1996: Ο κορσές του Λακρουά

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν ο μινιμαλισμός άρχιζε να κυριεύει το βασίλειο της μόδας με γεωμετρικά κοψίματα και ουδέτερες αποχρώσεις, ο Κριστιάν Λακρουά τολμά τον Οκτώβριο του 1996 να επαναστατήσει στο ρεύμα της σύνεσης όπου κατευθυνόταν η μόδα.

Ο κάτοικος της Αρλ, της κωμόπολης του γαλλικού Νότου που συνορεύει με την Ισπανία, είχε πολλά χρώματα και πολύ φως μέσα στο κεφάλι του, τα οποία κατάφερε να συνδυάσει με δύο μεγάλες αγάπες και ένα πάθος: με την πολιτιστική παράδοση της γενέτειράς του, την αισθητική του 18ου αιώνα και την αγγλική έμφυτη ανατρεπτική διάθεση.

Με αυτά τα υλικά δημιούργησε ένα ρούχο που η αφετηρία του ήταν ο κορσές του 18ου αιώνα φορεμένο με σύγχρονο τρόπο. Το έκανε μάλιστα δώρο στις γυναίκες που ήταν έτοιμες να παίξουν το παραδοσιακό παιχνίδι μόδας και θηλυκότητας. Αφού προηγουμένως το στόλισε με κεντήματα, διακοσμητικά κορδόνια και επέλεξε υφάσματα που απηχούσαν την αντίρρησή του για τη μινιμαλιστική ηρεμία εκείνης της εποχής.

Το ίδιο διάστημα ο κορσές του Κριστιάν Λακρουά συνάντησε τον άγγλο συγγενή του στις συλλογές της Αγγλίδας Βίβιεν Γουέστγουντ. Η ηγερία του πανκ ύφους των 80s αναζήτησε καταφύγιο θηλυκότητας και ευγένειας στο εσώρουχο που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες του 18ου αιώνα για να τονίσουν τις καμπύλες τους.

Ετσι άρχισε ένα παραμύθι από δύο δημιουργούς που αγαπούσαν τα χρώματα και από την ιστορία της τέχνης εκτιμούσαν τους μεγάλους ζωγράφους. Μπαρόκ και Πικάσο, ταυρομαχίες και δαντέλα, πανκ και σκωτσέζικα υφάσματα, εκρήξεις του φούξια πάνω σε μαύρο μπροκάρ ύφασμα, ρίγες του μοβ, του πράσινου και του τιρκουάζ με δαιδαλώδη περάσματα από τις παραδοσιακές στολές των γυναικών της Αρλ.

Οι συνδυασμοί κορσέ και παντελονιού, μίνι φούστας ή μακρύτερης και φαρδιάς προκαλούν ίλιγγο. Αυτό το φωτεινό και πολύχρωμο σύμπαν προκαλεί την προσοχή ακόμη και όσων είχαν απορροφηθεί από το μαύρο φόντο της ιαπωνικής πρωτοπορίας και της βελγικής άποψης εκείνης της εποχής.

Ο πολύχρωμος, στολισμένος κορσές λειτούργησε ως αντίδοτο για τον φόβο του κενού. Οι πολέμιοι του μινιμαλισμού και της λιτότητας της γραμμής βρήκαν παρηγοριά σε αυτή την παράταιρη συντροφιά. Χειροποίητες δαντέλες, κεντημένες τρέσες με χρυσό νήμα, ημιπολύτιμοι λίθοι σαν πεφταστέρια ακουμπάνε πάνω στον ταφτά και τη μουσελίνα που χρησιμοποιούνται για τους κορσέδες-τοπ.

Η πολύχρωμη αισιοδοξία της δουλειάς του Λακρουά, τόσο πληθωρική που έγινε συνώνυμο της δεκαετίας του ’80, παρακολούθησε με απόσταση τα χρόνια του ’90 που βάδισαν σε μια σπορ κατεύθυνση. Την εποχή που ουδέτερες παλέτες καθόριζαν την ανάγκη των ανθρώπων να ξεκουραστούν από την υπερβολή του στυλ, ο Λακρουά ανακηρύχθηκε επαναστάτης. Και η ιδεολογία του απλώθηκε και σε ζητήματα διακόσμησης, αρχιτεκτονικής και ευρύτερης αισθητικής.

Ο Λακρουά δικαιώθηκε παρουσιάζοντας το όραμά του για την αναβίωση του τέλους του 18ου αιώνα στο σήμερα. Η άποψή του έδειχνε ότι ενθύμια από κορσέδες και κρινολίνα, καθώς και το κολάζ από ταφτάδες, κρύσταλλα Σβαρόφσκι σε χρώματα είχαν καθήκον να κρατάνε τη γυναίκα δέσμια της πολυτελούς θηλυκότητας. Η έντονη και μοναδική αίσθησή του για τα χρώματα υπογράμμισε τη διαφορά του. Τιρκουάζ και μοβ, ζωηρό κόκκινο με φόντο το χακί, το μπρονζέ, το γκρι μπλε, το σκονισμένο ροζ, το απαλό χρυσό, το καυτό πορτοκαλί, το μπλε του πάγου. Ο κορσές τόνιζε τη μέση που διαμόρφωνε τη θηλυκή σιλουέτα κλεψύδρα.

Το ύφος παρέπεμπε στην αυλή των Βερσαλλιών λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση και το συμπλήρωμα της υπερβολής υπήρχε με λαμέ και χρυσοκέντητα υφάσματα, φιόγκους και σύννεφα από τούλι.