Ο Μυσσέ κατάφερε να μιλήσει για τις πανδαισίες των οργασμών χωρίς ίχνος βρώμικης λέξης

«Ο Αλφρέ ντε Μυσσέ με σαγήνευε κυρίως με τα θεατρικά του έργα. Η σαγήνη κορυφώθηκε με την «Γκαμιανί», κορυφαίο ερωτογράφημα του 19ου αιώνα, προϊόν στοιχήματος (!) του συγγραφέα ότι ήταν εφικτό να γραφεί στην ποιητική και απαστράπτουσα γλώσσα του ρομαντισμού ένα κείμενο που θα εξυψώνει και θα εξευγενίζει τις σεξουαλικές «παρεκκλίσεις» και τις πανδαισίες των οργασμών, χωρίς να ονομάζονται τα πράγματα, χωρίς ίχνος βρώμικης λέξης. Αυτό κι αν είναι μάθημα θεάτρου! Η θεόσταλτη κατάρα της Γκαμιανί με ακολουθεί στη λογοτεχνική και θεατρική μου έκφραση, όπως ακολουθεί και τους ήρωες του μικρού αφηγήματος που εμπνεύστηκα από το ερωτογράφημα του Μυσσέ.

Παρά την ώριμη πια ηλικία μου, εξακολουθούσα, σπάνια είν’ η αλήθεια, να φέρω επαξίως τον τίτλο πειραχτήρι που μου είχαν απονείμει στα μαθητικά μου χρόνια. Ετσι, κατά την τελευταία επίσκεψή μου στο σπίτι του παλαιού και επιστήθιου φίλου Ε.Κ., της γυναίκας του απούσης, του πρόσφερα ένα μικρό δώρο παραλληλεπίπεδου σχήματος, με πολυτελές χαρτί περιτυλίγματος που παρέπεμπε σε κουτί με σοκολατάκια.

– Ξέρω ότι δεν τρως σοκολατάκια, του είπα.

– Δυστυχώς, μου έχουν απαγορευτεί τα γλυκά. Η γυναίκα μου όμως λατρεύει τα σοκολατάκια, μου αντέτεινε.

Στην πραγματικότητα το κουτί περιείχε ένα βιβλίο.

Ανίκανος να περιτυλίξω καταλλήλως το βιβλίο, πριν το ενεχειρίσω στον Ε.Κ., είχα απευθυνθεί στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, στο οποίο ήμουν γνωστός πελάτης. Η ωραιοτάτη πωλήτρια Νανά, γελώντας, βέβαιη ότι σκάρωνα κάποια φάρσα, μου είπε κουτοπόνηρα:

– Κύριε Δήμου, ποία θα είναι η άτυχη; Αντί να πιπιλίσει ένα σοκολατάκι από το καλύτερο ζαχαροπλαστείο της Αθήνας, θα αντικρίσει ένα βιβλιαράκι. Στη θέση της κι εγώ θα απογοητευόμουν.

– Οποια διαβάσει αυτό το βιβλίο θα πιπιλά τα σοκολατάκια καλύτερα!, της είπα.

– Αν είναι έτσι, θα το διαβάσω κι εγώ!, είπε η Νανά με πονηρό χαμόγελο.

– Να το διαβάσεις οπωσδήποτε, της είπα χαιρέκακα.

– Καθώς το τύλιγα, συγκράτησα τον τίτλο: «Γκαμιανί», έτσι δεν είναι; ρώτησε η Νανά.

– Η έκδοση είναι παλαιά, έχει εξαντληθεί. Σε λίγες ημέρες θα σου φέρω εγώ μία φωτοτυπία του βιβλίου, την καθησύχασα.

Δύο μήνες περίπου μετά την επίσκεψη, ο Ε.Κ. δεν μου είχε δώσει σημεία ζωής. Είχε ίσως τους λόγους του να μην επιθυμεί να με δει. Κάποια στιγμή, όμως, με φωνή αλλόκοτη, με προσκάλεσε κατεπειγόντως στο σπίτι του.

– «Προσωποποιώ τις πύρινες χαρές της ύλης, τις φλογισμένες χαρές της σάρκας. […] Προσφέρω την ηδονή χωρίς όρια, είμαι ο έρωτας που σκοτώνει» (σ.σ.: σελ. 102), απήγγειλε ξέπνοα ο υπό κατάρρευσιν Ε.Κ.

