Μ’ ένα κανάτι κι ένα κρεβάτι…

«Ο Κυρ Αντώνης πάει καιρός που ζούσε στην αυλή…», έλεγε το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι που υμνούσε, εντέλει, την απλότητα της ζωής. Πολύ πριν τα τζιπ των πόλεων, τις βίλες στους αιγιαλούς και το λαϊφστάιλ.

Αγνωστο γιατί, αλλά μου έγινε μουσική υπόκρουση την ώρα που διάβασα για ζευγάρι οικονομικών μεταναστών το οποίο έχει φτάσει να ζει με ελάχιστα – μ’ ένα κανάτι κι ένα κρεβάτι – μέσα σε σπηλιά στην παραλιακή του Ηρακλείου Κρήτης. Μόνον που στη δική τους περίπτωση είναι ένας γκαζοτενεκές (για το μαγείρεμα) και ένας ξεχαρβαλωμένος καναπές – κρεβάτι.

Ας καταγράψουμε στο ημερολόγιο της κρίσης και αυτήν την ημέρα του Ιουλίου. Ως ημέρα που η ανέχεια έκανε ένα πρώτο βήμα προς τον αναπόφευκτο (όπως διαφαίνεται) πρωτογονισμό. Οχι με το «κλασικό» ένδυμα του τυλιγμένου στα χαρτόκουτα αστέγου, αλλά με την προβιά του – απλού – ανθρώπου των σπηλαίων. Καθώς για κάποιους, δίπλα μας, εξέλιπαν τα προς το ζην, ακόμη και η στέγη. Οχι πως σε άλλοτε πολυτελή διαμερίσματα του Χαλανδρίου δεν διαβιώνουν πολυμελείς οικογένειες υπό το φως κεριών, έχοντας χάσει ακόμη και το ηλεκτρικό τους…

Ας καταγράψουμε στο ίδιο λήμμα πως λίγο πιο κάτω από τη σπηλιά του Ηρακλείου, στη Σητεία, η συγκομιδή ήταν ένα ξυλάγγουρο βάρους έξι κιλών! Ή πως στην Αθήνα, την ίδια ώρα, η τρύπα στα φορολογικά έσοδα μετριόταν ήδη σε ένα δισ. ευρώ…