…και η υποχρεωτική μεταστροφή της αστικής τάξης

«Οι Γάλλοι εγκωμιάζουν τον κοσμοπολιτισμό σε όλες του τις μορφές, αλλά περιφρονούν τους ξένους και ακόμα περισσότερο εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι Γάλλοι», παρατηρεί ο Ασουλίν. Αντιμετωπίζουν ως «προσκεκλημένους» τόσο τους σωτήρες της οικονομίας τους, ακόμη και τους γαλλόφωνους, όσο και τους μετανάστες δεύτερης ή τρίτης γενιάς – μια στάση που υιοθετούσαν ανέκαθεν και απέναντι στους Εβραίους. Κι αυτό παρότι είναι η ευρωπαϊκή χώρα που «δέχθηκε τους περισσότερους ξένους στη διάρκεια του 20ού αιώνα», και «τόλμησε να αποκαταστήσει» τον άδικα καταδικασμένο Ντρέιφους. Γι’ αυτό η μόνη λύση είναι η «υποχρεωτική ενσωμάτωση» όλων τους.

Παλιός δημοσιογράφος, βραβευμένος βιογράφος και μυθιστοριογράφος με αδυναμία στην κοινωνική ιστορία (βλ. «Ξενοδοχείο Lutetia», εκδ. Πόλις), μέλος της Ακαδημίας των Βραβείων Γκονκούρ και εμψυχωτής ενός από τα πλέον παρεμβατικά διεθνώς λογοτεχνικά μπλογκ (La republique des livres), ο Ασουλίν δεν είναι αφελής. Γνωρίζει ότι στο σπίτι τους οι ξένοι προβάλλουν μια εξιδανικευμένη εικόνα της χώρας υποδοχής ως χώρας που υπακούει στις αρχές του Διαφωτισμού. Οταν όμως οι «οικοδεσπότες» τους περιθωριοποιούν, εκείνοι υπερασπίζονται τον κόσμο από τον οποίο προέρχονται. Αυτή η «ένταση», ισχυρίζεται, είναι παρ’ όλα αυτά, πλούτος.

Απαντώντας λοιπόν στον διεθνή επενδυτή που θέλει να την προσελκύσει στον πολυπολιτισμικό Καναδά, η Σόνια Ουμελκχεΐρ διευκρινίζει: «Η ψυχή της Γαλλίας ήταν πάντα οι ξένοι της. Αυτοί είναι που της ξαναδίνουν το μεγαλείο της, επειδή γι’ αυτό την αγαπούν. Για να ελπίζεις (όμως) να γίνεις εντελώς Γάλλος, πρέπει πάντα να κάνεις περισσότερα απ’ ό,τι οι Γάλλοι, χωρίς ωστόσο να αρνείσαι τον εαυτό σου. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο οι “ξένοι” της τραβούν τη χώρα προς τα πάνω».