Χαζομάρα με τη Βούλα

Περισσότερο από ρατσιστικό σχόλιο, δήλωση μίσους, ακροδεξιά άποψη ή οτιδήποτε άλλο, το «Με τόσους Αφρικανούς στην Ελλάδα, τουλάχιστον τα κουνούπια του Δυτικού Νείλου θα τρώνε σπιτικό φαγητό» που έγραψε στο twitter η Βούλα Παπαχρήστου μοιάζει με κρύο ανέκδοτο σχολικής εκδρομής. Αν θεωρήσουμε ότι η αναπαραγωγή του (διότι κυκλοφορούσε αρκετές ημέρες προτού το ανεβάσει η αθλήτρια) δηλώνει έχθρα για τους Αφρικανούς, θα πρέπει να δεχτούμε επίσης ότι η μισή Ελλάδα μισεί τους Πόντιους και η άλλη μισή τις ξανθιές. Εκτός κι αν τα ανέκδοτα για τους Πόντιους και τις ξανθιές επιτρέπονται επειδή όλοι ξέρουν ότι κάνουμε πλάκα, ενώ εκείνα για τους Αφρικανούς απαγορεύονται γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι τα λέμε στα σοβαρά. Πράγμα που, εμμέσως πλην σαφώς, αποδεικνύει ότι ρατσιστές είμαστε όλοι μας – κι όχι μόνο αυτοί που τα διακινούν. Με τον ίδιο τρόπο που η ίδρυση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας φώναζε ότι στην Ελλάδα υπήρχε ανισότητα των φύλων και η αυστηρή ποινή στη Γερμανία για όποιον φορέσει κοντό μουστάκι, θέλοντας να κάνει χαβαλέ με τους φίλους του, δείχνει ότι υπάρχει θέμα με τους Νεοναζί.

Η Βούλα είναι ένα κορίτσι 23 ετών που για χάρη του αθλητισμού δεν έβγαλε το Λύκειο. Επιπλέον, όπως μαρτυρούν όσοι τη γνωρίζουν, στη σκέψη δεν είναι τόσο δυνατή όσο στα άλματα. Τους πιστεύω, αν κρίνω και από το επιχείρημα που βρήκε για να υπερασπιστεί τον εαυτό της: «Πώς γίνεται να είμαι ρατσίστρια και να έχω βούλγαρο προπονητή;». Πάλι καλά που δεν τα πήρε στο κρανίο και ο Πομάσκι δηλαδή. Μπορεί να είναι κάργα ακροδεξιά, μπορεί να είναι λίγο πιο αφελής απ’ όσο συγχωρεί η ηλικία της ή απλώς άλλη μια όμορφη χαζούλα. Μπορεί να είναι ρατσίστρια – δικαίωμά της -, μπορεί και όχι. Ενα είναι σίγουρο: πως είναι ακόμη παιδί. Κι όταν σε ένα παιδί φοράμε τη φανέλα με το εθνόσημο και το στέλνουμε να εκπροσωπήσει μια ολόκληρη χώρα χωρίς να του έχουμε μάθει τίποτ’ άλλο πέρα από το να πηδάει μακριά στο σκάμμα, τέτοιες πατάτες θα γίνονται τακτικά.

Πριν από λίγο καιρό η Παπαχρήστου είχε ανεβάσει στο twitter από βιντεάκι του YouTube φωτογραφία που έδειχνε δύο πιστόλια με την επιγραφή «Μολών Λαβέ» και μια περικεφαλαία στη λαβή τους. Επίσης, είχε αναπαραγάγει δηλώσεις βουλευτή της Χρυσής Αυγής για το μεταναστευτικό – στον οποίο μάλιστα είχε ευχηθεί για τα γενέθλιά του. Τα δείγματα ότι περπατάει σε δρόμο γλιστερό ήταν ξεκάθαρα, όμως κανένας από την ομάδα της, την Ομοσπονδία του στίβου ή την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή δεν την κράτησε να μην πέσει. Μέχρι που έγινε το σούσουρο και την έστειλαν άκλαυτη για να ‘χουν το κεφάλι τους ήσυχο. Δίκαιη η ποινή, επειδή τα λάθη πληρώνονται. Αυστηρή επίσης, επειδή οι αθλητές αυτού του επιπέδου επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια φτύνουν αίμα γι’ αυτή τη στιγμή που η Βούλα έχασε από μια βλακεία. Αλλά το να πληρώσει τόσο ακριβά η μικρή και να παριστάνουν τους αθώους του αίματος όσοι όφειλαν να την καθοδηγήσουν και να την προστατέψουν, είναι υποκρισία.

Οπως υποκρισία είναι να κάνουμε πως πιστεύουμε ότι η κουταμάρα μιας ξανθιάς κοπελίτσας βλάπτει τα ιδεώδη του ολυμπισμού, αλλά δεν τα βλάπτει – για παράδειγμα Νο 1, η διοργάνωση των Αγώνων από την Κίνα 20 χρόνια μετά το μακέλεμα 5.000 διαδηλωτών στην Πλατεία Τιενανμέν και ενώ η κυβέρνηση της χώρας εξακολουθούσε να σκουπίζει τα πόδια της στα ανθρώπινα δικαιώματα. Ή, για παράδειγμα Νο 2, το ότι δύο από τις πενήντα τρεις εταιρείες – χορηγούς των Ολυμπιακών του Λονδίνου ευθύνονται για τεράστιες οικολογικές καταστροφές και χιλιάδες ανθρώπινες απώλειες αλλά, επειδή πληρώνουν καλά, τις αφήνουμε να ξεπλύνουν τα χέρια τους στη βρύση της μεγάλης γιορτής.

Το πρόβλημα με τους αθλητές είναι παλιό: γίνονται δημόσια πρόσωπα, ινδάλματα και πρεσβευτές της χώρας τους χωρίς – οι περισσότεροι – να έχουν τη στοιχειώδη παιδεία. Και η λύση πάντα η ίδια: όταν κάποιος κάνει τη στραβή, του παίρνουμε το κεφάλι και ζητάμε από τους υπόλοιπους να το βουλώσουν.