– Τι σου συμβαίνει, φίλε μου; τον ρώτησα έντρομος.

– Με κατέστρεψες. Καταραμένη η στιγμή που πήρα τα σοκολατάκια σου στα χέρια μου. Το κουτί με τα σοκολατάκια αποδείχτηκε χειρότερο από το κουτί της Πανδώρας. Εχω καταστραφεί. Είμαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Δεν θα αγγίξω πια γυναίκα, και γυναίκα δεν θα με αγγίξει. Ολες οι γυναίκες είναι αφόρητες, άνοστες, ασήμαντες. Καμία γυναίκα, κανένας έρωτας δεν μπορεί να με πεθάνει. Μόνο η Γκαμιανί υπάρχει για μένα, μόνο η Γκαμιανί μπορεί να με πεθάνει, αλλά η Γκαμιανί, δυστυχία μου, δεν υπάρχει!

– Απ’ ό,τι βλέπω, δεν έχεις ανάγκη την Γκαμιανί για να πεθάνεις, είπα στο ζωντανό λείψανο του Ε.Κ.

– Πεθαίνω, ναι, έχεις δίκιο, αλλά πεθαίνω από στέρηση. Ποθώ να πεθάνω από τον έρωτα. Και μόνο την Γκαμιανί μπορώ να αγαπήσω, και Γκαμιανί δεν υπάρχει.

– Γνωρίζοντας πως δεν είσαι καλός ηθοποιός, ούτε καν ηθοποιός, βλέπω πως μιλάς σοβαρά.

– Με κατέστρεψες, εσύ και το βιβλίο σου. Πριν από το βιβλίο σου αγαπούσα τις γυναίκες, και πιο πολύ αγαπούσα τη γυναίκα μου.

Στο τέλος αυτής της απροσδόκητης συνάντησης, είχα μάθει από τον ίδιο, σε κάποιες ελάχιστες στιγμές νηφαλιότητάς του, ότι με τη συμπεριφορά του είχε αναγκάσει τη γυναίκα του να τον εγκαταλείψει πριν προλάβει να την εκδιώξει ο ίδιος. Και ο Ε.Κ. πήρε μια αναρρωτική άδεια από την εργασία του και τις ελεύθερες ώρες του, όλες τις ώρες δηλαδή, έπαιρνε σβάρνα τα πορνεία, τα καταγώγια, τα κακόφημα στέκια, τα μπαρ της παρακμής, τα μπαρ των τριβάδων, αναζητώντας την Γκαμιανί του.

Επειτα από μερικούς μήνες, έμαθα ότι ο Ε.Κ., οικειοθελώς, είχε εγκλειστεί σε δημόσιο άσυλο ψυχασθενών, εξαθλιωμένος και πάμπτωχος. Επίσης, κατά το σημερινό μου πέρασμα από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς, όταν ρώτησα γιατί απουσίαζε η Νανά, στην οποία, τηρώντας την υπόσχεσή μου, είχα δώσει μία φωτοτυπία της «Γκαμιανί», το βιβλιαράκι, όπως το είχε η ίδια χαρακτηρίσει, η αξιοπρεπέστατη ιδιοκτήτρια του καταστήματος μου είπε ότι είχε εκδιωχθεί εξαιτίας της αλλόκοτης και απόκοσμης συμπεριφοράς της.

– Κρίμα, κύριε Δήμου. Ηταν ένα καλό, χαριτωμένο και χαρούμενο κορίτσι. Είναι τρομακτικό. Σίγουρα ο Σατανάς έχει μπει μέσα της. Η γειτονιά έχει αναστατωθεί. Ντρέπομαι μόνο που σκέφτομαι τα ανδραγαθήματά της. Λέγεται πως κάθε νύχτα προσκαλεί στο σπίτι της ανήλικα κορίτσια, αγνές και αθώες μαθήτριες. Πίνουν ελιξίρια, σκόνες και οινοπνεύματα. Οργιάζουν ομαδικώς. Ωρύονται, γελάνε, αλαλάζουν και σφαδάζουν έως τα χαράματα. Λέγεται ότι της αρέσουν μόνο οι γυναίκες. Αλλά, λένε, για να μην αφήσει παραπονούμενο και το αρσενικό φύλο, έχει και δύο εραστές αρσενικούς. Αλλά τι εραστές; Δύο σκύλους, δύο λυκόσκυλα. Ημαρτον, Κύριε, ήμαρτον!