Ο «ιατρός λόγος» των ονείρων

1 «Πολλά λοιπόν και παράδοξα μας πρόσταξε (σ.σ. ο Ασκληπιός) να κάνουμε τότε. Ενα από αυτά που θυμάμαι είναι μια απόσταση που έπρεπε να κάνω τροχάδην και ξυπόλυτος στην καρδιά του χειμώνα, κι ύστερα πάλι ιππασία, το πιο δύσκολο πράγμα· όμως, θυμάμαι επίσης και κάτι άλλο, παρόμοιο. Ενώ ο λίβας είχε σηκώσει φουρτούνα στο λιμάνι κι οι βάρκες ταρακουνιόνταν, έπρεπε να περάσω με μια βάρκα στην αντίπερα όχθη, να φάω μέλι και βαλανίδια και μετά να κάνω εμετό για να είναι τέλεια η κάθαρση. Κι όλα αυτά ενώ η φλεγμονή ήταν στο αποκορύφωμά της και μάλιστα απλωνόταν προς τον ομφαλό».

2 «Και τι να πει κανείς για τις αλουσίες; Πέντε χρόνια ήδη και κάτι μήνες μου επιβάλλονταν συνεχώς, εκτός βέβαια στη βαρυχειμωνιά, όπου με πρόσταζε να πηγαίνω στη θάλασσα, στους ποταμούς και στα φρέατα. Το ίδιο και με την κάθαρση από επάνω, που γινόταν συστηματικά σχεδόν δύο χρόνια και δύο μήνες, μαζί με κλύσματα και φλεβοτομίες αμέτρητες, κι όλα αυτά με ελάχιστη τροφή, κι αυτή με δυσκολία. Αλλά παρ’ όλες τις νηστείες, τις πριν από αυτά και τις κατοπινές που κάναμε τούτον τον χειμώνα, περνούσαμε, παραδόξως, σχεδόν όλη την ημέρα γράφοντας και αγορεύοντας και ξαναβλέποντας τα γραπτά μας· συνεχίζοντας τις περισσότερες φορές και μετά τα μεσάνυχτα κι έπειτα, την κάθε επαύριον, κάνοντας πάλι τα συνηθισμένα, τρώγαμε και λίγο φαγητό, όσο χρειαζόταν· κι όταν, μετά τον εμετό, επιβαλλόταν η νηστεία, αυτή ήταν η παραμυθία, η μελέτη και η ενασχόληση με αυτά. Επομένως, όταν αναλογίζομαι ότι ο Σωκράτης, μετά το συμπόσιο, περνούσε όλη την ημέρα στο Λύκειο, εκτιμώ ότι δεν πρέπει κι εγώ να ευγνωμονώ λιγότερο τον θεό για την καρτερία και τη δύναμη απέναντι σε όλα αυτά».