Δύο μέτρα, δύο σταθμά

Η γραμμή μεταξύ του χαριτωμένου και της απάτης όταν οι αθλητές λειτουργούν στα όρια των κανονισμών είναι τόσο λεπτή που αρκετές φορές γίνεται δυσδιάκριτη. Οχι πάντα χωρίς δόλο.

Η διαφορετική αντιμετώπιση που έχουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες αθλητές με τα ίδια χαρακτηριστικά υπογραμμίζει – τουλάχιστον – την έλλειψη ήθους από τα μίντια που κυριαρχούν στη διαμόρφωση των απόψεων στον κόσμο.

Η Αμερικανίδα Κέιτι Λεντέκι είναι μόλις 15 ετών και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στην κολύμβηση στα 800 μέτρα, με το παγκόσμιο ρεκόρ να της ξεφεύγει στις τελευταίες χεριές. Πρόλαβε όμως να βελτιώσει το ρεκόρ των ΗΠΑ στο αγώνισμα που άντεχε για 23 χρόνια σχεδόν κατά μισό δευτερόλεπτο. Σε αντίθεση με την κατά ένα χρόνο μεγαλύτερή της Κινέζα Γε Σιβέν που ο δυτικός Τύπος την κρέμασε στα μανταλάκια γιατί δεν μπορούσε να εξηγήσει την εντυπωσιακή της απόδοση στην πισίνα, η νεαρότερη αθλήτρια στην αμερικανική αποστολή στο Λονδίνο γνώρισε την αποθέωση χωρίς σκιές στο κοντράστ των σχολίων.

Νωρίτερα ο βρετανός ποδηλάτης Φίλιπ Χίντες παραδέχτηκε πως ήταν οργανωμένο σχέδιο η πτώση του στο ομαδικό σπριντ προκειμένου να έχει δεύτερη ευκαιρία η ομάδα του που δεν ξεκίνησε καλά. Η απατεωνιά του Χίντες βοήθησε τελικά τους Βρετανούς να πάρουν το χρυσό μετάλλιο. Σε μια ανάλογη περίπτωση στο μπάντμιντον, τέσσερις γυναικείες ομάδες από την Ασία – ανάμεσά τους και το κορυφαίο δίδυμο του κόσμου, οι Κινέζες Γιου Γιανγκ και Γιουάνγκ Ξιαολί – που επεδίωξαν να χάσουν για να έχουν πιο εύκολο αντίπαλο στον επόμενο γύρο εκδιώχθηκαν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ταπεινωμένες.

Στο θέμα του Χίντες τα αγγλοσαξονικά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να προβάλουν τις απόψεις της βρετανικής ομοσπονδίας της ποδηλασίας η οποία υποστήριζε πως ο αθλητής που γεννήθηκε στη Γερμανία άλλα ήθελε να πει και άλλα είπε γιατί δεν ξέρει καλά αγγλικά! Και βέβαια η ΔΟΕ σε συνεννόηση με τους Βρετανούς ανακοίνωσε πως δεν αμφισβητεί το αποτέλεσμα.

Οπως έγραψε ο ποιητής, συγγραφέας και μουσικός Μούσα Οκουόνγκα στο blog του στον βρετανικό «Ιντιπέντεντ»: «Οταν πρόκειται για τους Βρετανούς το αποκαλούμε τακτική. Διαφορετικά είναι απατεωνιά».