Να δώσουμε τις σωστές μάχες

Δέκα μέρες πριν από τις νέες εκλογές, ένα γκρίζο σύννεφο επισκιάζει την πολιτική ζωή του τόπου. Μολονότι η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, η δημόσια συζήτηση για τα μεγάλα προβλήματα είναι από ατροφική έως ανύπαρκτη. Στο επίκεντρό της βρίσκονται κομματικές αψιμαχίες, μικροπολιτικές κοκορομαχίες, καθώς και πλειοδοσία φιλολαϊκών μέτρων.

Ο αντιμνημονιακός λόγος είναι κυρίαρχος, είναι καταγγελτικός, είναι ισοπεδωτικός. Διολισθαίνει σε έναν άκρατο λαϊκισμό και σε ξενοφοβικές αντιδράσεις, ενώ ενοχοποιεί όσους αρνούνται να γίνουν συνοδοιπόροι του. Εστίες κατά των Μνημονίων υπάρχουν παντού. Στα δύο πολιτικά άκρα, στην Αριστερά, στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και στις εθνικιστικές δυνάμεις, στα συντεχνιακά συμφέροντα και στους κρατικοδίαιτους του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι αυτονόητα. Μπορεί η χώρα να προχωρήσει στη μονομερή καταγγελία των Μνημονίων; Αναλογιζόμαστε τι θα επακολουθήσει μιας τέτοιας ενέργειας; Αγνοούμε τις συνέπειες που θα έχει μια αυτονόητη διακοπή της δανειακής σύμβασης;

Αν δεν ζούμε σε μια φαντασιακή πραγματικότητα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά είναι αυτονόητες. Οι θέσεις περί μονομερούς καταγγελίας και επαναδιαπραγμάτευσης δεν είναι απλά άστοχες και λανθασμένες. Είναι και επικίνδυνες.

Τι σημαίνει «θα επαναδιαπραγματευθούμε»; Τα επιτόκια με τα οποία δανειστήκαμε; Την περίοδο χάριτος της αποπληρωμής; Το κούρεμα του υπόλοιπου χρέους; Την αναβολή των διαρθρωτικών αλλαγών για τις οποίες έχουμε δεσμευθεί; Την ακύρωση των μεταρρυθμίσεων που έχουμε συμφωνήσει; Τη ματαίωση των αποκρατικοποιήσεων; Στα ερωτήματα αυτά δεν έχει δοθεί καμία σαφής και καθαρή απάντηση από τους θιασώτες του αντιμνημονιακού αγώνα. Και το κυριότερο από όλα, εσκεμμένα προσπερνούν το ουσιώδες ερώτημα: τι θα κάνουμε αν οι ευρωπαίοι εταίροι μας αναστείλουν τη δανειακή σύμβαση μετά την καταγγελία των Μνημονίων εκ μέρους μας; Με ποιους οικονομικούς πόρους θα καλύψουμε τις τρέχουσες ανάγκες;

Οι αντιμνημονιακές κορόνες εύκολα διατυπώνονται. Το ζήτημα όμως είναι: υπάρχουν άλλες εναλλακτικές λύσεις; Δυστυχώς δεν υπάρχουν. Αν θέλουμε η χώρα μας να ξεπεράσει την οικονομική υστέρηση που εμφανίζει, είναι αναγκασμένη να κάνει πράξη τις αυτονόητες διαρθρωτικές αλλαγές. Είναι αναγκασμένη να διαπραγματευτεί με τους εταίρους μας και τους πιστωτές μας ζητήματα τα οποία είναι εύλογα, όπως τα χρονικά περιθώρια της προσαρμογής, η αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων, η αντιμετώπιση της ύφεσης που μπλοκάρει κάθε οικονομική και παραπολιτική δραστηριότητα. Μια χώρα σοβαρή και αξιόπιστη αυτό πρέπει να κάνει, αντί να αναλώνεται σε πολιτικές επιπολαιότητες, σε πειραματισμούς, σε πολιτικούς τυχοδιωκτισμούς.

Τα Μνημόνια δεν είναι θέσφατα, ούτε είναι οι πλάκες του Μωυσή. Είναι οι συμφωνίες που έχουμε συνάψει με τους δανειστές και τους εταίρους μας, όταν η χώρα ήρθε αντιμέτωπη με τον θανάσιμο κίνδυνο της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας. Βλέποντας σήμερα τα αποτελέσματα και τις παρενέργειες που προκάλεσαν στην οικονομία, εκτοξεύοντας την ύφεση σε πρωτοφανή επίπεδα, είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε εκείνες τις διορθωτικές κινήσεις που θα δίνουν ανάσα ζωής στη χειμάζουσα ελληνική οικονομία, αλλά και θα δημιουργούν τις προϋποθέσεις ανάταξης και ανάκαμψής της.

Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πολιτική δεν γίνεται σε συνθήκες εργαστηρίου, αλλά μέσα στο υπάρχον ευρωπαϊκό επίπεδο όπου τα συμφέροντα είναι πολλά, είναι αντικρουόμενα και εμείς οφείλουμε να δούμε με ποιες πρωτοβουλίες, με ποιες συμμαχίες μπορούμε να πετύχουμε τις απαραίτητες αλλαγές στα Μνημόνια που έχουμε αποδεχθεί ως χώρα.

Ας το αντιληφθούμε έστω και τώρα: η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι διαρκώς μια χώρα που θέλει να διατηρεί μια ειδική σχέση με την Ευρωπαϊκή Ενωση. Οφείλει και μπορεί να είναι μια χώρα εναρμονισμένη με το κοινοτικό κεκτημένο, διεκδικώντας με αξιοπρέπεια εκείνες τις πολιτικές που θα την προστατεύσουν από μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία, αλλά και θα τη βοηθήσουν να διαμορφώσει βήμα βήμα το εθνικό της σχέδιο, το οποίο θα υπερβαίνει το Μνημόνιο και θα απαγκιστρώνεται από αυτό.

Οι πολίτες μετά τα όσα έχουν υποστεί, βλέποντας τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται, την ανεργία να χτυπάει την πόρτα τους και το μέλλον να διαγράφεται αβέβαιο, είναι δικαιολογημένα οργισμένοι. Ομως, οι πολιτικές ηγεσίες των αντιμνημονιακών σχημάτων οφείλουν να επιδείξουν σύνεση και υπευθυνότητα, αποφεύγοντας τις επιλογές εκείνες που θα έθεταν σε κίνδυνο την παρουσία της Ελλάδας στην ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Συνιστά πολιτικό τυχοδιωκτισμό η επένδυση στην απόγνωση, στην αγανάκτηση, στα οξυμμένα προβλήματα των πολιτών, αδιαφορώντας για τις δυσμενείς επιπτώσεις των επιλογών που υιοθετούν οι ηγεσίες αυτές. Συνιστά πολιτικό κυνισμό να σφυρίζεις αδιάφορα όταν ο κίνδυνος της ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας και της επιστροφής στη δραχμή χτυπά την πόρτα σου.

Η 17η Ιουνίου θα είναι μια μέρα-ορόσημο για τη χώρα και την κοινωνία. Με την ψήφο μας καλούμαστε να δείξουμε ότι δεν θέλουμε να παλινδρομήσουμε στο τέλμα και στην εξαθλίωση, αλλά να ανοίξουμε νέους δρόμους δίνοντας μάχες για αυτά που έχουμε μπροστά μας και όχι για αυτά που χάσαμε.

Η Αλεξάνδρα Πάλλη είναι αντιπρόεδρος της Eurocommerce, υποψήφια της ΝΔ στη Β’ Αθήνας