Τραγιάσκες, ρεπούμπλικες και «Φραγκοσυριανή» α λα ιταλικά

Ανεβαίνοντας τις κερκίδες του σχεδόν γεμάτου Ηρωδείου σκεφτόμουν ότι το να δει κανείς Βαμβακάρη σε έναν τέτοιο χώρο είναι σαν να βλέπει όπερα στο καφενείο της γειτονιάς. Από την άλλη, όμως, γιατί όχι; Είναι στο χέρι του σκηνοθέτη (στην περίπτωσή μας της Λίνας Νικολακοπούλου) να ξεπεράσει την εγγενή αντίφαση του πράγματος και να μας βάλει στο παιχνίδι.

Και όντως η παράσταση που είδαμε μας έβαλε στο παιχνίδι. Με τη δωρικότητα που απαιτούσε η περίσταση. Με μια απλότητα γραφής. Βάση της ήταν το μουσικό μέρος, όλη η σκηνοθεσία βασίστηκε σ’ αυτό. Το κάστινγκ των φωνών τέλειο. Ηχος γεμάτος, χωρίς φιοριτούρες. Οταν έσβησαν τα φώτα, ο προβολέας επικεντρώθηκε στο μεγάλο πάλκο της σκηνής, με τα πρόσωπα καθισμένα σε καρέκλες στη σειρά και κρυμμένα κάτω από τραγιάσκες και ρεπούμπλικες. Σιγά σιγά αρχίσαμε να αναγνωρίζουμε τις φωνές. Γιάννης Κότσιρας στο ξεκίνημα – ο προεξάρχων του πάλκου, αλλά με μια λογική θεατρική, όπου το τραγούδι υπαγόρευε τους ρόλους. Η κίνηση πάνω στη σκηνή ελάχιστη.

Ο προβολέας έπεφτε πού και πού στον αφηγητή (Χρήστο Στέργιογλου) στο βάθος της σκηνής (από την αυτοβιογραφία του Μάρκου των εκδ. Παπαζήση), ενώ στη μεγάλη οθόνη που ήταν στημένη στο βάθος προβάλλονταν σκηνές από τη σημερινή Σύρο – ευχάριστο ντοκιμαντέρ εικόνων αλλά χωρίς ιδιαίτερη εσωτερικότητα. Ολο το παιχνίδι όμως ήταν το ίδιο το τραγούδι. Η μουσική, οι στίχοι, οι φωνές (Δημήτρης Ζερβουδάκης, Σοφία Παπάζογλου, Απόστολος Ρίζος, Δημήτρης Νικολούδης και αργότερα ο Στέλιος Βαμβακάρης μαζί με την Εβελίνα Αγγέλου και τον Μιχάλη Δήμα στο μπουζούκι).

Η αίσθηση μιας εποχής κι ενός ανθρώπου που τελικά (όπως διαπιστώνουμε) τον φέρουμε όλοι μέσα μας. Ισως γι’ αυτό δεν κλώτσησε καθόλου η χιπ χοπ πινελιά από τους Στίχοιμα και Νέα Τάξη Πραγμάτων, αν και μουσικά ήταν εντελώς αλλού. Οσο για τον Βινίσιο Καποσέλα, συγκινητικό να ακούει κανείς τη «Φραγκοσυριανή» στα ιταλικά (και αργότερα τον ίδιο στα ελληνικά), αλλά μουσικά δεν είχε κάτι νέο να προσθέσει.