Ασυνεπής ανεπάρκεια

Το επίθετο «ασυνεπής» στην ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείται συνήθως με την έννοια του στερουμένου συνέπειας, αυτοδέσμευσης, μπέσας κ.λπ. Μήπως, όμως, η χρήση του θα έπρεπε να επεκταθεί για να υποδηλώνει και καταστάσεις ή συμπεριφορές στερημένες συνεπειών (δηλαδή επιπτώσεων);

«Αξιολόγηση χωρίς τιμωρητικό χαρακτήρα» είναι το σύνθημα συνδικαλιστικών ενώσεων εκπαιδευτικών, αποτελεί δε έναν από τους – πιο έμφορτους ιδεολογικών συμβολισμών – πολιορκητικούς κριούς, με τους οποίους το συνδικαλιστικό κίνημα πιέζει το πολιτικό σύστημα της χώρας. Δυστυχώς όμως το υιοθέτησε ως στόχο, με επιστολή του στην «Καθημερινή» της 5-8-2012, και ο νυν υπουργός Παιδείας, ένας άνθρωπος με αξιολογότατη επιστημονική και επαγγελματική διαδρομή, ο τελευταίος ίσως για τον οποίο θα δικαιολογούνταν ο χαρακτηρισμός του δημιουργήματος κομματικού σωλήνα.

Είναι, ασφαλώς, επώδυνο να διαφωνεί κανείς μετωπικά με συναδέλφους για τους οποίους τρέφει αισθήματα αγάπης και βαθιάς εκτίμησης. «Αξιολόγηση» όμως – δηλαδή μια διαδικασία με αναπόφευκτα σημαντικό κόστος για το δημόσιο ταμείο – χωρίς κυρώσεις και συνέπειες για τους αδιαφιλονίκητα ανεπαρκείς, αυτούς που παράγουν σε βάθος χρόνου ελλειμματικό αποτέλεσμα, τι νόημα και τι κοινωνική χρησιμότητα θα είχε; Ακόμη περισσότερο: ποια κινητροδότηση για βελτίωση θα δημιουργούσε στους κρινομένους, όταν από αυτή δεν θα εξαρτιόταν – όχι μόνο η διατήρηση της θέσης τους, αλλά – ούτε καν η μισθολογική προαγωγή ή η βαθμολογική τους εξέλιξη (εφόσον η οποιαδήποτε επίπτωση θα λογιζόταν ως «τιμωρία»);

Αν μάλιστα υιοθετήσουμε εκείνη τη «μη τιμωρητική» χρησιμοποίηση μιας τέτοιας διαδικασίας, την οποία μετ’ επιτάσεως εισηγούνται οι συνδικαλιστές του κλάδου (δηλαδή την ειδική επιμόρφωση των αξιολογουμένων ως ανεπαρκών), μήπως τελικά δημιουργεί πρόσθετο κίνητρο ανεπάρκειας;

Πράγματι, δεν θα συνιστά επιβράβευση της ανεπάρκειας η συμμετοχή στα προγράμματα επιμόρφωσης, που θα λυτρώνει για ένα ικανό διάστημα από την κοπιώδη ρουτίνα της αίθουσας; Θα απαλλάσσεται, έτσι, από το κατά προορισμό έργο του κάποιος, που προσλήφθηκε και μισθοδοτείται για να μεταφέρει γνώσεις, προκειμένου να εμπλουτιστεί ο ίδιος με τις ικανότητες και τις γνώσεις που θα όφειλε να έχει αλλά δεν διαθέτει (είναι, δε, αμφίβολο εάν έχει την ικανότητα ή τη διάθεση να αποκτήσει)! Αρα η κοινωνία, το δημόσιο ταμείο και ο κρατικός προϋπολογισμός θα χρηματοδοτούν την ανεπάρκεια των ελλειμματικών! (Ενώ οι επιδόσεις στα επιμορφωτικά σεμινάρια ίσως θα έπρεπε να είναι – μαζί με τις σε βάθος χρόνου επιδόσεις των μαθητών τους – ένα από τα κριτήρια και μία από τις διαδικασίες ανταγωνιστικής αξιολόγησης των καλύτερων εκπαιδευτικών…). Ή, μήπως, θα ζητείται κατά τη φάση τής – επανορθωτικής – μετεκπαίδευσης να συνεχίσουν να προσφέρουν το «εκπαιδευτικό έργο» τους όσοι αρχικά αξιολογήθηκαν αρνητικά;

Φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, ο νυν υπουργός Πολιτισμού και Παιδείας θα επιθυμούσε άραγε τη διατήρηση ως προπονητή στην ομάδα του κάποιου που επί μακρόν θα έφερνε θλιβερά αποτελέσματα; (Πόσα πρωταθλήματα μπορούν να κατακτηθούν με ενστάσεις και στρεψοδικίες;). Αυτό, όμως, που κατά πάσα πιθανότητα θα αγωνιζόταν να εκριζώσει ακόμη και ως νοοτροπία από έναν ιδιωτικό σύλλογο – δηλαδή την ανεξαρτήτως επιδόσεων διατήρηση κάποιου σε θέση ευθύνης – γιατί το υπερασπίζεται στον δημόσιο χώρο; Και μάλιστα για εκείνους τους ρόλους που είναι προορισμένοι να δημιουργήσουν το μέλλον του τόπου; Μήπως, τελικά, φτάσαμε εδώ, με τις εθνικές προοπτικές για το μέλλον να είναι ακόμη χειρότερες, επειδή ο καθένας μας στον τομέα ευθύνης του (και αυτός είναι τεράστιος για έναν «πολυ-υπουργό») θέλει να είναι και να εμφανίζεται πάντα «καλός»; Με το μόνο καλό να γίνεται στο σύνολο;

ΑΣΧΕΤA ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ:

1. Φαίνεται πως ορισμένα ονόματα είναι συνδεδεμένα με το θάρρος και την τόλμη. Χρειαζόταν πολλή τόλμη και γενναιότητα ώστε να έρθει ο λόρδος Μπάιρον στη φλεγόμενη Ελλάδα της επανάστασης για να υπερασπισθεί το ιδανικό της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης των λαών. Χρειάζεται ακόμη περισσότερη για να μπορεί να κυκλοφορεί στη σημερινή Ελλάδα, που θυμίζει πυριτιδαποθήκη, ο συνώνυμός του πρόεδρος της μιας ημέρας που με τόση συνέπεια – αυτός πράγματι δεν είναι ασυνεπής – θέλησε να προασπίσει το παραδοσιακό εθνικό ιδανικό της οικογένειας! (Μήπως, όμως, ο Σαμαράς θα μπορούσε, στην κραυγαλέα περίπτωσή του, να βρει μια ευκαιρία να ενισχύσει το όχι ιδιαίτερα αξιοζήλευτο ηγετικό του προφίλ; Ή η ηθική του αυστηρότητα εξαντλήθηκε στους Ρουσόπουλο, Παυλίδη, Βουλγαράκη;).

2. Καταστατικό χάρτη-λάστιχο έχουν πλάσει οι συριζάνθρωποι. Κατά την άποψή τους η μονιμότητα των συμβασιούχων του Δημοσίου, όπως και οι λοιπές ενδόμυχες επιθυμίες όλων των Ελλήνων, έχουν συνταγματική κατοχύρωση… (Γι’ αυτές των μεταναστών, μόνο, χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση).

Ο Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι καθηγητής Πολιτικών Θεσμών και Συγκριτικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο