[Αποψη] Αρμενίζοντας ξυλάρμενοι

Τη στιγμή που στην Ευρώπη η μεγάλη διαπραγμάτευση για το μέλλον της ευρωζώνης κορυφώνεται, η Ελλάδα είναι παντελώς απούσα από το παζάρι. Δεν είναι μόνο η απουσία του Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά από τη Σύνοδο Κορυφής, αλλά κυρίως η έλλειψη θέσεων στον προβληματισμό για το πού πάει η ευρωζώνη και η απουσία της χώρας από τα διάφορα μπλοκ που σχηματίζονται εντός Ευρώπης.

Τη στιγμή που πανευρωπαϊκά και διεθνώς η συζήτηση είναι για το πώς θα διαμορφωθεί η ευρωζώνη του μέλλοντος, στην Ελλάδα η κουβέντα περιορίζεται στο θέμα της επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της δανειακής σύμβασης! Για το αν θα φτιάξουμε μια γερή ομάδα να πάει να διαπραγματευθεί (με ποιους;), ποιοι θα συμμετέχουν στην ομάδα αυτή, τι θα τους ζητήσουμε κ.λπ.

Καλά όλα αυτά, αλλά για ακόμα μια φορά ομφαλοσκοπούμε. Νομίζουμε ότι η Ευρώπη και ο κόσμος ολόκληρος περιστρέφεται γύρω μας, ότι είμαστε το πυρηνικό που απειλεί να τινάξει την ευρωζώνη στον αέρα, ότι είμαστε το πειραματόζωο της παγκόσμιας οικονομίας, ότι αν πέσουμε εμείς θα καταστραφεί ο καπιταλισμός κι άλλα τέτοια συνωμοσιολογικά.

Η πραγματικότητα, δυστυχώς, είναι εντελώς διαφορετική. Το μέλλον της χώρας εξαρτάται από το τι συμβεί στην ευρωζώνη. Αν οι Ευρωπαίοι αποφασίσουν ότι χωράμε, θα είμαστε μέσα. Αν όχι, θα βρεθούμε εκτός. Οπως ανέφερε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης «στην Ελλάδα θα γίνει ό,τι συνέβη στο Οχάιο κατά τη Μεγάλη Υφεση της δεκαετίας του ’30. Η τύχη του εξαρτήθηκε από την άνοδο του προέδρου Ρούζβελτ και του New Deal. Αν δεν έχουμε μια νέα συμφωνία για την Ευρώπη, η Ελλάδα δεν πρόκειται να πάρει ανάσα». Εως ότου οι Ευρωπαίοι βρουν – αν βρουν – ένα σχέδιο για να βγει η ευρωζώνη από την κρίση, η Ελλάδα θα θαλασσοδέρνεται ξυλάρμενη κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να συντριβεί στα βράχια.