[Ματιές] Στις «οκτώ»

Είμαι φαν – που λένε οι νέοι – της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου. Και όχι τώρα που έχουμε «κάβα» το Ευρωπαϊκό του 2004. Αλλά από εκείνα τα δύσβατα χρόνια, όταν τα γήπεδα δεν είχαν χορτάρι και όλα σχεδόν τα ματς γινόντουσαν στη Λεωφόρο. Και δεν μπορώ να ξεχάσω έναν αγώνα της Ελλάδας με μια αγγλική «Εθνική» που χάσαμε με 2-1, αλλά το δικό μας γκολ το είχε βάλει ο Γάσπαρης με πέναλτι: ήταν μεγάλο γεγονός, τότε, να παίζουμε με την Εθνική «Αγγλίας»…

Τα εισαγωγικά που χρησιμοποιώ οφείλονται στο ότι την εποχή για την οποία μιλάω οι Αγγλοι, οι Γερμανοί, οι Ιταλοί μάς θεωρούσαν, δικαίως, παρακατιανούς και έστελναν εδώ ομάδες «επιλέκτων». Τρώγαμε «εφτάρες» από τους αντιπάλους μας! Η ξεφτίλα σταμάτησε όταν εκλέκτορας της Εθνικής έγινε ο Κλεάνθης Μαρόπουλος. Εκτοτε, η ομάδα άρχισε να βρίσκει κάποιον βηματισμό και να παίζει στα ίσα, ακόμη και με τη Σοβιετική Ενωση του Λεβ Γιασίν! Τότε ήταν που ήκμασαν ο Σιδέρης, ο Παπαϊωάννου, ο Δομάζος, ο Λουκανίδης, ο Νεστορίδης φυσικά, ο Πεντζαρόπουλος – λίγο πριν – και ο Θεοδωρίδης.

Είμαι πολύ ευχαριστημένος – όπως και όλοι οι Ελληνες νομίζω – από το γεγονός ότι η ομάδα μας έφτασε στις «8» του Euro. Τόσο ήταν το μπόι μας – δεν μπορούσαμε να πάμε πιο ψηλά νικώντας τη σπουδαία Γερμανία! Δεν έχουμε πλέον «παιχταράδες». Και η Εθνική είναι αβοήθητη. Ευτυχώς που ο Σάντος είναι νοικοκύρης και καταφέρνει να ρεγουλάρει τα πράγματα. Προπονητής, όμως, μεγάλων δυνατοτήτων και εμπνεύσεων δεν είναι. Δεν μπορεί να αποκλείεις τον Χιώτη που διέπρεψε στο Τσάμπιονς Λιγκ και να έχεις για τερματοφύλακες τον γηραλέο Χαλκιά και τον Σηφάκη. Και δεν δικαιολογείται, με κανέναν τρόπο, η χρησιμοποίηση του Νίνη στην κρίσιμη συνάντηση με τη Γερμανία. Πάλι καλά, πάντως. Φάγαμε τέσσερα γκολ αλλά πετύχαμε και δύο. Αχ, να έπαιζε ο Νικοπολίδης…

Το κακό με την Εθνική είναι ότι κάποιοι φίλαθλοι, μερικές εκατοντάδες, είναι έτοιμοι να παίξουν ξύλο στα ευρωπαϊκά γήπεδα, φοράνε περικεφαλαίες (το κιτς στην αποθέωσή του), παριστάνουν τον Μεγαλέξανδρο και δείχνουν να πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι η μάχη των Θερμοπυλών και η ναυμαχία της Σαλαμίνας! Κάντε λίγο κράτει, βρε παιδιά… Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι. Και δεν δοξάζει την Ελλάδα, όπως άκουσα να λέει ο Τσιάρτας για την Εθνική. Η Ελλάδα έχει Καβάφη, Σεφέρη, Ρίτσο, Ελύτη, Θεοδωράκη, Καζαντζάκη, Χατζιδάκι, Κουν. Δεν είναι τα πάντα μια ωραία πάσα με το αριστερό πόδι, ακόμη κι αν αυτό το πόδι είναι του Μαραντόνα ή του Μέσι…