Ενα ξεδοντιασμένο λιοντάρι στη Θεσσαλονίκη

Το 1909 ο Χαμίτ εξορίζεται στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, στη φωλιά των Νεότουρκων, ζει σε κατ’ οίκον περιορισμό στη βίλα Αλλατίνη. Οι Θεσσαλονικείς προσπαθούν να δουν τον πάλαι ποτέ κραταιό σουλτάνο περνώντας από την περιοχή, αλλά μάταια. Βέβαια ο Αβδούλ είναι πια ένα ξεδοντιασμένο λιοντάρι. Οι Νεότουρκοι έχουν ορμήσει στην περιουσία του. Καταγράφουν τους θησαυρούς που ανακαλύπτουν στο Γιλδίζ και οι εφημερίδες γεμίζουν ειδήσεις. Ο Τζανακάρης μελετά τον Τύπο της εποχής ενδελεχώς, πράγμα που προσδίδει στη μελέτη του τον αέρα της καθημερινότητας, που μόνο η εφημερίδα αποτυπώνει. Η εικόνα της Θεσσαλονίκης παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον: βρωμιά, λασπουριά, αλλά και ατελείωτες χοροεσπερίδες. Οταν πεθαίνει ο Χαμίτ, το θέμα γίνεται ειδησάριο, όχι πρωτοσέλιδο.

Πάντως, έναν αιώνα πριν, η ιστορία της ρεμούλας επαναλαμβανόταν. Χρηματισμός και διαφθορά των αρμόδιων υπηρεσιών του ελληνικού Δημοσίου «είχε ως αποτέλεσμα πολλά από τα κτήματα που διέθετε ο Αβδούλ Χαμίτ στη Θεσσαλονίκη και σε διάφορες περιοχές της Μακεδονίας (όσα από αυτά δεν πρόλαβαν να τα κατασχέσουν οι άνθρωποι του κομιτάτου των Νεότουρκων) να μεταγραφούν σε μια αγγλική εταιρεία η οποία τα διεκδικούσε με επίσημα γραφεία… στην Ελλάδα». Την Τρίτη 4 Ιουνίου 1929 «αναβάλλεται επ’ αόριστον» η εκδίκαση της υπόθεσης. Και ο νοών νοείτω.