Αποσύρεται 50 χρόνια μετά τον «Λόρενς της Αραβίας»

Ούτε ο ίδιος ο Πίτερ Ο’Τουλ δεν είναι βέβαιος για τον τόπο ή την ημερομηνία γέννησής του. Ετσι, άλλες βιογραφίες του τον θέλουν γεννημένο στην Κονεμάρα της Ιρλανδίας και άλλες στο Λιντς της Αγγλίας διαφορετικές ημερομηνίες αλλά την ίδια χρονολογία.

Την περίοδο που οι γυναίκες έλειωναν στα πόδια του, η γυναίκα του τον εγκατέλειψε για έναν νεότερο άνδρα επειδή δεν άντεχε το ότι εκείνος την κακοποιούσε μέσα στο μεθύσι του και τη ζήλευε παθιασμένα. Παρ’ όλα αυτά, ο Πίτερ Ο’Τουλ που δήλωσε πως αποσύρεται από το καλλιτεχνικό στερέωμα και θα αφιερωθεί στον τρίτο και πιο πικάντικο τόμο της αυτοβιογραφίας του, το 1995 κατέλαβε με άνεση την 47η θέση στη λίστα με τους 100 πιο σέξι άνδρες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Αρνήθηκε να δεχθεί το τιμητικό Οσκαρ που του προσέφερε η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου ζητώντας ακόμη μια ευκαιρία να αναμετρηθεί στην κινηματογραφική αρένα – ύστερα από οκτώ υποψηφιότητες, ρεκόρ για καλλιτέχνη που δεν έχει καταφέρει να κερδίσει – και να κατακτήσει το χρυσό αγαλματίδιο με το σπαθί του, αλλά υπέκυψε στις πιέσεις της οικογένειάς του και έδωσε το «παρών» στην τελετή το 2003.

Και αν στον θείο Οσκαρ είπε «ναι», οι φήμες τον θέλουν αμετάπειστο απέναντι στη βασίλισσα Ελισάβετ που θέλησε να του προσφέρει τον τίτλο του Ιππότη του Βρετανικού Στέμματος το 1987. Είναι ίσως ο μοναδικός ηθοποιός της γενιάς του χωρίς τη συγκεκριμένη διάκριση, θέλοντας να μείνει σταθερός στις πολιτικές του πεποιθήσεις.

Οταν δεν έπαιζε στο θέατρο, όταν δεν έκανε γυρίσματα για κάποια από τις δεκάδες ταινίες ή τις τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει πρωταγωνιστήσει, όταν δεν μελετούσε τα 154 σονέτα του Σαίξπηρ, τα οποία έχει αποστηθίσει και όταν δεν συμμετείχε στους αγώνες κατά του πολέμου στην Κορέα και το Βιετνάμ, παρακολουθούσε αγώνες ράγκμπι με τον φίλο του τον Ρίτσαρντ Μπάρτον. Και όταν έβρισκε χρόνο, του άρεσε να παίζει και να προπονεί ομάδες στο κρίκετ.

Γιος ιρλανδού μεταλλουργού και πράκτορα στοιχημάτων και σκωτσέζας νοσοκόμας ο Πίτερ Ο’Τουλ, αν και ονειρευόταν καριέρα δημοσιογράφου, στην εφηβεία του λάτρεψε το θέατρο και του αφιερώθηκε. Το γεγονός ότι ο Ερνεστ Μπλάιθ, διευθυντής της δραματικής σχολής του θεάτρου Αμπεϊ, τον είχε απορρίψει δεν ήταν αρκετό για να τον απογοητεύσει. Κατάφερε να σπουδάσει με υποτροφία στη Βασιλική Ακαδημία της Δραματικής Τέχνης και να αρχίσει την καριέρα του ως ηθοποιός στο θέατρο με σαιξπηρικό ρεπερτόριο.

Η τύχη του χτύπησε την πόρτα όταν ο Ντέιβιντ Λιν του ανέθεσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έπος «Λόρενς της Αραβίας», τον οποίο στο μεταξύ είχαν απορρίψει ο Μάρλον Μπράντο και ο παλιός του συμφοιτητής Αλμπερτ Φίνεϊ. Με την ερμηνεία του κατάφερε να κλέψει την παράσταση από καταξιωμένους συναδέλφους του όπως οι Αλεκ Γκίνες και Αντονι Κουίν και να καθιερωθεί στον χώρο.

Η επιτυχία συνεχίστηκε σε πολλές από τις κινηματογραφικές εμφανίσεις του – ανάμεσά τους, «Μπέκετ», «Το λιοντάρι του χειμώνα», «Η τυχερή μου χρονιά» – χωρίς να λείπουν και οι μεγάλες αποτυχίες, όπως ο κινηματογραφικός του Δον Κιχώτης με τη Σοφία Λόρεν στο πλευρό του (κατηγορήθηκε επειδή δεν αξιοποίησε τραγουδιστές στο μιούζικαλ που είχε ήδη επιτυχημένη πορεία στο Μπροντγουέι και επέλεξε ηθοποιούς που ντουμπλαρίστηκαν στα τραγούδια).

Κι αν πολλοί ήταν εκείνοι που βιάστηκαν να τον ξεγράψουν στα τέλη της δεκαετίας του 1970 όταν κινδύνεψε να χάσει τη ζωή του από την κατάχρηση του αλκοόλ με συνέπεια να γίνει διαβητικός, τελικά εκείνος όχι μόνο συνέχισε – πιο συγκρατημένα – την πορεία του, αλλά έκτοτε δέχτηκε ακόμη τρεις υποψηφιότητες για Οσκαρ.