… και τα διαβάσματα που διαμορφώνουν έναν συγγραφέα

Ολα άρχισαν για τον Γιάννη Παλαβό στην εντυπωσιακά ενημερωμένη βιβλιοθήκη του Μορφωτικού Ομίλου Βελβεντού. Εκεί οικοδομήθηκε η αγάπη του για τη λογοτεχνία. Γιος ενός υπαλλήλου της ΔΕΗ και μιας μοδίστρας, τροφοδοτήθηκε από εκεί μέχρι να περάσει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και το δηλώνει ξεκάθαρα πως τον διαμόρφωσαν τα αναγνώσματά του. Από τη μια οι παράλληλοι κόσμοι, το παράδοξο και ο μεταφυσικός προβληματισμός που κρυβόταν στον Χούλιο Κορτάσαρ, στον Ε.Χ. Γονατά ή στον σχεδόν συνομήλικό του ισραηλινό Ετγκαρ Κέρετ, και από την άλλη ο απομυθοποιητικός ρεαλισμός και η ωμότητα που βρήκε στον Ρέιμοντ Κάρβερ, στον Τομπάιας Γουλφ, στην Κάθριν Μάνσφιλντ κ.ά. «Για πολύ καιρό», εξομολογείται, «δεν είχα προσωπική ζωή οπότε διάβαζα πάρα πολύ».

Τα επόμενα βήματα ήταν να αρχίσει να γράφει ποιήματα και να ασκείται στην συμπύκνωση των νοημάτων, και στη συνέχεια να δοκιμάζει τον εαυτό του στο διήγημα. Ωσπου το 2005 πια, έχοντας στις αποσκευές του σπουδές Δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ και Πολιτιστικής Διαχείρισης στο Πάντειο, κερδίζει ένα από τα τρία βραβεία στον διαγωνισμό διηγήματος του Βρετανικού Συμβουλίου. «Πιστεύω πως μόνον γράφοντας μαθαίνεις να γράφεις», λέει σήμερα. Ετσι, ενώ πιάνει δουλειά ως υπεύθυνος (μέχρι και σήμερα) για την οργάνωση παραγωγής στο Χοροθέατρο Ροές, κυκλοφορεί τη συλλογή «Αληθινή αγάπη και άλλες ιστορίες» (Intro books 2006)• και στη συνέχεια το μυθιστόρημα «Σαν Αγκρε – Τα δάκρυα της Φον Μπράουν» (με τον Σ. Μπαμπατζιμόπουλο,Τόπος 2009).

Το προσωπικό του ύφος, λακωνικό, ακαριαίο, σαρκαστικό, υπαινικτικό, χαμηλότονο, αποκρυσταλλώνεται όμως στο «Αστείο», όπου βρίσκει κανείς εικόνες φευγάτες σαν παραισθητικές, με μια τρομερή βουβή δύναμη. Ο Παλαβός μπορεί να γράψει με απόλυτα φυσικό τρόπο ότι «το μωρό ήταν ήσυχο σαν αρνάκι στο φούρνο», όπως μπορεί να περιγράψει πειστικά έναν γιο αποκοιμισμένο στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, που ονειρεύεται τη στιγμή της σύλληψής του. “Βλέπει” δηλαδή τους γονείς του ως ερωτευμένους νέους και γελά στον ύπνο του, ενώ στην (άλλη) πραγματικότητα συνειδητοποιεί ότι η άρρωστη μάνα του έχει πέσει σε κώμα και ο πατέρας του δεν την αναγνωρίζει πια.

Στις ιστορίες του δεν θα βρει λοιπόν κανείς οργή ή καταγγελίες. «Με ενδιαφέρει περισσότερο να εκφράσω την αμφισημία», μού εξήγησε, και να ασχοληθώ στα διηγήματά μου με τον αποχρώντα λόγο και τον ψίθυρο».