[Φαινόμενα] Σουπεραθλητές όπως Αβαταρ;

Αυτό μας έλειπε, να μιλάμε για αθλητές – Αβαταρ. Υπερβολές; Και όμως, επειδή οι Αμερικανοί φαίνεται πως το φυσάνε και δεν κρυώνει που η 16χρονη κινέζα κολυμβήτρια Σίβεν Γε κατέκτησε το χρυσό, και για την ακρίβεια τις επιδόσεις της στα τελευταία 50 μ. που ξεπέρασαν τον χρόνο του Λόχτι στο ίδιο αγώνισμα, όλο και περιστρέφουν την κουβέντα στις δυνατότητες της σύγχρονης επιστήμης της ευγονικής να πετύχει σούπερμαν και σουπεργούμαν στον αθλητισμό. Εχουμε ξεφύγει!

Αλλά μεγάλη η χάρη του ολυμπιακού θεάματος και των κολοσσιαίων συναισθηματικών επενδύσεων σε αυτό. Η συγκίνηση, ως γνωστόν, είναι το απόλυτο επικοινωνιακό προϊόν.

Γι’ αυτό και απλά τηλεοπτικά σίριαλ ενοχοποιούνται ότι επηρεάζουν συναισθηματικά το κοινό και κατευθύνουν τις πολιτικές του επιλογές. Συνέβη στη Δανία με το σούπερ hit «Borgen», με κεντρικό χαρακτήρα μια δυναμική πολιτικό, η οποία εμφανίζεται να εισάγει στην πολιτική το ήθος και γίνεται πρωθυπουργός. Οι πολιτικοί αντίπαλοι της Τόρνινγκ-Σμιτ, η οποία έγινε η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας, θεώρησαν ότι το σίριαλ λειτούργησε διαφημιστικά για την υποψηφιότητά της. Το ίδιο συμβαίνει αυτό τον καιρό και στις ΗΠΑ, όπου προβάλλεται η σειρά «Political Animals», με τη Σιγκούρνι Γουίβερ στον ρόλο μιας αντιπροέδρου που λέγεται ότι έχει ομοιότητες με την προσωπικότητα της Χίλαρι. Αν και αισθητικής σαπουνόπερας, θεωρείται ότι αβαντάρει τους Δημοκρατικούς επειδή είναι χρονιά προεδρικών εκλογών που θεωρούνται μητέρα των μιντιακών μαχών στις ΗΠΑ και ως εκ τούτου οτιδήποτε έχει σχέση με το θέαμα μπαίνει στο πολιτικό μικροσκόπιο.

Πόσω μάλλον το κοινότοπο, ότι η μιντιακή δύναμη της ολυμπιακής νίκης έχει την απόλυτη πολιτική εκμετάλλευση. Με αυτά τα δεδομένα ο Αλέξις Μάντριγκαλ, αρθρογράφος του «Ατλάντικ», κάνει λόγο για την πιθανότητα μιας hi-tec κατασκευής μελλοντικών αθλητών. Και την υπόθεση δεν την τοποθετεί στο μακρινό μέλλον αλλά στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Παρότι τα τεράστια ζητήματα της βιοηθικής παραμένουν άλυτα και οδηγούν απευθείας σε συνειρμούς με το ναζιστικό πρόγραμμα «ευγονικής» του εφιαλτικού Μένγκελε.

Σημασία έχει, όπως σε κάθε μιντιακή συζήτηση, σε κάθε θέμα που αρχίζει από τα υπερθεάματα και την υποτιθέμενη αχαλίνωτη φαντασία σεναριογράφων και σκηνοθετών ότι οι ιστορίες της χοντροκομμένης ή και εκλεπτυσμένης «χημικής ενίσχυσης» των αθλητών, κοινώς το ντόπινγκ, αρχίζουν να θεωρούνται ξεπερασμένες.

Κανένας υπαινιγμός για την κινέζα αθλήτρια ή για οποιονδήποτε άλλο αθλητή, τονίζει ο Μάντριγκαλ, απλώς πρόκειται για σκέψεις, απόρροια συζητήσεων με ειδικούς επιστήμονες των δυνατοτήτων της γενετικής. Αφού ήδη θεραπεύονται με παρεμβάσεις στα γονίδια περιπτώσεις αιμοφιλίας και κάποιες παθήσεις τύφλωσης, πώς μπορεί να αποκλειστεί η ακόμη μεγαλύτερη εξέλιξη που θα διευρύνει τα ανθρώπινα όρια αντοχής! Ισχυρίζεται μάλιστα πως τέτοιου είδους δοκιμές γίνονται ήδη σε ζώα.

Πόσο πια υπερθέαμα; Οι κολυμβητές θα έχουν τέτοια ταχύτητα που μόνο σε slow motion θα μπορούμε να τους παρακολουθούμε; Θα πρέπει να μεγαλώσουμε τις πισίνες. Να γίνονται οι αγώνες στην ανοικτή θάλασσα και τις λίμνες. Και οι δρομείς, οι άλτες, θα πετούν όπως οι μαχητές στις ταινίες του Ζανγκ Γιμού; Ελεος. Αλλά κατόπιν αυτών πώς να μη θεωρήσουμε σαν προφητικό σημάδι της νέας εποχής ότι μετά από μισό αιώνα που ψηφιζόταν «Ο πολίτης Κέην» ως η καλύτερη ταινία όλων των εποχών, τη θέση της πήρε «Ο δεσμώτης του ιλίγγου»! Είμαστε δεσμώτες του ιλίγγου του θεάματος.