ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ

Ο αείμνηστος Φρανσουά Μιτεράν είχε πει: «Θάρρος είναι να κυριαρχείς στον φόβο σου – όχι να μη φοβάσαι». Και είναι σίγουρο ότι στη σημερινή συγκυρία, στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί ο φόβος – ενώ διαπιστώνεται τεράστιο έλλειμμα θάρρους από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου. Η όξυνση της οικονομικής κρίσης, σε συνδυασμό με την ακυβερνησία, εκτοξεύει την ανασφάλεια των πολιτών στα ύψη και διογκώνει τα φοβικά σύνδρομα. Η ξαφνική υποστήριξη που βρήκαν ακραία σχήματα, όπως η Χρυσή Αυγή, το αποδεικνύουν.

Φόβο νιώθουν όμως πλέον μεγάλα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και για την Ευρώπη – που μας επιβάλλει την οδυνηρή λιτότητα των Μνημονίων. Και ας είναι η ευρωπαϊκή παρουσία της Ελλάδας ο κύριος παράγοντας της ραγδαίας ανόδου του βιοτικού επιπέδου μας, τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Πώς απαντούν όμως τα κόμματα; Οι συντηρητικές δυνάμεις – με κύριο εκφραστή τη ΝΔ – θέλουν μεν την ευρωπαϊκή πορεία, αλλά μέσω της ενδυνάμωσης του φόβου: μιλούν για «τάξη και ασφάλεια», εκμεταλλεύονται ψηφοθηρικά κάθε περιστατικό εγκληματικότητας. Και στο οικονομικό πεδίο, προσπαθούν να επιβάλουν το σκληρό δίλημμα: «Εμείς ή η καταστροφή».

Το ΠΑΣΟΚ μιλά πλέον με ειλικρίνεια για τις περιορισμένες δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης των συμφωνιών που θα  έχει η επόμενη κυβέρνηση. Παραμένει ωστόσο πολιτικά εξαντλημένο από τα δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης και τις κακές εκλογικές επιδόσεις.

Αντίθετα, οι δυνάμεις της Αριστεράς – με κύριο εκφραστή τον ΣΥΡΙΖΑ – προπαγανδίζουν ότι δεν υπάρχει κανένας φόβος: υποστηρίζουν ότι οι δανειστές μας θα συνεχίσουν να πληρώνουν ακόμη κι αν δεν τηρήσουμε τις συμφωνίες, ξεχνώντας ότι έτσι οδηγούμαστε εκτός Ευρώπης. Και επιδιώκουν να επιβάλουν ένα λαϊκίστικο δίλημμα ευκολίας: «Εμείς ή το Μνημόνιο».

Αυτές είναι οι πολιτικές μας δυνάμεις – και είναι προφανές ότι για τους πολίτες δεν υπάρχουν σήμερα εύκολες επιλογές ή μαγικές λύσεις. Υπάρχει όμως ο μεγάλος φόβος – για την ανεργία, για τη φτώχεια, για την οικονομική καταστροφή και την επιστροφή στη δραχμή.

Κι όμως έχουν  περάσει μόνον οκτώ χρόνια από το μαγικό 2004: τη χρονιά που η Ελλάδα εντυπωσίαζε τον κόσμο – και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο.

Αλλά για να κυριαρχήσουμε στον φόβο, πρέπει να προχωρήσουμε μπροστά: στον δρόμο της Ευρώπης, στον δρόμο της  ελπίδας – κι ας γνωρίζουμε ότι είναι σπαρμένος με δυσκολίες.