[Προβολείς] Ειλικρινά, αγαπητή μου, δεν δίνω δεκάρα

Ακριβώς όπως ο Ρετ Μπάτλερ στο «Οσα παίρνει ο άνεμος». Για τις επιφυλάξεις του κυρίου Βουδούρη σχετικά με τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης δεν θα χαράμιζα ούτε κλάσμα δευτερολέπτου. Αναγκάζομαι να το κάνω γιατί μου θύμισε τον ευκαιριακό χαρακτήρα με τον οποίον η ΔΗΜΑΡ (και τα άλλα κόμματα) φούσκωσαν το προεκλογικό τους ρόστερ. Το είχαμε επισημάνει μέχρι βαθμού παρεξηγήσεως, τότε όμως όλοι έσπευδαν να συμπληρώσουν τα κενά τους όπως κάνουμε με το Tetris. Κι αν τα φέρει έτσι η κατάρα και το τουβλάκι στραβοπιάσει; Μέχρι να έρθει η μεγάλη δόνηση, εκείνη που θα δοκιμάσει τα μπετά και τον φέροντα οργανισμό, πολύ φοβάμαι ότι θα μας έχουν στείλει στα θυμαράκια οι κακοτεχνίες στην τοιχοποιία, τα γύψινα και οι σοβάδες.

Λένε ότι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στις αίθουσες αναμονής των μαιευτηρίων δεν είναι άλλοι από τους παππούδες. Το διαψεύδω και αναλαμβάνω εξ ολοκλήρου την ευθύνη. Οσο απέτυχε ο Καραμανλής (ο ορίτζιναλ) να εμφυσήσει στους Μαυρογιαλούρους που τον πλαισίωναν την προσήλωση στην ευρωπαϊκή ιδέα, τόσο κι άλλο τόσο απέτυχε και ο Λεωνίδας Κύρκος να εμφυσήσει στους δικούς του την κουλτούρα των συνεργασιών και των πολιτικών συναινέσεων. Τον Ανδρέα Παπανδρέου τον αφήνω απ’ έξω γιατί ουδέποτε μου έδωσε την εντύπωση ότι φλεγόταν για νύφες και γι’ αγγόνια. Από μια άποψη, καλύτερα…