Το αδιέξοδο μιας γενιάς

Κεντρική ηρωίδα στα διηγήματα του Παλαβού είναι η ετερόκλητη γενιά της κρίσης. Δουλεύει διεκπεραιωτικά όπου υπάρχει δουλειά – στον συνεταιρισμό, στα σφαγεία, στα βοσκοτόπια, σ’ ένα γραφείο κ.ο.κ. – και συλλέγει απορρίψεις όποτε επιχειρήσει να κάνει κάτι πιο δημιουργικό. Ακούει μουσική κατεβασμένη από το Ιντερνετ, κλέβει δίκτυο από τον γείτονα, βλέπει με τις ώρες νοικιασμένες ταινίες, έχει ευαισθησίες αλλά δεν ξέρει να δείξει τα συναισθήματά της. Γύρω της, οι παλιοί προσπαθούν πεισματικά (ή και μάταια) να σπρώξουν τη ρόδα να γυρίσει. Οπως η υπερήλικη γιαγιά του αφηγητή στο «Γέροι άνθρωποι». Επιμένει να περπατήσει παρότι έχει σπάσει τον γοφό της αλλά γλιστρά στο μπάνιο και σκοτώνεται. Και τότε ο αφηγητής, ο οποίος μόλις απολύθηκε απ’ τον στρατό, καταλαβαίνει ότι αυτός που έχει πεθάνει νικημένος από την ασφυκτική καθημερινότητα είναι ο ίδιος, ενώ η γιαγιά του υπήρξε τουλάχιστον πιο τολμηρή. Ισως μάλιστα να έζησε κάποτε έναν παράνομο έρωτα με κάποιον Ιταλό στρατιώτη, που να τροφοδότησε για μια ζωή τον εσωτερικό της κόσμο. Ο εγγονός βιώνει σαν σε παραίσθηση τη συζήτηση με τη μόλις πεθαμένη γιαγιά και η στιχομυθία τους συμπυκνώνει όλο το αδιέξοδο της γενιάς της κρίσης. «Και τι θα κάνεις;» τον ρωτά. «Ξέρω γω… Θα βασιστώ στην καλοσύνη των ξένων. Θα ελπίσω στις συγκυρίες. Θα επενδύσω σε προσευχές. Ο, τι κι εσύ. Ο, τι κάνει όλος ο κόσμος». Αλλά εκείνη τον ισοπεδώνει. Μια ζωή, λέει, προσπαθούσε να καταλάβει τι κάνει όλος ο κόσμος και δεν κατάλαβε τίποτα. «Ούτε γι’ αστείο»…