«Η φωτογραφία είναι η αρχή ενός πολυεπίπεδου ταξιδιού»

Το είχε πάρει απόφαση από τα 15 του. Θα γινόταν φωτογράφος. Κι ένας θείος του, τού έδωσε την ώθηση που χρειαζόταν, δωρίζοντάς του μια έκδοση σειράς βιβλίων φωτογραφίας από γαλλικό πανεπιστήμιο για σπουδές εξ αποστάσεως. Ρίχτηκε με τα μούτρα στη μελέτη. Και στη συνέχεια άρχισε να εφαρμόζει στην πράξη αυτά που είχε μάθει.

«Βρε παιδάκι μου, καλή η φωτογραφία, αλλά δεν μαθαίνεις και κάποιο επάγγελμα;», του είχε πει ο πατέρας του. Και ο Νίκος Λώτσος που γεννήθηκε Πρωτοχρονιά του 1969 στην Ηλιούπολη σπούδασε πολιτικός μηχανικός έργων υποδομής, για να γίνει εντέλει μάνατζερ παικτών μπάσκετ αλλά μια ζωή εραστής της φωτογραφίας. «Δεν μου άρεσε το επάγγελμα που είχα σπουδάσει διότι δεν είχε κάποιο καλλιτεχνικό στοιχείο», λέει. Το 1994, μετά τη θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό, έπρεπε να αποφασίσει τι θα έκανε στη ζωή του. «Τότε είχε έρθει από τις ΗΠΑ ο συνονόματος εξάδελφός μου και μου πρότεινε να δουλέψουμε μαζί ως μάνατζερ αθλητών μπάσκετ». Επεσε με τα μούτρα στη δουλειά, με τη σκέψη πάντα για φωτογραφικό σαφάρι με τις πρώτες οικονομίες του.

Από το 2002 έβγαλε τις φωτογραφικές μηχανές του από το ντουλάπι και ταξίδευε, όποτε μπορούσε, ανά την Ελλάδα. Από το Πόρτο Κάγιο και το Γύθειο, στα Μετέωρα και τη Βάλια Κάλντα.

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα το 2007. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η σύζυγός του, Κλώντια. «Σε εκείνη οφείλω το πρώτο ταξίδι στην Αφρική, στην Τανζανία. Η προετοιμασία του διήρκεσε ενάμιση μήνα. Σαβάνες, ζούγκλες, βουνά, κρατήρες, ερήμους, φυλές, κουλτούρες και την πλουσιότερη άγρια ζωή, η Αφρική έχει τα πάντα. Γεμάτη αντιθέσεις και έντονα συναισθήματα. Με τις εικόνες μου εκφράζω τον φόβο και την αγωνία να μην καταλήξει αυτός ο υπέροχος κόσμος της άγριας φύσης μια εικόνα από το παρελθόν επειδή απλώς αυτό το οικοσύστημα δεν θα υπάρχει πια».

Στην πορεία, αυτά που έβλεπε από το βιζέρ της μηχανής τον ευαισθητοποίησαν, αν και ποτέ δεν πήγε με προσέγγιση τουριστική. Από φωτογράφος τοπίου και άγριας ζωής έφτασε να απαθανατίσει μέχρι και τη ζωή σε παραγκουπόλεις όπως η Κιμπέρα, η μεγαλύτερη της Νοτιοανατολικής Αφρικής.

Εκτοτε ενισχύει με κάθε τρόπο ένα σχολείο της παραγκούπολης για να μαθαίνουν γράμματα παιδιά που κοιμούνται στο χώμα, διότι τον συγκλόνισε το γεγονός πως «αν και το βιοτικό επίπεδο είναι κάτω από αυτό της φτώχειας, το χαμόγελο δεν λείπει από τα πρόσωπά τους». Τότε είχε μόλις 30 παιδιά. Χάρη στις προσπάθειές του στο σχολείο φοιτούν σήμερα 160 μαθητές. Του φαίνεται αδιανόητο, λέει, «να βιώνει κάποιος έντονα συναισθήματα μέσα από τη φωτογράφηση και να παραμένει απαθής, να μη θέλει να βοηθήσει».

Στα επόμενα σχέδιά του είναι η φωτογραφική τυπολογία (μελέτη ενός συγκεκριμένου θέματος μέσα από πολλές, φαινομενικά παρόμοιες εικόνες), στα πρότυπα του γερμανού φωτογράφου Αουγουστ Σάντερ, με πρωταγωνιστές της μελέτης τους άνδρες της φυλής των Μασάι Μάρα.

Φωτογραφίζει επιδιώκοντας τη διάκριση; «Ποτέ, διότι θα ήμουν ξοφλημένος», απαντά. «Φωτογραφίζω διότι θέλω να αιχμαλωτίσω τη στιγμή. Να την απομονώσω και να τη διαιωνίσω στον χρόνο. Το βλέμμα ενός παιδιού, το ξαφνικό πέταγμα των πουλιών, ο βρυχηθμός του λιονταριού, το φως στο αδιαπέραστο δάσος. Φωτογραφίζω ίσως γιατί απλώς θέλω να ζήσω τις στιγμές ξανά. Η φωτογραφία είναι η αρχή ενός ταξιδιού πολυεπίπεδου».