Η τέχνη στα ακροδάκτυλα

Ας υποθέσουμε ότι ενώ προσπαθείτε να θυμηθείτε κάθε λεπτομέρεια της αινιγματικής Μόνα Λίζα, εκείνη αμέσως εμφανίζεται μπροστά σας. Οτι ξαφνικά νιώθετε την επιθυμία να θαυμάσετε το μεγαλείο ενός ζωγράφου σαν τoυ Βαν Γκογκ χωρίς να χρειαστεί να ταξιδέψετε μέχρι την Ολλανδία. Οτι ενώ δεν σκοπεύετε να επισκεφθείτε σύντομα την Καπέλα Σιστίνα, θέλετε οπωσδήποτε να μελετήσετε τα χρώματα στην οροφή της. Και όλα αυτά ενώ στέκεστε στην ουρά της τράπεζας, ενώ περιμένετε να έρθει η σειρά σας στον οδοντίατρο, σε ένα δείπνο με φίλους – από εκείνους που αγαπούν τις συζητήσεις περί τέχνης – ή σε μια πιο προσωπική στιγμή.

Ο,τι γίνεται γίνεται, θα πει κανείς και όλο και περισσότεροι πίνουν από τις αστείρευτες πηγές του Διαδικτύου. Και από τον Ιούλιο του 2008, που το περίφημο App Store της Apple έκανε το ντεμπούτο του, τα πράγματα είναι ακόμα πιο εύκολα. Οι εφαρμογές των smartphones δεν προσφέρονται μόνο για χαβαλέ, παιχνίδι ή χάσιμο χρόνου. Με τις δυνατότητες που προσφέρουν και το χαμηλό τους κόστος μπορούν να απευθυνθούν είτε στο φιλοθέαμον κοινό, που για μια σειρά από λόγους αδυνατεί να πεταχτεί μέχρι τις γκαλερί της Νέας Υόρκης, είτε στους «αρχάριους», που θέλουν μια εισαγωγική ψηφιακή εκπαίδευση πριν από την πρώτη τους επίσκεψη. Αν μάλιστα βάλουμε στην εξίσωση τη μείωση των δημόσιων επιχορηγήσεων σε πολλά μουσεία του κόσμου, εύκολα φανταζόμαστε τους λόγους που στα διοικητικά τους συμβούλια όλο και συχνότερα ακούγεται η τεχνολογία ως μέσο προσέλκυσης επισκεπτών.

Πρόσφατα μάλιστα στο παιχνίδι μπήκε και η Google. Το δικό της δυνατό χαρτί βέβαια στα καλλιτεχνικά είναι το περίφημο πλέον Google Art Project: μια υπηρεσία που διαπερνάει τους τοίχους μεγάλων μουσείων της Ευρώπης και της Αμερικής και φέρνει τα μεγαλύτερα έργα τέχνης τόσο κοντά στην οθόνη και στο ανθρώπινο μάτι όσο και ένα μικροσκόπιο. Με αυτούς τους ρυθμούς, βέβαια, πιθανώς στο μέλλον η πίτα να μοιραστεί σε ακόμη περισσότερους διεκδικητές με πολλές εφαρμογές για ένα μουσείο – και ας έλεγε ό,τι ήθελε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν για την αύρα του πρωτοτύπου. Οι εφαρμογές που ακολουθούν (μερικές μόνο από τις όλο και περισσότερες) δείχνουν τον δρόμο. Και όσο τα ιδρύματα και οι προγραμματιστές θα προσπαθούν να ανοίξουν και νέους, βελτιώνοντας τις υπηρεσίες τους, το διψασμένο για υψηλή τέχνη κοινό θα μπορεί να απολαμβάνει τα αγαπημένα του έργα ακόμα και από την τουαλέτα του.