[Αποψη] Μια παράταση δεν φέρνει την ανάπτυξη

Καθώς έχουμε κολλήσει – δικαίως – τον τελευταίο καιρό στα 11,6 δισ. των μέτρων που αναμένεται να μας στείλουν για άλλη μια φορά στην κόλαση, με τις μειώσεις μισθών και συντάξεων που θα προβλέπουν, έχουμε ξεχάσει ότι οι υποχρεώσεις μας δεν σταματούν εδώ. Είναι και εκείνες οι ρημάδες οι διαρθρωτικές αλλαγές, που πάνε κι έρχονται και δεν λένε να γίνουν ποτέ.

Αν είναι, όμως, κάτι σίγουρο, αυτό είναι ότι οι τροϊκανοί δεν τις έχουν ξεχάσει. Και ευκαιρίας δοθείσης θα τις επαναφέρουν. Η ευκαιρία, μάλιστα, δεν θα αργήσει να δοθεί. Θα είναι το αίτημα που θα υποβάλουμε σύντομα για παράταση του Μνημονίου, ώστε να βγούμε κάποια στιγμή από την ύφεση.

«Μα», θα πουν οι τροϊκανοί, «εσείς ακόμη δεν έχετε κάνει παρά ελάχιστα από αυτά που οφείλατε, βάσει Μνημονίου, για να τονώσετε την ανάπτυξή σας. Δεν έχετε προχωρήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν έχετε ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα, δεν έχετε πάρει τα μέτρα που χρειάζονται για να απορροφήσετε τα δισ. του ΕΣΠΑ που δικαιούστε και λιμνάζουν. Από την παράταση περιμένετε να πάρετε ανάσα;».

Δυστυχώς για μας, δεν θα έχουν άδικο να μας τα πουν αυτά.

Πράγματι, με τα χίλια ζόρια κι αν η διεθνής συγκυρία βοηθήσει, μπορεί και να πάρουμε την παράταση, να πάμε για ηπιότερη, πιο σταδιακή εφαρμογή των μέτρων. Στην καλύτερη περίπτωση, ίσως μετατεθεί γι’ αργότερα και η εξόφληση δανείων στην τρόικα ή ακόμη και να κουρευτούν κάποια από αυτά. Ολα αυτά προσφέρουν αναμφίβολα ανάσα στην οικονομία. Αλλά αν η οικονομία εξακολουθεί να προστατεύει τις συντεχνίες, να λειτουργεί με αρτηριοσκληρωτικές, γραφειοκρατικές δομές, να μην αποδίδει δικαιοσύνη στον αιώνα τον άπαντα, να επιτρέπει διορισμους ημετέρων διά της πλαγίας οδού, να κλείνει τα μάτια στη σπατάλη και ούτω καθ’ εξής, η ανάσα θα κοπεί και πάλι πολύ σύντομα.