Οι ζωές των άλλων

Διακόσια χρόνια συμπληρώθηκαν φέτος από τη γέννηση του Καρόλου Ντίκενς και εκτός από το πλήθος των αφιερωματικών εκδηλώσεων τόσο στη γενέτειρά του όσο και στις τέσσερις άκρες του πλανήτη, κυκλοφόρησαν και πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στο έργο του. Οπως η φιλόδοξη βιογραφία της Κλερ Τόμαλιν με τίτλο «Charles Dickens: A Life», βιβλίο που έδωσε την αφορμή στη διάσημη αμερικανίδα συγγραφέα Τζόις Κάρολ Οουτς (φωτογραφία κάτω) να γράψει έναν μακροσκελή ύμνο στο έργο του πιο «άγγλου», όπως γράφει, από τους άγγλους συγγραφείς στο τελευταίο τεύχος της λογοτεχνικής επιθεώρησης «The New York Review of Books»: «Το όραμά του για τον κόσμο τόσο ιδιοσυγκρασιακό κι όμως τόσο καθαρό, που κάποιος θα θεωρούσε πως αντικείμενό του είναι η ίδια η νουβέλα, με τον τρόπο που ο ζωγράφος Μαρκ Ρόθκο είχε πει ότι “το αντικείμενο του πίνακα είναι ο πίνακας”».

Σύμφωνα πάντα με την Τζόις Κάρολ Οουτς, «…αν η πρόζα του Ντίκενς έχει “ελαττώματα” – μελοδραματικές υπερβολές, συναισθηματισμό, “στημένη” πλοκή και προβλέψιμο χάπι εντ – αυτά είναι ελαττώματα της εποχής, στα οποία, παρά το μεγαλείο του, ο Ντίκενς δεν είχε το απαραίτητο επαναστατικό πνεύμα να αντισταθεί. Κατά βάθος, επιθυμούσε να ευχαριστεί το κοινό ως διασκεδαστής της σκηνής και δεν τον ενδιέφερε να υπονομεύσει τις συμβάσεις της νουβέλας όπως έκαναν οι επίγονοί του, π.χ. ο Ντ.Χ. Λόρενς, ο Τζέιμς Τζόις και η Βιρτζίνια Γουλφ. Ανάμεσα όμως στους άγγλους συγγραφείς, ο Κάρολος Ντίκενς ήταν και παραμένει, όπως ο ίδιος μισοαστεία – μισοσοβαρά είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του, ο “αμίμητος”».