαλους απλολόγους. Νόμος 4.000 και 9 (ναι, νόμος περί τεντιμποϊσμού είναι, και κάτι ψιλά!).

Σε προηγούμενο άρθρο μου («Μεταρρύθμιση με την απλή λογική», εφ. «ΤΑ ΝΕΑ», 17/8/2011, τρεις μέρες δηλαδή πριν από την ψήφιση του νόμου-πλαισίου), εξέφρασα την άποψή μου ότι όλη η φασαρία γίνεται για καθαρά οικονομικούς λόγους. Μάλιστα παρέθεσα ένα οικονομικό αλλά ανάλγητο σχέδιο αναδιάρθρωσης των ΑΕΙ, ΤΕΙ με τελικό κόστος στο 20% του συνολικού ποσού που ώς τότε «κόστιζε» η ανώτατη εκπαίδευση. Μοιάζει με το δικό μου σχέδιο αυτό που τελικά υιοθετήθηκε, όμως με τη δικαιολογία ότι γίνεται για το καλό της παιδείας! Υποκρισία πλήρης, δηλαδή. Ετσι καταλήξαμε σε έναν νόμο που δεν γνωρίζουμε αν είναι εφαρμόσιμος. Ομως ο σκοπός επετεύχθη: για την ανώτατη παιδεία θα διατίθεται το 25% των όσων παλαιότερα διέθετε το υπουργείο, το βάρος το ρίχνουν στους διδάσκοντες, τους ερευνητές και τους λειτουργούς και η παιδεία παύει να είναι δημόσιο αγαθό. Κοντολογίς, δεν επιβαρύνει το κράτος!

Προτείνω λοιπόν, αντί να καταφέρονται κάποιοι «γνώστες» των εκπαιδευτικών συστημάτων κατά πρυτάνεων, καθηγητών, φοιτητών, κατεστημένων κ.ά., να δουν αν αυτός ο νόμος είναι εφαρμόσιμος. Αν αποτελεί ένα μαθηματικό μοντέλο το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί και να διαρκέσει, όπως, για παράδειγμα, ο νόμος του 1931 που κράτησε 50 χρόνια. Εκείνον όμως τον εισήγαγε ο Κ. Καραθεοδωρής, ο οποίος ως μαθηματικός τού έδωσε μια στέρεη δομή, εφαρμόσιμη.

Συγκεκριμένα, ένα θεμελιώδες μειονέκτημα, το οποίο από μόνο του καθιστά τον νόμο μη εφαρμόσιμο και που επισημαίνω στο παραπάνω άρθρο μου, αποτελεί η διαδικασία δημιουργίας σχολών και ΑΕΙ ή ΤΕΙ. Πρώτα γίνεται η συνένωση ΑΕΙ, ΤΕΙ και σχολών και μετά η εκλογή διοικήσεων. Πώς μπόρεσαν να σκεφτούν το αντίστροφο; Πώς θα ξεμπλέξουν τώρα; Ποιος τους φταίει; Ποιο μικρό ΑΕΙ θα ζητήσει να συνενωθεί με ένα μεγάλο; Χωρίς να αναφέρομαι σε μικρά και νέα ρουσφετολογικά και για πολιτικούς λόγους ιδρυθέντα ΑΕΙ και ΤΕΙ όπου αναφέρονται κάθε φορά υποδεικνύοντας προτάσεις συνένωσης. Θέλω να ρωτήσω: υπάρχει περίπτωση το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Πανεπιστήμιο του Πειραιά, το Πάντειο, για να μην αναφερθώ σε μικρότερα ΑΕΙ του Κέντρου, να ζητήσουν τη συνένωσή τους με το ΕΚΠΑ; Το εκπληκτικό βέβαια είναι να εκλέξουν συμβούλια, πρυτάνεις και κοσμήτορες με τετραετή θητεία και αυτοί να συζητήσουν για συνενώσεις! Μαζί τους και η ΑΔΙΠ, αφού βρεθεί πρόεδρος! Η… Αθηνά να βάλει το χέρι της! Οι συνενώσεις δεν γίνονται από μόνες τους διότι φυσιολογική είναι η διάσπαση, αρχή της εντροπίας. Ασε που ο νόμος προνοεί να μη συνενωθούν ΑΕΙ, γι’ αυτό προβλέπει μικρότερα 11μελή συμβούλια! Συνενώσεις γίνονται μόνο με προϋποθέσεις, όπως ο ελάχιστος αριθμός μελών ΔΕΠ. Γι’ αυτό μην παραξενευτεί κανείς αν όλα τα τμήματα σε ένα Πολυτεχνείο ή οικονομικό ΑΕΙ γίνουν… σχολές!

Αυτοί οι περίφημοι «εξωτερικοί» των συμβουλίων, για τους οποίους η φετινή τροποποίηση ορίζει ότι πρέπει τέλος πάντων να έχουν ένα πτυχίο, βρε αδελφέ, ετοιμάζονται να διοικήσουν τα πανεπιστήμια αλλά μόνο τα οικονομικά και τα διοικητικά, που τόσο καλά τα καταφέρνουν, λέει. Θα αποφασίζουν αν ένα ερευνητικό εργαστήριο χρειάζεται χρηματοδότηση με κριτήρια της αγοράς εργασίας. Καταντήσαμε να λέμε «η παιδεία… τέχνας κατεργάζεται».

Η λύση που προωθείται τώρα είναι η μη χρηματοδότηση και η παράδοση της εκπαίδευσης, ευτυχώς όχι της παιδείας, στους ιδιώτες (διαβάστε το σωστά με την ψυχιατρική σημασία!). Δηλαδή ρίχνουμε το καράβι στα βράχια και αρπαζόμαστε από αυτοσχέδιες σχεδίες να σωθούμε. Αυτό είναι το σχέδιο: οι σχεδίες!

Αυτά και μόνο αποδεικνύουν το ανεφάρμοστο του νόμου μέσα στο πλαίσιο των… 600 και κάτι λέξεων που είναι το ανώτατο όριο ενός άρθρου!

Ο Θωµάς Βουγιουκλής είναι καθηγητής Μαθηµατικών, κοσµήτορας της Σχολής Επιστηµών Αγωγής στο Δηµοκρίτειο Πανεπιστήµιο Θράκης