Απολογισμός

«… Κυριακή. Θα πάω να ψηφίσω. Νιώθω αμήχανος κι απελπισμένος. Τη μια λέω να μην πάω, την άλλη πάλι αντιδρά η αριστερή μου συνείδηση. Μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα. […] Τι αγώνες, τι εξορίες, τι φυλακές, τι όνειρα. Τίποτα δεν πάει χαμένο μάς έλεγαν. Ολα πήγαν χαμένα. […] Προδομένος αισθάνομαι. Απ’ όλους του προκομμένους που κυβέρνησαν αυτόν τον τόπο. Δεν εξαιρώ κανέναν. […] Κάποτε έβλεπα δεξιό κι άλλαζα δρόμο. Μόλις αντάμωνα πασόκο έλεγα θα πάω για ευχέλαιο. Σήμερα, δεν ξέρω, τους βλέπω όλους σαν αδέρφια. Το ίδιο προδομένους, όπως κι εγώ. Τι όμορφα που ήταν τότε, όταν ακόμα πλακωνόμασταν γιατί καθένας διεκδικούσε για λογαριασμό του το καλό της πατρίδας. Τώρα μας σκεπάζει το σάβανο της ήττας από έναν εχθρό κοινό που τον νιώθουμε δίχως να τον βλέπουμε. […] Α, ρε πατέρα, και να ‘ξερες! Μια πατρίδα λεηλατημένη και σκιαγμένη μ’ άφησες. Πάω». Ξεκινώντας από το Μεσολόγγι της δεκαετίας του ’50 και καταλήγοντας στο Λυγουριό απέναντι από την Επίδαυρο, παραμονή των προτελευταίων εκλογών, ο δημοσιογράφος Αρης Σκιαδόπουλος παρακολουθεί τη ζωή τού «αριστερού γενικώς και ουδαμού ενταγμένου» Ανέστη Γκούρα και μας διηγείται παράλληλα την ιστορία μιας Ελλάδας που πασχίζει να βγει απ’ τα ερείπια της Κατοχής και του Εμφυλίου, καταλήγει στη χούντα και λίγο πριν από το τέλος, έχει ήδη καταβυθιστεί στην κρίση.